164/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 164 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 164/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μαρία Βασιλάκη-Φραγκίσκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Π. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ηλία Ηλιακόπουλου και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 2. Της Ανωνύμου Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΤΕ", νόμιμα εκπροσωπούμενης, με έδρα την Αλεξ/πολη, οι 1ος και 2ος αναιρεσίβλητοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο και 3. Της Ανωνύμου Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία " ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ" νόμιμα εκπροσωπούμενης, με έδρα την Αθήνα, η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Δημήτριου Ντανάκα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-10-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 419/2010 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4-1-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βασιλάκη-Φραγκίσκου ανέγνωσε την από 12-10-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του 3ου αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ' αριθμ. 2677 β'/ 19-8-2011και 11032Γ/29-7-2011 εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών των Πρωτοδικείων Ροδόπης και Αλεξανδρούπολης, ... και ... αντίστοιχα, που προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, ακριβές αντίγραφο της από 4-1-2011 αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω απ' αυτή πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο καθώς και κλήση προς συζήτηση της αίτησης, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους πρώτο και δεύτερη αναιρεσίβλητους, Γ. Κ. και ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΤΕ" αντίστοιχα, οι οποίοι όμως δεν εμφανίσθηκαν κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε, στη σειρά της, από το πινάκιο. Επομένως και σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση που επισπεύδεται από τον αναιρεσείοντα, παρά την απουσία των πιο πάνω αναιρεσιβλήτων.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338, 339, 340 και 346 του ΚΠοΛΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται χωριστή αξιολόγηση του καθενός. Η παραβίαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο, από το άρθρο 559 αριθ.11 περ. γ του ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Ο λόγος, όμως, αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος-κατ' ουσίαν, όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην απόφασή του, ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα. για τα οποία προτείνεται ο λόγος αναιρέσεως, ή, προκειμένου περί εγγράφων, όταν έλαβε υπόψη όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα, έστω και χωρίς να γίνεται ειδική μνεία ή αξιολόγηση καθενός από αυτά, εκτός, αν, παρά τη βεβαίωση αυτή από το περιεχόμενο της αποφάσεως και ιδίως από τις αιτιολογίες της καταλείπονται αμφιβολίες για τη συνεκτίμηση όλων ή ορισμένων εγγράφων και ειδικότερα των αναφερομένων στο αναιρετήριο, οπότε και μόνον είναι κατ' ουσίαν βάσιμος ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως.

Εν προκειμένω με τον υπό στοιχείο (1) λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πιο πάνω πλημμέλεια διότι τα Εφετείο προκειμένου να διαμορφώσει την κρίση του περί απώλειας κερδών του αναιρεσείοντος-παθόντος στο ένδικο τροχαίο ατύχημα δεν έλαβε υπόψη τα επικληθέντα έγγραφα και συγκεκριμένα την από 19-9-2006 ιατρική γνωμάτευση του χειρουργού ορθοπεδικού Ε. Π. και την από 6-2-2007 ιατρική γνωμάτευση του ίδιου ως άνω χειρουργού με διάγνωση υπεξάρθημα ιερολαγοκίου αρθρώσεως άμφω και αρθρώσεων κάτω ΟΜΣΕ και τις από 27-5-2004, 31-8-2004, 29-11-2004 γνωματεύσεις του αυτού ως άνω χειρουργού που αποδεικνύουν την μεγάλη επιβάρυνση του ανικανότητα για εργασία καθώς και τις από 14-10-2003, 14-1-2004, 25-2-2004 ιατρικές γνωματεύσεις του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης που αποδεικνύουν τη μεγάλη του επιβάρυνση. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι από τη διαλαμβανόμενη στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και πιο κάτω επί λέξει αναφερόμενη γενική διαβεβαίωση του Εφετείου ότι για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη "... όλα γενικώς τα μετ' επικλήσεως προσβαλλόμενα από τους διαδίκους έγγραφα που λαμβάνονται υπόψη όλα ανεξαρτήτως είτε προς άμεση απόδειξη, είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, χωρίς όμως η ρητή αναφορά ορισμένων εγγράφων να προσδίδει σ' αυτά ηυξημένη αποδεικτική δύναμη σε σχέση με τα λοιπά επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα, για τα οποία δεν γίνεται ειδική για το καθένα μνεία, που είναι όμως ισοδύναμα και όπως προεκτέθηκαν όλα ανεξαρτήτως συνεκτιμώνται προς σχηματισμό της δικαστικής κρίσεως σχετικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ..." σε συνδυασμό προς την αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης αναφορικώς με το ζήτημα της απώλειας κερδών λόγω μειωμένης ικανότητος προς εργασία, δεν εγκαταλείπεται καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο συνεκτίμησε με όλα τα άλλα και τα επίμαχα έγγραφα. Περαιτέρω από την παραβίαση των ορισμών του νόμου αναφορικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων λόγος αναιρέσεως ιδρύεται κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 12 ΚΠολΔ που τον προβλέπει όταν το δικαστήριο αποδίδει σε ορισμένα αποδεικτικά μέσα δύναμη αποδείξεως μικρότερη ή μεγαλύτερη από εκείνη που δεσμευτικά γι' αυτό (Δικαστήριο) καθορίζει ο νόμος. Ο λόγος όμως αυτός δεν στοιχειοθετείται στην ειδική διαδικασία των διαφορών από ζημιές από αυτοκίνητο καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισής του (αρ. 681Α και 666 επ. ΚΠολΔ) στην οποία δεν έχουν διαφορετική αποδεικτική δύναμη τα αποδεικτικά μέσα, αλλά ισχύει ο γενικός κανόνας του άρθρου 340 του ΚΠολΔ κατά το οποίο το Δικαστήριο εκτιμά ελεύθερα. Επομένως ο υπό στοιχείο (2) λόγος κατά το πρώτο μέρος του που πλήττει την αναιρεσιβαλλομένη για πλημμέλεια του αριθμού 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο δεν έδωσε τη δέουσα βαρύτητα στα προσκομισθέντα από τον αναιρεσείοντα αποδεικτικά μέσα (έγγραφα και καταθέσεις μαρτύρων) σε σχέση με το κεφάλαιο θετικής ζημίας είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Ο ίδιος λόγος και κατά το δεύτερο μέρος του που πλήττει την προσβαλλομένη για την πλημμέλεια του αριθμού 19 του αυτού ως άνω άρθρου για ελλιπείς αιτιολογίες σε σχέση με το από ως άνω ζήτημα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι οι αιτιάσεις αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, το δε αποδεικτικό πόρισμα είναι σαφές.

Όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες η έχει αιτιολογίες αντιφατικές, ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία, ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 19 λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης με την έννοια της ανεπαρκούς αιτιολογίας αφορά ελλείψεις αναγόμενες αποκλειστικά στη διατύπωση του αιτιολογικού πορίσματος αναφορικά με τη συνδρομή ή μη γεγονότων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συγκροτούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έτσι ώστε, από την ανεπαρκή ή αντιφατική έκθεση τους, να μην μπορεί να κριθεί αν η απόφαση στηρίζεται ή όχι νομικώς. Η ύπαρξη νόμιμης βάσης και η αντίστοιχη έλλειψη της πρέπει να προκύπτουν αμέσως από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο δε Άρειος Πάγος διαπιστώνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του προκειμένου λόγου αναίρεσης, ελέγχοντας μόνο την προσβαλλόμενη απόφαση και το αιτιολογικό της και όχι το περιεχόμενο άλλων εγγράφων ή αποφάσεων σε εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ. Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων που είναι ανέλεγκτη (αρθ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) εφόσον το εξ αυτών συναγόμενο είναι σαφές.

Εν προκειμένω με τον υπό στοιχείο (3) λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, διότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες απέρριψε το κεφάλαιο για περαιτέρω επελθούσα ζημία στον αναιρεσείοντα-παθόντα για την αγορά αυτόματου ταξί, το οποίο ήταν απαραίτητα μετά το ατύχημα και το σοβαρότατο τραυματισμό του στο πόδι. Επίσης με τον υπό στοιχείο (5) λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια του αυτού ως άνω αριθμού και άρθρου διότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες η αναιρεσιβαλλόμενη δέχθηκε πως το ποσό των 289,05 ευρώ που ο αναιρεσείων κατέβαλε στο ΟΑΕΕ-ΤΣΑ δεν συνδέεται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του στο επίδικο ατύχημα.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφαση, όπως απ' αυτή προκύπτει δέχθηκε τα ακόλουθα κατά το ενδιαφέρον μέρος. "Περαιτέρω από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση προέκυψε ότι ο ενάγων, συνιδιοκτήτης, κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου, του προαναφερόμενου Δ.Χ.Ε. επιβατικού αυτοκινήτου (ταξί), σε συνεννόηση και ύστερα από συμφωνία με το συνεταίρο του, στις 27 Ιουνίου 2007 προέβησαν στην αγορά καινούργιου αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής Mercedes-Benz, τύπου C 220 CDI CLASSIC AUTOM, αξίας 35.500 ευρώ, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν για την άσκηση της προαναφερόμενης επαγγελματικής τους δραστηριότητας, δηλαδή ως ταξί, σε αντικατάσταση του επιβατηγού αυτοκινήτου εργοστασίου κατασκευής NISSAN EUROPE, έτους πρώτης κυκλοφορίας 2000, που μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν για το σκοπό αυτό, ισχυριζόμενος ότι η αγορά αυτή ήταν επιβεβλημένη, διότι του είχαν συστήσει οι θεράποντες ιατροί του ότι πρέπει να αποφεύγει να εργάζεται με αυτοκίνητο με κιβώτιο ταχυτήτων, όπως ήταν το ως άνω NISSAN EUROPE, για μεγάλο χρονικό διάστημα ημερησίως, προκειμένου να μη του δημιουργηθούν πρόσθετα προβλήματα υγείας εξαιτίας του ως άνω τραυματισμού του στο επίδικο αυτοκινητικό ατύχημα, ενώ για την οδήγηση του επιβατηγού αυτοκινήτου που ήδη αγόρασαν, το οποίο είναι αυτόματο, δεν απαιτείται η χρήση συμπλέκτη, που καταπονούσε το τραυματισμένο αριστερό του πόδι, ισχυριζόμενος περαιτέρω ότι η ως άνω αγορά συνδέεται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του στο επίδικο αυτοκινητικό ατύχημα, διότι αν δεν λάμβανε χώρα αυτό το ως άνω επιβατηγό αυτοκίνητο NISSAN EUROPE θα το χρησιμοποιούσε, από κοινού με το συνεταίρο του μέχρι και το έτος 2016, με την προαναφερόμενη δε αγωγή του ζήτησε να του επιδικαστεί, ως αποζημίωση, το ήμισυ της αξίας του παραπάνω αυτοκινήτου που αγόρασαν από κοινού με το συνεταίρο του στις 27 Ιουνίου 2007, δηλαδή το ποσό των 17.750,00 ευρώ. Ο ως άνω ισχυρισμός του ενάγοντος όμως είναι απορριπτέος ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, καθόσον από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση δεν προέκυψε ότι η αγορά του παραπάνω πολυτελούς επιβατηγού αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής Mercedes-Benz, τύπου C 220 CDI CLASSIC AUΤΟΜ, αξίας 35.500 ευρώ, συναρτάται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του στο επίδικο αυτοκινητικό ατύχημα, καθόσον αυτή (αγορά) πραγματοποιήθηκε σε χρόνο τριών ετών και πλέον από τότε που αυτός (ενάγων) άρχισε και πάλι να δραστηριοποιείται ως οδηγός ταξί, μετά την πρώτη χειρουργική επέμβαση στην οποία είχε υποβληθεί τον Οκτώβριο του έτους 2003, και σε χρόνο έξι (6) μηνών και πλέον από την επαγγελματική δραστηριοποίηση του, μετά την υποβολή του στη δεύτερη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης. Αν πράγματι η χρήση αυτοκινήτου με κιβώτιο ταχυτήτων και χρήση συμπλέκτη είχε οποιαδήποτε αρνητική επίπτωση στην υγεία του ενάγοντος, λόγω του τραυματισμού στο επίδικο αυτοκινητικό ατύχημα, η αντικατάσταση του με άλλο αυτόματο, χωρίς ταχύτητες, προφανώς θα γινόταν νωρίτερα και πάντως πριν από την υποβολή του στη δεύτερη χειρουργική επέμβαση. Η καθυστέρηση αυτή στην αγορά του ως άνω πολυτελούς αυτοκινήτου, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι θεράποντες ιατροί του (ενάγοντος) δεν αποδείχθηκε ότι διαπίστωσαν επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης χειρουργικής επεμβάσεως, στις οποίες υποβλήθηκε, αλλά αντίθετα την πλήρη αποθεραπεία του, λόγο για τον οποίο δεν αποφασίστηκε η ανανέωση της αναρρωτικής αδείας που του χορηγήθηκε μετά την υποβολή του στη δεύτερη χειρουργική επέμβαση, οδηγεί το Δικαστήριο στην κρίση ότι η αγορά του ως άνω επιβατηγού αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής Mercedes-Benz, τύπου C 220 CDI CLASSIC AUTOM αξίας 35.500 ευρώ, δεν συναρτάται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του ενάγοντος στο επίδικο αυτοκινητικό, ως εκ τούτου αυτή δεν ήταν επιβεβλημένη. Με βάση τις παραπάνω σκέψεις η ως άνω αγωγή κατά το προαναφερόμενο κεφάλαιο της έπρεπε να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο με την εκκαλούμενη απόφαση δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την ως άνω αγωγή και κατά το παραπάνω κεφάλαιο της, ακολούθως δε επιδίκασε στον ενάγοντα για την αιτία αυτή το 60% του ως άνω ποσού, λόγω συνυπαιτιότητάς του στην πρόκληση του επίδικου ατυχήματος, αντί να απορρίψει αυτήν, κατά το ίδιο κεφάλαιο, ως ουσιαστικά αβάσιμη, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις. Επομένως, ο πρώτος λόγος της υπ' αρ. εκθέσεως καταθέσεως 40/27-4-2009 κρινόμενης εφέσεως των εκκαλούντων - εναγομένων, με τον οποίο επαναφέρουν τον παραδεκτώς προβληθέντα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ισχυρισμό τους για απόρριψη της παραπάνω στρεφόμενης εναντίον τους αγωγής και κατά το προαναφερόμενο κεφάλαιο της, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος κατ' ουσίαν Εξάλλου, από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση προέκυψε ότι ο ενάγων στις 20 Σεπτεμβρίου 2006 κατέβαλε στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών - Ταμείο Συντάξεως Αυτοκινητιστών (Ο.Α.Ε.Ε. - Τ.Σ.Α.) το ποσό των 289,05 ευρώ, την επιδίκαση του οποίου ζητούσε ο τελευταίος με την από 8-10-2007. υπ' αρ. εκθέσεως καταθέσεως 2801/Ειδ.Μον./218/8-10-2007 αγωγή του, ισχυριζόμενος ότι η καταβολή του ως άνω χρηματικού ποσού συνδέεται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του στο επίδικο ατύχησα και την αποθεραπεία του. Ο ισχυρισμός αυτός όμως του ενάγοντος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον το ποσό αυτό όφειλε να καταβάλει στον παραπάνω ασφαλιστικό του φορέα, ανεξάρτητα από τον τραυματισμό του στο επίδικο ατύχημα, ως ασφαλισμένος σ' αυτόν, λόγω της ιδιότητας του ως συνιδιοκτήτη, κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου, του παραπάνω ταξί και οδηγού αυτού, ως εκ τούτου δε η ως άνω αγωγή κατά το παραπάνω κεφάλαιο της έπρεπε να απορριφθεί ως μη νόμιμη. Με τις άνω όμως παραδοχές η προσβαλλομένη απόφαση έχει επαρκείς αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα της θετικής ζημίας για αγορά αυτόματου ταξί καθώς και ως προς το ζήτημα της εισφοράς ποσού 289,05 ευρώ στο ΟΑΕΕ-ΤΣΑ και ως εκ τούτου οι σχετικοί ως άνω υπό στοιχεία (3) και (5) λόγοι αναιρέσεως με τις αντίθετες αιτιάσεις πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 932 εδ. α' ΑΚ. που ορίζει ότι "σε περίπτωση αδικοπραξίας από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά τη κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης" προκύπτει ότι παρέχεται στο δικαστήριο η δυνητική ευχέρεια, ύστερα από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που οι διάδικοι θέτουν υπόψη του, ήτοι του βαθμού του πταίσματος του υπόχρεου, της ηλικίας του παθόντος και των δικαιούχων, της κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως των μερών κλπ και με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής να επιδικάσει ή όχι χρηματική ικανοποίηση αν κρίνει ότι επήλθε στον αδικηθέντα ηθική βλάβη, καθορίσει δε συγχρόνως και το ποσό αυτής που θεωρεί εύλογο κατά την ανέλεγκτη κρίση του. Η κρίση αυτή σχηματίζεται από την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, χωρίς η υπαγωγή του πορίσματος σε κάποια νομική έννοια, ώστε να μπορεί να νοηθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου είτε ευθέως (αριθμός 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ), είτε εκ πλαγίου (αριθμός 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ), είτε παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας. Επομένως η σχετική κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας στον καθορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως δεν υπόκειται στον έλεγχο του ακυρωτικού (ΑΠ. 1087/2010, ΑΠ 127/2010).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση με τον υπό στοιχείο (4) λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ διότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες και με το να μη λάβει υπόψη τις από 13-9-2006 και 6-2-2007 ιατρικές γνωματεύσεις του χειρουργού ορθοπεδικού Ε. Π., απέρριψε το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης. Σύμφωνα όμως με όσα εκτέθηκαν παραπάνω ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος ως προς όλες τις αιτιάσεις και πρέπει να απορριφθεί, καθόσον όπως προαναφέρθηκε, η ανωτέρω κρίση του Δικαστηρίου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (αρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια.

Τέλος, σχετικά με τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση που προβάλλεται με τον ίδιο λόγο, από την πιο πάνω αναφερόμενη διατύπωση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν εγκαταλείπεται καμία αμφιβολία ότι οι επικαλούμενες ιατρικές γνωματεύσεις έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί από το Εφετείο με όλα τα άλλα έγγραφα. Πρέπει, συνεπώς ο λόγος αυτός να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, ως ηττηθείς, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της παρούσας αναιρεσιβλήτου κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (άρθρο 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-1-2011 αίτηση του Ι. Π. για αναίρεση της 419/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της παρούσας αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ