Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling that evidence admissibility is a matter of substantive law.

Απόφαση 164 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 164/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Γ. Ν. του Παναγιώτη, κατοίκου Λειβαδιάς, 2) Ν. χας Λ. Π. Ν., κατοίκου Λειβαδιάς, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος συζύγου της Λ. Ν., αρχικού διαδίκου, 3) Π. Ν. του Λ. και 4) Ι. Ν. του Λ., κατοίκων Λειβαδιάς, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος πατρός τους Λ. Ν., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Παπασπύρου.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ... και ήδη ..., που εδρεύει στη Ν. Σμύρνη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου λόγω συγχώνευσης δι' απορροφήσεως της ... και της ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιχαήλ Μιχόπουλο, που δήλωσε στο ακροατήριο την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-6-2001 αγωγή του Χ. Μ., μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 13-7-2001 αγωγή του ν.π.ι.δ. με την επωνυμία ... επίσης μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, καθώς και με την από 16-10-2003 προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη 1ου των αναιρεσειόντων και του ήδη αποβιώσαντος Λ. Π. Ν.. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4607/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8076/2005 μη οριστική και 3491/2009 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναψηλάφηση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία ... με την από 30-4-2015 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 472/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-7-2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρα Αποστολάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 10-7-2018 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 472/11-1-2018 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 30-4-2015 αίτησης αναψηλάφησης της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία ..., καθολική διάδοχος της οποίας τυγχάνει η ήδη αναιρεσίβλητη, κατά της υπ' αριθ. 3491/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 1 και 566 παρ.1 ΚΠολΔ), συνεπώς είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, όπως παραδεκτά επισκοπούνται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, για την εκτίμηση της βασιμότητας των εδώ ερευνώμενων αναιρετικών λόγων προκύπτουν τ' ακόλουθα: Με την από 30-4-2015 αίτηση αναψηλάφησης, επί της οποίας έκρινε η προσβαλλομένη απόφαση, η ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία ..., καθολική διάδοχος της οποίας τυγχάνει η ήδη αναιρεσίβλητη, όπως προελέχθη, ζήτησε την εξαφάνιση της υπ' αριθ. 3491/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών (ειδική διαδικασία αυτοκινήτων), που εκδόθηκε επί ασκηθείσας προσεπικλήσεως με παρεμπίπτουσα αγωγή των Γ.

Ν. και Λ. Ν. (αρχικού διαδίκου του δευτέρου εξ αυτών, στη θέση του οποίου υπεισήλθαν οι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, δευτέρα, τρίτος και τετάρτη των ήδη αναιρεσειόντων), με την οποία καλούσαν αυτήν (αρχική διάδικο ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία ...), να αναλάβει την εκκρεμούσα δίκη αυτών με τον κυρίως ενάγοντα Χ.

Μ. (μη διάδικο στην παρούσα δίκη), ο οποίος στρεφόταν με το δικόγραφο της από 20-6-2001 κύριας αγωγής του τόσο εναντίον τους όσο και κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου για αποζημίωσή του από τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε στις 24-8-2000 από αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού Λ. Ν., οδηγού του ... Δ.Χ. φορτηγού ιδιοκτησίας του αδελφού του, Γ.

Ν. (πρώτου των αναιρεσειόντων), ισχυριζόμενοι οι ως άνω προσεπικαλούντες-παρεμπιπτόντως ενάγοντες, ότι η ανωτέρω ασφαλιστική εταιρεία είχε ασφαλίσει το εν λόγω όχημά τους κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο δικόγραφο της προσεπίκλησης, ζητώντας να υποχρεωθεί αυτή στην καταβολή της αποζημίωσης, την οποία θα κατέβαλαν οι ίδιοι στον κυρίως ενάγοντα.

Επί της αίτησης αναψηλάφησης εκδόθηκε η υπ' αριθ. 472/2018 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ήδη αναιρεσιβαλλόμενη. Η απόφαση αυτή δέχθηκε την αίτηση αναψηλάφησης από τυπική και ουσιαστική άποψη, εξαφάνισε την υπ' αριθ. 3491/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που είχε απορρίψει την από 27-12-2004 έφεση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία ...

και αφού κράτησε και δίκασε αυτήν από τυπική και ουσιαστική άποψη, εξαφάνισε την εκκαλουμένη υπ' αριθ. 4607/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ως προς τη διάταξη την αναφερόμενη στην από 16-10-2003 προσεπίκληση-παρεμπίπτουσα αγωγή και αφού κράτησε και δίκασε κατ' ουσία αυτήν, απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή, ως ουσία αβάσιμη.

Ειδικότερα το Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 472/2018 απόφασή του, που εκδόθηκε επί της αναψηλάφησης της 3491/2009 απόφασης του ίδιου Δικαστηρίου, δέχθηκε κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη, ως προς τα πραγματικά γεγονότα, κρίση του (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), σχετικά με το συναφή λόγο αναίρεσης, τα εξής: "Στη προκειμένη περίπτωση με τη προσβαλλομένη απόφαση απορρίφθηκε από ουσιαστική πλευρά η από 3.1.2005 (σημ.

ορθή ημερομηνία 27-12-2004) και αριθμό κατάθεσης 17/2005 έφεση της αιτούσας ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ... κατά της υπ' αριθ. 4607/2004 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε από ουσιαστική πλευρά την από 16.10.2003 και αριθμό κατάθεσης 6718/2003 προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή των 1) Γ.

Ν. πρώτου καθού - τότε εφεσιβλήτου - παρεμπιπτόντως ενάγοντος 2) Λ. Ν., στη θέση του οποίου υπεισήλθαν οι νόμιμοι κληρονόμοι του δευτέρα, τρίτος και τετάρτη των καθών, τότε εφεσιβλήτου και παρεμπιπτόντως ενάγοντος, αφού έγινε δεκτό ότι το υπ' αριθ. ... Φ.Δ.X ιδιοκτησίας Γ. Ν. οδηγούμενο από τον προστήσαντα αυτόν οδηγό Λ.

Ν. και αποκλειστικά υπαίτιο του τροχαίου ατυχήματος που έλαβε χώρα στις 24.8.2000, ήταν ασφαλισμένο για την αστική του ευθύνη έναντι τρίτων στην νυν αιτούσα με ισχυρά σύμβαση προσωρινής καλύψεως που είχε καταρτίσει o ιδιοκτήτης του Γ. Ν. πριν από το ατύχημα και συγκεκριμένα στις 18.7.2000 στα πλαίσια της οποίας του είχε χορηγηθεί από τον πράκτορα αυτής στη Λειβαδιά το υπ' αριθ. ...

ειδικό σήμα της παραπάνω Ασφαλιστικής Εταιρείας και η ταυτάριθμη πρόταση ασφάλισης, ενώ απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί της αιτούσας και τότε εκκαλούσας - παρεμπιπτόντως εναγομένης ότι δεν υπήρχε ισχυρά και έγκυρη ασφαλιστική σύμβαση μεταξύ αυτής και των προσεπικαλούντων - παρεμπιπτόντως εναγόντων, αφού το ως άνω προσωρινό σήμα είναι πλαστό κατά περιεχόμενο και προϊόν παρανόμων πράξεων τόσο των προσεπικαλούντων (ιδιοκτήτη και οδηγού) όσο και των αναγκαίων συμμετόχων τους και συγκεκριμένα του πράκτορα της, του οποίου είχε καταγγείλει νόμιμα τη μεταξύ τους σύμβαση ασφαλιστικής πρακτόρευσης προ δεκαμήνου από το ατύχημα εναντίον των οποίων είχε υποβάλει έγκληση.

Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι με την υπ' αριθμ. 140/2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Λαμίας που κατέστη αμετάκλητος, όπως προεκτέθηκε, κρίθηκε, ότι τα έγγραφα αυτά ήταν πλαστά, καθόσον το ζημιογόνο όχημα ουδέποτε είχε ασφαλιστεί από την ως άνω εταιρεία το δε ειδικό σήμα προσωρινής ασφαλιστικής κάλυψης αποκτήθηκε εκ των υστέρων με προγενεστέρα ημερομηνία του ατυχήματος (την ημέρα του ατυχήματος το όχημα δηλώθηκε ανασφάλιστο) αφού αποδείχθηκε ότι σε λευκά ασυμπλήρωτα έντυπα της ανωτέρω εταιρείας που έφεραν την σφραγίδα και υπογραφή των νομίμων εκπροσώπων της τέθηκαν από άγνωστο άτομο τα στοιχεία του οχήματος και η χρονική διάρκεια της προσωρινής ασφαλιστικής καλύψεως κάτι το οποίο γνώριζε ο Γ.

Ν.. Τα ως άνω έγγραφα χρησιμοποίησε ο ανωτέρω στις ανοιγείσες από τους παθόντες δίκες εναντίον του για να αποδείξει ότι το όχημά του ήταν ασφαλισμένο προκειμένου να αναγνωρισθεί ότι η προσεπικαλουμένη και παρεμπιπτόντως εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία οφείλει να του καταβάλει τα ποσά που θα επιδικάζονταν σε βάρος του στις κύριες αγωγές των παθόντων τρίτων.

Από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως αποδεικνύεται ότι το με αριθμό ... σήμα προσωρινής κάλυψης και η ταυτάριθμη βεβαίωση ασφάλισης τα οποία επικαλέσθηκαν και προσεκόμισαν οι καθών η αίτηση (πρώτος καθού Γ. Ν. και ο αρχικός διάδικος Λ. Ν., δικαιοπάροχος των λοιπών καθών) στήριξαν αποφασιστικά και αποκλειστικά τη κρίση του Δικαστηρίου τούτου σχετικά με την ύπαρξη της προσωρινής ασφαλιστικής κάλυψης που δέχθηκε ότι είχε συνάψει η αιτούσα τότε εκκαλούσα με τον ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και την υποχρέωσή της εξ αυτού του λόγου να καταβάλει στους προσεπικαλούντες - παρεμπιπτόντως ενάγοντες την αποζημίωση που αυτοί υποχρεώθηκαν να καταβάλουν στον κυρίως ενάγοντα Χ.

Μ.. Κατά συνέπεια των ανωτέρω η πλαστότητα του ως άνω εγγράφου θεμελιώνει τον επικαλούμενο κατ' άρθρο 544 παρ. 6 ΚΠολΔ λόγο αναψηλαφήσεως". Από τη διάταξη του άρθρου 544 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι αναψηλάφηση επιτρέπεται και όταν η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίχθηκε εκτός των άλλων και σε πλαστά έγγραφα, εφόσον η πλαστότητα αναγνωρίστηκε με αμετάκλητη απόφαση ποινικού δικαστηρίου ή απόφαση πολιτικού δικαστηρίου που εκδίδεται επί σχετικής αγωγής, αν η άσκηση της ποινικής αγωγής ή η πρόοδος της ποινικής διαδικασίας είναι αδύνατη.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, για τη θεμελίωση του ανωτέρω λόγου αναψηλάφησης πρέπει να προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το πλαστό έγγραφο είχε αποφασιστική επίδραση στην κρίση του δικαστηρίου, που την εξέδωσε. Μπορεί επομένως η απόφαση να στηρίζεται και σε άλλα αποδεικτικά μέσα, πρέπει όμως το πλαστό έγγραφο να στηρίζει την απόφαση αποκλειστικά ή παράλληλα με άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία όμως, χωρίς την ύπαρξη του πλαστού, δεν θα μπορούσαν να στηρίξουν την απόφαση (ΑΠ 82/2015, ΑΠ 396/2009).

Η παραβίαση των διατάξεων του άρθρου 544 του ΚΠολΔ, με τις οποίες καθορίζονται οι λόγοι της αναψηλάφησης, που είναι δικονομικού και όχι ουσιαστικού δικαίου, δεν ιδρύει τους λόγους αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ευθέως και εκ πλαγίου από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ (ΑΠ 1573/2021, ΑΠ 820/2019, ΑΠ 830/2014, ΑΠ 909/2011), ερευνάται όμως ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ο οποίος ιδρύεται, "αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο" (ΑΠ 103/2018, ΑΠ 1023/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτουν στην προσβαλλόμενη τις πλημμέλειες, κυρίως από τον αριθμό 1 και επικουρικά από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγω ευθείας και εκ πλαγίου παραβίασης της διάταξης του άρθρου 544 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ αντίστοιχα, επειδή, όπως υποστηρίζουν, για τη θεμελίωση λόγου αναψηλάφησης για πλαστά έγγραφα, έπρεπε να προηγηθεί αμετάκλητη καταδίκη για πλαστογραφία (δηλαδή με τη συνδρομή και του υποκειμενικού στοιχείου του δόλου) και όχι απλώς (αμετάκλητη καταδίκη) για χρήση πλαστού εγγράφου, όπως στην ένδικη περίπτωση, ενώ επιπλέον δεν διαλαμβάνονται (στην προσβαλλόμενη) αιτιολογίες για το υποκειμενικό στοιχείο του δόλου της πράξης της πλαστογραφίας.

Οι ανωτέρω αιτιάσεις είναι απαράδεκτες, διότι η παραβιασθείσα διάταξη είναι δικονομικού δικαίου και όχι ουσιαστικού δικαίου και επομένως δεν ιδρύονται οι λόγοι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στη νομική σκέψη, ερευνητέες όμως είναι οι αιτιάσεις αυτές, ως παράβαση από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, που προεκτέθηκε.

Με βάση τα προεκτεθέντα, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ορθώς δεν κήρυξε απαράδεκτο τον, κατ' άρθρο 544 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ, λόγο αναψηλάφησης. Τούτο διότι, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, αναψηλάφηση επιτρέπεται, αν η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε πλαστά έγγραφα, εφόσον η πλαστότητα αναγνωρίστηκε με αμετάκλητη απόφαση ποινικού δικαστηρίου, χωρίς να απαιτείται καταδίκη για πλαστογραφία.

Στη δε προκειμένη περίπτωση, με την αμετάκλητη υπ' αριθ. 140/2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Λαμίας διαπιστώθηκε η πλαστότητα του ειδικού σήματος ασφάλισης και της βεβαίωσης ασφάλισης, τα οποία είχαν κριθεί ως γνήσια με την προσβληθείσα με αναψηλάφηση υπ' αριθ. 3491/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Με βάση τα εν λόγω πλαστά έγγραφα είχε κριθεί με την τελευταία απόφαση, ότι οι παρεμπιπτόντως ενάγοντες και η παρεμπιπτόντως εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία ...

την οποία ήδη έχει διαδεχθεί ως καθολική διάδοχος η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, με την επωνυμία ... συνδέονταν με σύμβαση ασφάλισης κατά το χρόνο του τροχαίου ατυχήματος, και υποχρεώθηκε η τελευταία να καταβάλει στους αναιρεσείοντες την εις βάρος τους επιδικασθείσα αποζημίωση, έτσι ώστε, μετά την αμετακλήτως διαπιστωθείσα πλαστότητα, είναι παραδεκτός ο, κατ' άρθρο 544 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ, λόγος αναψηλάφησης.

Συνακολούθως, είναι απορριπτέος στο σύνολό του ο πρώτος λόγος αναίρεσης.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγω παραβίασης του άρθρου 544 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ, διότι δέχθηκε ότι το υπ' αριθμ. ... σήμα προσωρινής κάλυψης και η ταυτάριθμη βεβαίωση ασφάλισης στήριξαν αποφασιστικά και αποκλειστικά την κρίση του Εφετείου Αθηνών, που εξέδωσε την υπ' αριθ. 3491/2009 απόφαση, σχετικά με την ύπαρξη προσωρινής ασφαλιστικής κάλυψης, παρότι με την απόφαση εκείνη (υπ' αριθ. 3491/2009) είχε γίνει δεκτό ακόμη "α) ότι από την κατάθεση του μάρτυρα της ασφαλιστικής εταιρείας ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου Σ.

Ν., υποδιευθυντή αυτής, προκύπτει το γεγονός ότι "το επίμαχο σήμα το είχε χορηγήσει η εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρεία στον άνω πράκτορά της, η τυχόν δε καταγγελία της συμβάσεως που είχε συνάψει με αυτήν δεν επηρεάζει τη σύμβαση προσωρινής ασφάλισης μεταξύ αυτής και του ζημιογόνου αυτοκινήτου" και β) ότι "επιπροσθέτως και σε πλήρη ενίσχυση των ανωτέρω, η ίδια η εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρεία, στο δικόγραφο της κρινόμενης εφέσεώς της ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι το ως άνω σήμα είχε χορηγηθεί πολύ καιρό προ του ατυχήματος στην πράκτορά της", ήτοι στηρίχθηκε (η υπ' αριθ. 3491/2009 απόφαση) όχι μόνο σε έγγραφη απόδειξη, αλλά και στην ανωτέρω μαρτυρική κατάθεση καθώς και στη δικαστική ομολογία της ασφαλιστικής εταιρείας, που περιέχεται στο δικόγραφο της έφεσής της.

Ο λόγος αυτός είναι, ομοίως απαράδεκτος, διότι η παραβιασθείσα διάταξη του άρθρου 644 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ είναι δικονομικού δικαίου. Σε κάθε περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της υπ' αριθ. 3491/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών (άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ) προκύπτει, ότι τα επικαλούμενα από τους αναιρεσείοντες στοιχεία εκτέθηκαν στην απόφαση εκείνη ως ενισχυτικά της κρίσης της περί της εγκυρότητας των προσβληθέντων με τη σχετική ένσταση της αναιρεσίβλητης ως πλαστών εγγράφων και, επομένως, περί της ύπαρξης σύμβασης ασφάλισης, καθώς και ότι, χωρίς την ύπαρξη των ανωτέρω πλαστών εγγράφων, τα στοιχεία αυτά δεν θα μπορούσαν να στηρίξουν την ίδια απόφαση.

Άλλωστε, ως προς την υπό στοιχ. β παραδοχή της ανωτέρω απόφασης, η εκκαλούσα και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την από 27-12-2004 έφεσή της, όπως επισκοπείται το δικόγραφό της, αμφισβήτησε τη γνησιότητα του περιεχομένου του σήματός της, διαλαμβάνοντας επί λέξει: "...αμφισβητούμε τη γνησιότητα του περιεχομένου του σήματός μας, το οποίο είχε μεν χορηγηθεί πολύ καιρό προ του ατυχήματος στην πράκτορά μας ...

τη σύμβαση με την οποία, όμως, είχαμε καταγγείλει νομίμως από την 20ή -10-99, δηλαδή 10 μήνες πριν από το ατύχημα (βλ. έγγραφό μας 15173/18.10.99...), δημοσιεύσαντες την απόφασή μας αυτή στον Τύπο (Βλέπετε προσκομιζόμενα φύλλα των εφημερίδων "Ναυτεμπορική" της 18ης και 19ης-11-99 και "Ελευθεροτυπία" 12-11-99...) και ως εκ τούτου δεν μπορούσε από την ημερομηνία εκείνη να εκδώσει κανένα σήμα προσωρινό ή όχι".

Από τον ισχυρισμό δε αυτό ουδόλως συνάγεται ομολογία της αναιρεσίβλητης, όπως αβασίμως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, ούτε εξάλλου εκτιμήθηκε ως ομολογία με την υπ' αριθ. 3491/2009 απόφαση. Συνακολούθως, είναι απορριπτέος ο δεύτερος λόγος αναίρεσης.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικασθούν αυτοί (αναιρεσείοντες) στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-07-2018 αίτηση (αριθμ. κατάθ. 552/11-07-2018) για αναίρεση της υπ' αριθ. 472/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 2 Δεκεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 27 Ιανουαρίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ