1650/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1650 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1650/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Δημήτριος Λοβέρδος και ο Αρεοπαγίτης Βασίλειος Ρήγας), Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Δημήτριο Πατινίδη, Χαράλαμπο Δημάδη και Γεώργιο Γιαννούλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαΐου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίου Αλφαντάκη.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΙΝG ΕΛΛΗΝΙΚΗ Α.Ε. ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", πρώην με την επωνυμία "NATIONALE NEDERLADEN ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Παπαχρονόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20/7/1996 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2350/1997 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6228/1998 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ως άνω αναιρεσίβλητη με την από 21/8/1998 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 970/1999 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία αναίρεσε την 6228/1998 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο.

Εκδόθηκε η με αριθμό 8186/2000 οριστική απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου την αναίρεση της οποίας ζήτησε η ως άνω αναιρεσίβλητη με την από 3/1/2001 αίτησή της.

Εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 1740/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία αναίρεσε την 8186/2000 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η με αριθμό 5339/2002 οριστική απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου την αναίρεση της οποίας ζήτησε ο ως άνω αναιρεσείων με την από 4/2/2003 αίτησή του επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 1097/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία αναίρεσε κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό την 5339/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η με αριθμό 3467/2006 οριστική απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10/11/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γιαννούλης, ανέγνωσε την από 27/12/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 2 §§ 1 και 2 του ν. 489/1976 ορίζεται ότι: 1) ο κύριος ή κάτοχος αυτοκινήτου, που κυκλοφορεί μέσα στην Ελλάδα επί οδού, υποχρεούται να έχει καλύψει με ασφάλιση την εκ τούτου έναντι τρίτων αστική ευθύνη σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, και 2) αυτοκίνητο, που έχει τον τόπο της συνήθους στάθμευσής του στην Ελλάδα και εξέρχεται από τα όρια της ελληνικής επικράτειας, πρέπει να είναι εφοδιασμένο με πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης (πράσινη κάρτα).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 4 §§ 1 και 2 της υπ' αριθ. ΚΑ/585/5.4.1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου, η οποία δημοσιεύθηκε νομίμως (ΦΕΚ 795, τευχ. ΑΕ και ΕΠΕ) ορίζεται: 1) Η ασφάλιση ισχύει δια την εντός της Ελλάδος κυκλοφορία του αυτοκινήτου, και 2) δια να παρασχεθεί κάλυψη δια την εκτός Ελλάδος κυκλοφορία απαιτείται η ύπαρξη έγκυρης ασφαλιστικής συμβάσεως για την εντός της Ελλάδος κυκλοφορία και σύμβαση επεκτάσεως της ασφαλιστικής καλύψεως στην αλλοδαπή.

Αυτή καταρτίζεται μόνον με την από τον ασφαλιστή έκδοση ειδικής πρόσθετης πράξης του ασφαλιστηρίου συμβολαίου στην αλλοδαπή, με την οποία καθορίζονται οι χώρες στις οποίες θα ισχύει η ασφάλιση, οι καλυπτόμενοι κίνδυνοι, τα ανώτατα κατά κίνδυνο ασφαλιστικά ποσά, η διάρκεια της ασφαλίσεως, ως και τα καταβλητέα εφάπαξ ασφάλιστρα.

Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει, ότι για αυτοκίνητο, που είναι ασφαλισμένο για να κυκλοφορεί μέσα στην Ελλάδα, προκειμένου να παρασχεθεί για την κυκλοφορία αυτού (αυτοκινήτου) ασφαλιστική κάλυψη εκτός Ελλάδας, απαιτούνται αθροιστικώς: α) η ύπαρξη έγκυρης ασφαλιστικής σύμβασης για την κυκλοφορία του εντός της Ελλάδος, και β) σύμβαση ασφαλιστικής κάλυψης για την αλλοδαπή, η οποία καταρτίζεται με την έκδοση από τον ασφαλιστή ειδικής πρόσθετης πράξης επέκτασης του ασφαλιστηρίου συμβολαίου στην αλλοδαπή.

Στην ειδική αυτή πρόσθετη πράξη επεκτάσεως του ασφαλιστηρίου συμβολαίου στην αλλοδαπή πρέπει να αναφέρονται ειδικώς και συγκεκριμένως οι καλυπτόμενοι κίνδυνοι για την αλλοδαπή, καθόσον στην ανωτέρω υπουργική απόφαση ρητώς διαλαμβάνεται, ότι στην ειδική πρόσθετη πράξη επέκτασης του ασφαλιστηρίου συμβολαίου στην αλλοδαπή "καθορίζονται...

οι καλυπτόμενοι κίνδυνοι", πράγμα που σημαίνει ότι τα συμβαλλόμενα μέρη θα καθορίσουν ειδικώς τους καλυπτόμενους κινδύνους, και δεν επεκτείνεται χωρίς σύμβαση, καθόλο το περιεχόμενό του, το συμβόλαιο το οποίο συνήφθη μεταξύ αυτών για να καλύψει ασφάλιση αυτοκινήτου εντός της Ελλάδας. Έτσι, ανάγκη εκδόσεως πρόσθετης πράξης υπάρχει και για την περίπτωση επεκτάσεως της ασφαλιστικής καλύψεως και για τις βλάβες του ίδιου του αυτοκινήτου (π.χ.

πυρκαγιά, κλοπή). Τούτο προκύπτει σαφώς και από το άρθρο 7 της υπ' αριθ. Κ4/4439/22.11.1987 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου, στο οποίο προβλέπονται η διαδικασία και οι όροι επέκτασης της ασφαλιστικής κάλυψης των προαιρετικών κινδύνων (πυρός και κλοπής) στο εξωτερικό, όπου και αναφέρεται: "η επέκταση ισχύος του ασφαλιστηρίου για την κάλυψη ιδίων ζημιών, πυρός και κλοπής στο εξωτερικό γίνεται με την έκδοση πρόσθετης πράξης ανεξάρτητης από το πιστοποιητικό ασφαλιστικής κάλυψης εξωτερικού και πιστοποιητικό Διεθνούς Ασφαλίσεως (πράσινη κάρτα)".

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, τα εξής: Με το υπ' αριθ. ..... ασφαλιστήριο συμβόλαιο, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων, η αναιρεσίβλητη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία ανέλαβε την κάλυψη, τόσο της έναντι τρίτων αστικής ευθύνης του αναιρεσείοντος ενάγοντος για τις σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές, που θα προκαλούνταν σε τρίτους από την κυκλοφορία του υπ' αριθ.

κυκλ. ..... ΙΧΕ αυτοκινήτου της κυριότητάς του, όσο και των κινδύνων πυρκαγιάς και ολικής κλοπής αυτού μέχρι του ποσού, για την περίπτωση της κλοπής, που ενδιαφέρει στην παρούσα περίπτωση, των 4.000.000 δραχμών, αρχικά μεν για το από 30.6.1992 μέχρι 30.12.1992 χρονικό διάστημα, ακολούθως δε και ύστερα από διαδοχικές ανανεώσεις για το ένδικο χρονικό διάστημα από 30.6.1994 έως 30.12.1994.

Ενόψει της προοριζόμενης κυκλοφορίας του ασφαλιζομένου ως άνω αυτοκινήτου στην αλλοδαπή, εκδόθηκε από την αναιρεσίβλητη εναγόμενη το υπ' αριθ. ..... πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης (πράσινη κάρτα), καθώς και το από 28.7.1994 "πιστοποιητικό ασφαλιστικής κάλυψης εξωτερικού" με την υπ' αριθ. ...... πρόσθετη πράξη αυτής, με την οποία αφενός επεκτάθηκε στην αλλοδαπή, για το από 30.7.94 έως 29.8.94 χρονικό διάστημα, η ασφαλιστική κάλυψη μόνο της έναντι τρίτων αστικής ευθύνης του αναιρεσείοντος για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές, όχι όμως και για τους ασφαλιζόμενους λοιπούς, για την εντός της Ελλάδας κυκλοφορία του ίδιου αυτοκίνητου, κινδύνους της πυρκαγιάς και της ολικής κλοπής, αφετέρου δε καθορίστηκε η οφειλόμενη διαφορά ασφαλίστρων για την επεκταθείσα ασφαλιστική κάλυψη, η οποία (διαφορά), ανελθούσα στο ποσό των 5000 δραχμών (1.250 δρχ.

για την κάλυψη των σωματικών βλαβών + 3.750 δρχ. για την κάλυψη των υλικών ζημιών), καταβλήθηκε από τον αναιρεσείοντα ενάγοντα, μετά των επ' αυτής υπολογιζόμενων δικαιωμάτων συμβολαίου, ΦΚΕ ατυχήματος, χαρτοσήμου ΤΕΟ και Επικουρικού Κεφαλαίου. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι στις 4.8.1994 το ασφαλιζόμενο ως άνω αυτοκίνητο, ενώ βρισκόταν σταθμευμένο στην οδό ...

της πόλεως ... της ..., κλάπηκε από άγνωστο δράστη, ο οποίος προκάλεσε τροχαίο ατύχημα, από το οποίο το εν λόγω αυτοκίνητο, που βρέθηκε αυθημερόν, υπέστη σοβαρές υλικές ζημίες ύψους 3.465.632 δραχμών, τη δαπάνη αποκατάστασης των οποίων, καθώς και την ικανοποίηση των λοιπών αξιώσεων του εκκαλούντος (μείωση εμπορικής αξίας, αποζημίωση για τη στέρηση της χρήσης αυτού), που υπερέβαιναν το καλυπτόμενο για την περίπτωση της ολικής κλοπής, ποσό των 4.000.000 δραχμών, ζήτησε ο αναιρεσείων από την αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία.

Η τελευταία, όμως, αρνήθηκε την ικανοποίηση του αιτήματος αυτού, ισχυριζόμενη ότι δεν έχει επεκταθεί στην αλλοδαπή η παρεχόμενη με την ασφαλιστική σύμβαση για την εντός της Ελλάδος κυκλοφορία του ως άνω αυτοκινήτου κάλυψη του κινδύνου κλοπής. Εξαιτίας της αρνήσεως αυτής ο αναιρεσείων άσκησε κατά της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας την ένδικη αγωγή του, με την οποία ζήτησε την καταβολή του συμφωνηθέντος ασφαλίσματος των 4.000.000 δραχμών, επικαλούμενος επέκταση στην αλλοδαπή της ασφαλιστικής κάλυψης και για τον κίνδυνο της ολικής κλοπής.

Όμως, ενόψει των ως άνω αποδειχθέντων, και ιδίως της μη επέκτασης στην αλλοδαπή, της παρεχομένης εντός Ελλάδας ασφαλιστικής κάλυψης των κινδύνων πυρκαγιάς και κλοπής, αλλά μόνο αυτής που αναφερόταν στην έναντι τρίτων αστική ευθύνη του αναιρεσείοντος, όπως αυτό ρητώς αναφέρεται στο από 29.8.94 ως άνω πιστοποιητικό, όπου βεβαιώνεται ότι "εκδόθηκε το .....

πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης (πράσινη κάρτα) επί του ως άνω ασφαλιστηρίου (.....), που καλύπτει την αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του παραπλεύρως αυτοκινήτου (υπ' αριθ. κυκλ. .....) αποκλειστικά έξω από τα όρια της ελληνικής επικράτειας...", και σαφώς προκύπτει από την παραπάνω ..... πρόσθετη πράξη, στην οποία καθορίζεται η οφειλομένη διαφορά ασφαλίστρων, που προκύπτει εξαιτίας της επέκτασης της ασφαλιστικής κάλυψης μόνο για τις υλικές ζημιές και τις σωματικές βλάβες, όχι όμως και για τους κινδύνους της πυρκαγιάς και της κλοπής, για τους οποίους δεν έχει υπολογιστεί ούτε καταβληθεί (ως διαφορά) οποιοδήποτε ποσό ασφαλίστρου, ο αγωγικός αυτός ισχυρισμός ήταν αβάσιμος.

Η κρίση δε αυτή του Δικαστηρίου δεν αναιρείται από το γεγονός, ότι στην παραπάνω πρόσθετη πράξη και με την ένδειξη "καλυπτόμενα ποσά κατά κίνδυνο" αναγράφονται, εκτός αυτών των σωματικών βλαβών και υλικών ζημιών, και τα αναφερόμενα στους κινδύνους πυρκαγιάς και κλοπής, (ανερχόμενα σε 4.000.000 δρχ. για τον καθένα από τους κινδύνους αυτούς) καθόσον, πέρα και από το γεγονός, ότι στο εκδοθέν ως άνω από 28.7.94 πιστοποιητικό ασφαλιστικής κάλυψης εξωτερικού βεβαιώνεται ρητά η επέκταση στη αλλοδαπή μόνο της αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου, η αναγραφή αυτή, αναφερόμενη στην εντός της Ελλάδας παρεχομένη ασφαλιστική κάλυψη έγινε για να διευκολυνθεί ο υπολογισμός της οφειλομένης διαφοράς ασφαλίστρων και κυρίως να δηλωθεί η επερχόμενη με την πρόσθετη αυτή πράξη επέκταση της εντός Ελλάδας παρεχομένης κάλυψης, που περιοριζόταν μόνο στους κινδύνους των σωματικών βλαβών και υλικών ζημιών, ως προς τους οποίους και μόνο έχουν καθοριστεί και αναγραφεί στη σχετική ένδειξη της πρόσθετης αυτής πράξης τα οφειλόμενα ασφάλιστρα, όχι όμως και του κινδύνου της κλοπής, που δεν αναφέρεται στο ως άνω πιστοποιητικό ασφαλιστικής κάλυψης και για τον οποίο και ο ίδιος ο αναιρεσείων δεν ισχυρίστηκε, ότι καταβλήθηκε διαφορά ασφαλίστρου, και επομένως, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην μείζονα σκέψη, δεν μπορεί να γίνει λόγος για επέκταση της ασφαλιστικής κάλυψης του κινδύνου της κλοπής στην αλλοδαπή.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, αντικαθιστώντας τις εσφαλμένες αιτιολογίες της εκκαλουμένης, απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος ενάγοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε απορρίψει την αγωγή του ως ουσιαστικά αβάσιμη. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, μη δεχόμενο, ανεξάρτητα από την αντίθεση της κρίσεως του αυτής με το υπ' αριθ. .....

πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης (πράσινη κάρτα) της αναιρεσίβλητης και τη μη καταβολή των αναλόγων ασφαλίστρων, ότι με την υπ' αριθ. ..... ειδική πρόσθετη πράξη καλύπτονταν στην αλλοδαπή και οι προαιρετικοί κίνδυνοι πυρκαγιάς και κλοπής, δεν παραβίασε τις αναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 2 §§ 1 και 2 του ν. 489/1976, 4 §§ 1 και 2 της υπ' αριθ.

ΚΑ/585/5.4.1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου και 7 της υπ' αριθ. Κ4/4439/22.11.1987 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου.

Συνεπώς, όλα όσα αντιθέτως υποστηρίζονται με τον από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ πρώτο λόγο αναιρέσεως είναι αβάσιμα και ο λόγος αυτός απορριπτέος. 2. Επειδή, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ως "πράγματα" νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος. Δεν αποτελούν "πράγματα" οι ισχυρισμοί, που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά και πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλει, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, διότι έλαβε υπόψη του και δέχθηκε τον προταθέντα από την αναιρεσίβλητη, ασκούντα δε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ισχυρισμό, ότι δεν είχε επέλθει επέκταση της ασφαλιστικής κάλυψης στην αλλοδαπή και για τους προαιρετικούς κινδύνους της πυρκαγιάς και της ολικής κλοπής, ο οποίος, ωστόσο, δεν είχε προταθεί νομίμως στο πρωτόδικο, αλλά και στο κατ' έφεση δικάσαν δικαστήριο.

Όμως, ο ισχυρισμός αυτός δεν αποτελούσε αυτοτελή ισχυρισμό, με την έννοια που προαναφέρθηκε, αλλά αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, γι' αυτό και δεν συνιστούσε "πράγμα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ. Επομένως, δεν ιδρύεται ο από την αναφερθείσα διάταξη αναιρετικός λόγος και ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

3. Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, σε συνδυασμό προς τη διάταξη του άρθρου 562 § 2 ΚΠολΔ, κατά την οποία είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός των αναφερομένων εξαιρέσεων, προκύπτει ότι, για να είναι παραδεκτός ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που τον στηρίζει είχε προταθεί νομίμως στο δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και αν ο ισχυρισμός αυτός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων εκκαλών με τον τελευταίο εξεταζόμενο τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, διότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτους τους ισχυρισμούς της αναιρεσίβλητης εφεσίβλητης : α) περί της ανάγκης ύπαρξης πρόσθετης πράξης επεκτάσεως του ασφαλιστηρίου συμβολαίου στην αλλοδαπή, όπου θα έπρεπε να αναφέρονται ειδικώς και συγκεκριμένως οι καλυπτόμενοι κίνδυνοι, και β) περί του ότι το πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης δεν είχε σχέση με την ασφάλιση του κινδύνου κλοπής στο εξωτερικό, αλλά αφορούσε αποκλειστικά στην ασφάλιση της αστικής ευθύνης έναντι τρίτων από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου, δηλαδή μόνο στην υποχρεωτική ασφάλιση, ενώ για την ασφάλιση του κινδύνου κλοπής έπρεπε να υπάρχει ειδική σύμβαση και να εκδοθεί ειδικό πιστοποιητικό ασφάλισης, ενώ στην πρωτόδικη δίκη δεν είχε προβάλει τέτοιους ισχυρισμούς, προβλήθηκαν δε αυτοί το πρώτον στο Εφετείο, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 527 σε συνδυασμό με αυτές των άρθρων 269 και 529 του ΚΠολΔ, τη συνδρομή των οποίων ουδόλως επικαλέσθηκε η αναιρεσίβλητη.

Όμως, στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται, ότι προτάθηκε το απαράδεκτο των ισχυρισμών αυτών στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, τούτο δε παρεκτός του ότι, σύμφωνα με το άρθρο 527 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, δεν ήταν απαράδεκτη η προβολή στην κατ' έφεση δίκη νέων πραγματικών ισχυρισμών από την αναιρεσίβλητη εφεσίβλητη προς υπεράσπιση κατά της εφέσεως.

Επομένως, ο λόγος αναιρέσεως αυτός, εφόσον δεν συντρέχει περαιτέρω κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 § 2 του ΚΠολΔ, είναι προεχόντως αόριστος και ως τέτοιος απαράδεκτος και απορριπτέος.

4. Επειδή, μετά ταύτα η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10 Νοεμβρίου 2006 αίτηση του Χ περί αναιρέσεως της υπ' αριθ. 3.467/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουλίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ