1649/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1649 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1649/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ, Αλεξάνδρα Κακκαβά και Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Π. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημοσθένη Γκούντα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Ζ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο και 2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως νομίμου διαδόχου της εδρεύουσας στην …ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-3-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων και συνεκδικάστηκε με την από 9-4-2008 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη 1ου των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 90/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 288/2011 του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30-11-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων και το 2ο των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αλεξάνδρα Κακκαβά διάβασε την από 30-4-2015 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτου Μαρίας Χυτήρογλου, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου και τρίτου λόγων και την απόρριψη του δεύτερου λόγου της με αύξοντα αριθμό εκθ. καταθ. 67/2014 αιτήσεως αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 288/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 576 παρ. 1-3 του ΚΠολΔ, στην τελευταία των οποίων προστέθηκε με το άρθρο 62 του Ν. 4139/2013 δεύτερο εδάφιο, που καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς υποθέσεις, σύμφωνα με το άρθρο 98 παρ. 1 του ίδιου νόμου, προκύπτει, ότι αν κατά τη συζήτηση της αίτησης για αναίρεση κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί και δε λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει ποιός επισπεύδει τη συζήτηση.

Αν την επισπεύδει ο διάδικος που απουσιάζει, η υπόθεση συζητείται ως εάν ήταν παρόντες οι διάδικοι. Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, ερευνάται αν ο διάδικος που δεν εμφανίσθηκε ή αν και εμφανίσθηκε δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση.

Στην περίπτωση δε που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήτευση. Αν δε στη δίκη συμμετέχουν περισσότεροι και κάποιος από αυτούς απουσιάζει ή δεν συμμετέχει νόμιμα και δεν έχει κλητευθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη για όλους, εφόσον συνδέονται με το δεσμό της αναγκαστικής ομοδικίας.

Στην περίπτωση όμως της απλής ομοδικίας κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση ως προς εκείνον που απουσιάζει και δεν κλητεύθηκε νόμιμα, ή δεν συμμετέχει νόμιμα και η συζήτηση χωρεί ως προς τους λοιπούς. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη, από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείοντα, υπ' αριθμ. ...

έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητού του Πρωτοδικείου Ιωαννίνων Η. Π., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 22.5.2015, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υποθέσεως για την 5.2.2016 και κατ' αυτήν για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (21.10.2016), καθώς και της από 5.6.2015 βεβαιώσεως αναβολής του γραμματέως του Δικαστηρίου τούτου, επιδόθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο Ά.

Ζ.. Ο τελευταίος δεν εμφανίσθηκε κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του οικείου πινακίου και τη συζήτησή της, γι' αυτό πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του, δεδομένου ότι η μετά την αναβολή εγγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο, επέχει θέση κλητεύσεως για όλους τους διαδίκους (άρθρα 226 παρ. 4, 575 εδ.

β' και 576 παρ. 2 ΚΠολΔ), δεν υφίσταται δε μεταξύ των διαδίκων δεσμός αναγκαστικής ομοδικίας.

Από τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ που ορίζει ότι "η αναπηρία ή παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημιώσεως, αν επιδρά στο μέλλον του", σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 298, 299, 914, 929 και 932 ΑΚ, προκύπτει, ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενείται στον παθόντα, ανεξαρτήτως φύλου, εκτός από την επίδραση την οποία μπορεί να ασκήσει τόσο στο ύψος των χρηματικών ποσών που θα στερείται ο παθών στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αυξήσεως των δαπανών του, όσο και στο ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως που θα επιδικασθεί για την ηθική βλάβη, μπορεί να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση για αποζημίωση αν επιδρά στο μέλλον του.

Η διατύπωση της διατάξεως του άρθρου 931 ΑΚ παρέχει βάση για τέτοια αξίωση αν και εφόσον, κατά την αληθή έννοιά της, η αναπηρία ή η παραμόρφωση επιδρά στο οικονομικό μέλλον του παθόντος, που δεν μπορεί να καλυφθεί εντελώς με τις παροχές, οι οποίες προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 ΑΚ που συνθέτουν την ως άνω έννοια της επίδρασης της αναπηρίας ή της παραμόρφώσης στο μέλλον του παθόντος.

Η κατά τα άνω όμως αυτοτελής αξίωση αφορά στον καθορισμό και μόνο αποζημιώσεως για περιουσιακή ζημία και μάλιστα μελλοντική και όχι για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, η οποία αποκαθίσταται κατά το άρθρο 932 ΑΚ και η οποία δεν μπορεί να βρει έρεισμα και στη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, στην οποία γίνεται λόγος για "αποζημίωση".

Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 α.ν. 1846/1951, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 16 παρ. 1 του Ν. 551/15, κωδικοποιημένου με το β.δ. της 24.7/28.8.1920, συνάγεται ότι, όταν ο εργαζόμενος υπάγεται στην ασφάλιση του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) και υποστεί ατύχημα, κατά την εκτέλεση της εργασίας ή εξ αφορμής της εργασίας, ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση αποζημιώσεώς του, τόσο ως προς τη, σύμφωνα με το κοινό δίκαιο, ευθύνη για αποζημίωση, όσο και ως προς την προβλεπόμενη από τον παραπάνω Ν. 551/15 ειδική αποζημίωση και μόνο αν το ατύχημα οφείλεται σε δόλο του εργοδότη ή αυτών που ο εργοδότης έχει προστήσει, ο τελευταίος έχει την υποχρέωση να καταβάλει στον εργαζόμενο την από το άρθρο 34 παρ. 2 του α.ν. 1841/51 προβλεπόμενη διαφορά μεταξύ του ποσού της κατά το κοινό δίκαιο αποζημίωσης και του ολικού ποσού των παροχών που χορηγεί το ΙΚΑ.

Ο παθών όμως διατηρεί την αξίωσή του για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, η οποία κρίνεται πάντοτε κατά το κοινό δίκαιο (άρθρα 914, 922, 932 ΑΚ) κατά του εργοδότη και του προσώπου που προστήθηκε από αυτόν, όταν το ατύχημα οφείλεται σε πταίσμα αυτών. Έτσι, σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος, όταν ο παθών εργαζόμενος υπάγεται στην ασφάλιση του ΙΚΑ, το οποίο έχει αναλάβει την αποκατάσταση της περιουσιακής του ζημίας, δεν νομιμοποιείται αυτός να αξιώσει από τον εργοδότη και την αυτοτελή αποζημίωση από το άρθρο 931 ΑΚ, λόγω του περιουσιακού χαρακτήρα αυτής (Ολ.ΑΠ 18/ 2008, ΑΠ 1778/2012, ΑΠ 888/2015, ΑΠ 52/2011).

Στην προκείμενη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση (υπ' αριθμ. 288/2011) το Εφετείο Ιωαννίνων με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα εξής αναφορικά με την αξίωση του άρθρου 931 ΑΚ: "Ο ενάγων και ήδη εκκαλών της δεύτερης από 24.1.2011 έφεσης άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων την από 17.3.2008 αγωγή του κατά του εναγομένου και ήδη πρώτου των εφεσιβλήτων και στις δύο εφέσεις, με την οποία εξέθετε, ότι στις 21.4.2003 και περί ώρα 16.00', επέβαινε ως συνοδηγός στο με αριθμό κυκλοφορίας ...

Ι.Χ. κλειστό φορτηγό αυτοκίνητο (ειδικό τεθωρακισμένο όχημα) ιδιοκτησίας της εταιρείας με την επωνυμία "....", το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος και ότι και οι δύο συνόδευαν το εν λόγω όχημα ως υπάλληλοι της εδρεύουσας στα …επιχείρησης με την επωνυμία "...", η οποία συνεργαζόταν με την προαναφερθείσα ανώνυμη εταιρεία κατά τη μεταφορά χρημάτων, αξιών, εγγράφων κ.λπ.

Ότι το ανωτέρω όχημα κινούνταν στην περιφερειακή οδό Ιωαννίνων, γνωστή ως Βλαχόστρατα με κατεύθυνση τη Βουνοπλαγιά, καθώς επέστρεφαν από τη Λευκάδα, όπου είχαν μεταβεί προς εκτέλεση εργασίας κατ' εντολή της εργοδότριας επιχείρησης και ότι ο τελικός τους προορισμός ήταν η περιοχή του αεροδρομίου, όπου το όχημα θα στάθμευε, τελειώνοντας την εντεταλμένη αποστολή του.

Ότι πριν το όχημά τους φθάσει στη διασταύρωση της περιφερειακής οδού με την οδό που οδηγεί προς τα ... και τα ... ο εναγόμενος επιχείρησε αντικανονική προσπέραση προπορευόμενου αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και να συγκρουσθεί πλαγιομετωπικά με το αντιθέτως κινούμενο με αριθμό κυκλοφορίας ...

φορτηγό αυτοκίνητο. Ότι στη συνέχεια το αυτοκίνητό τους περιστράφηκε επί του οδοστρώματος και επέπεσε σε άλλο αυτοκίνητο (το με αριθμό κυκλοφορίας ....), οδηγούμενο από τον Ν. Τ. με κατεύθυνση τη Βουνοπλαγιά και τέλος το αυτοκίνητό τους ανατράπηκε στο δεξιό μέρος της οδού. Ότι, αποτέλεσμα των διαδοχικών αυτών συγκρούσεων, που οφείλονται στην αμέλεια του εναγομένου οδηγού του οχήματος στο οποίο επέβαινε, τραυματίστηκε βαρύτατα και παρά τις επανειλημμένες νοσηλείες του στα νοσοκομεία και την υποβολή του στις ενδεδειγμένες θεραπείες, ήδη τέσσερα και πλέον χρόνια μετά τον τραυματισμό του συνεχίζει να εμφανίζει α) δυσχέρεια βάδισης λόγω σπαστικότητας κάτω άκρων, β) αδυναμία εκτέλεσης εργασιών με το αριστερό άνω άκρο λόγω σπαστικότητας και πάρεσης και γ) δυσχέρεια ομιλίας, ενώ τα ευρήματα αυτά κρίνονται πλέον ως μόνιμες νευρολογικές βλάβες και ότι για το λόγο αυτό κρίθηκε ανάπηρος σε ποσοστό 72% με την αναφερόμενη γνωμάτευση της αρμόδιας Υγειονομικής Επιτροπής του ΙΚΑ.

Ότι, λόγω της κατάστασής του αυτής λαμβάνει μηνιαία σύνταξη αναπηρίας 500 ευρώ, την οποία του χορηγεί το ΙΚΑ, επειδή το ατύχημά του χαρακτηρίστηκε ως εργατικό. Με αυτά τα δεδομένα και εκθέτοντας επί πλέον ότι η αναπηρία του θα επηρεάσει δυσμενώς το οικονομικό, κοινωνικό και προσωπικό του μέλλον, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στην αγωγή, ζήτησε, μετατρέποντας παραδεκτά το αίτημά του από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί ότι ο εναγόμενος οφείλει να του καταβάλει το εύλογο χρηματικό ποσό των 500.000 ευρώ, ως χρηματική παροχή για τη μόνιμη και διαρκή αναπηρία του κατ' άρθρο 931 ΑΚ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής.

Περαιτέρω, ο εναγόμενος με την από 9-4-2008 προσεπίκλησή του, ενωμένη με παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης κατά της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "....", ως καθολικής διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "....", στην οποία ήταν ασφαλισμένο το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε κατά τη στιγμή του ατυχήματος και επικαλούμενος την εν λόγω σύμβασης ασφάλισης του αυτοκινήτου, ζήτησε απ' αυτήν να παρέμβει υπέρ αυτού στη δίκη που ανοίχθηκε με την ανωτέρω κύρια αγωγή και ζήτησε, μετατρέποντας παραδεκτά το αίτημα της παρεμπίπτουσας αγωγής του από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η υποχρέωση της παρεμπιπτόντως εναγομένης να του καταβάλει ό,τι ποσό υποχρεωθεί να καταβάλει ο ίδιος στον ενάγοντα της κύριας αγωγής για κεφάλαιο, τόκους και δικαστικά έξοδα, νομιμοτόκως από την καταβολή.

Το ανωτέρω Δικαστήριο εξέδωσε την 90/2009 οριστική του απόφαση, με την οποία, αφού συνεκδίκασε τις δύο πιο πάνω αγωγές (κύρια και παρεμπίπτουσα), καθώς και την πρόσθετη παρέμβαση που άσκησε υπέρ του εναγομένου της κύριας αγωγής η ανωτέρω προσεπικληθείσα ασφαλιστική εταιρεία, έκανε δεκτή εν μέρει την κύρια αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγομένου να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 100.000 ευρώ, ενώ αναγνώρισε και την υποχρέωση της παρεμπιπτόντως εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας να καταβάλει στον παρεμπιπτόντως ενάγοντα ό,τι ποσό υποχρεωθεί να καταβάλει ο ίδιος για κεφάλαιο, τόκους και δικαστικά έξοδα στον ενάγοντα της κύριας αγωγής.

Κατά της ανωτέρω απόφασης παραπονείται το εκκαλούν της πρώτης από 10-7-2009 έφεσης Επικουρικό Κεφάλαιο (το οποίο, σημειωτέον, μετά την ανάκληση της άδειας λειτουργίας της αρχικής εκκαλούσας ανωτέρω ασφαλιστικής εταιρείας συνεχίζει τη δίκη αυτή ως νόμιμος διάδοχός της), και για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν, οι οποίοι συνίσταται σε πλημμελή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων εκ μέρους του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου.

Παραπονείται, επίσης, ο εκκαλών της δεύτερης από 24.1.2011 έφεσης, για το λόγο που αναφέρεται σ' αυτήν, ο οποίος συνίσταται σε πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων εκ μέρους του ίδιου Δικαστηρίου. Ζητούν δε, ακολούθως, το μεν εκκαλούν της πρώτης έφεσης να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη και να απορριφθεί τόσο η κύρια αγωγή, όσο και η παρεμπίπτουσα, ο δε εκκαλών της δεύτερης έφεσης, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη και να γίνει δεκτή στο σύνολό της η αγωγή του.......

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή περιστατικά, επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη, ο ενάγων τραυματίσθηκε σε τροχαίο ατύχημα κατά την εκτέλεση της εργασίας του από πταίσμα (αμέλεια) του εναγομένου, ο οποίος προστήθηκε από την εργοδότρια επιχείρηση του ενάγοντος στην οδήγηση του ζημιογόνου αυτοκινήτου.

Εκτίθεται επίσης στην αγωγή ότι ο ενάγων υπάγεται στην ασφάλιση του ΙΚΑ, από την οποίαν ήδη λαμβάνει σύνταξη αναπηρίας και ότι το επίδικο ατύχημα έχει χαρακτηριστεί ως εργατικό. Με βάση, επομένως, τα περιστατικά αυτά και σύμφωνα με την προεκτεθείσα μείζονα σκέψη, η εργοδότρια επιχείρηση του ενάγοντος απαλλάσσεται από την υποχρέωση αποζημίωσης για τη ζημία που υπέστη ο τελευταίος από το άρθρο 931 ΑΚ, αφού για την αποκατάσταση της μελλοντικής περιουσιακής αυτής ζημίας βαρύνεται το ΙΚΑ.

Απαλλάσσεται, όμως, της υποχρέωσης για την αποζημίωση αυτή του ενάγοντος και ο εναγόμενος, εφόσον αυτός, ως προστηθείς από την εργοδότρια επιχείρηση του ενάγοντος στην οδήγηση του ζημιογόνου αυτοκινήτου, δεν θεωρείται πρόσωπο διαφορετικό από την εν λόγω εργοδότρια επιχείρηση κατά την έννοια του άρθρου 16 παρ. 3 Ν. 551/1915, ώστε να θεμελιωθεί σε βάρος του αυτοτελής υποχρέωση αποζημίωσης υπέρ του ενάγοντος.

Κατά συνέπεια, δεν νομιμοποιείται παθητικά ο ενάγων να στραφεί κατά του εναγομένου για την καταβολή της, από το άρθρο 931 ΑΚ, αποζημίωσης, όπως αυτός ζητεί με την αγωγή του. Το πρωτοβάθμιο, επομένως, Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε παραδεκτή και νόμιμη την κύρια αγωγή και ακολούθως δέχθηκε αυτήν ως ουσιαστικά βάσιμη κατά ένα μέρος, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων, κατά τον βάσιμο περί τούτου σχετικό τρίτο λόγο της από 10.7.2009 έφεσης του εκκαλούντος Επικουρικού Κεφαλαίου.

Επομένως, η έφεση αυτή, και καθώς παρέλκει πλέον η έρευνα των υπολοίπων λόγων της, πρέπει να γίνει δεκτή ως και ουσιαστικά βάσιμη, να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη απόφαση στο σύνολό της και το Δικαστήριο αυτό να κρατήσει και δικάσει την υπόθεση (άρθρ. 535 παρ. 1 ΚΠολΔ), ήτοι την από 17.3.2008 αγωγή. Η αγωγή δε αυτή πρέπει, στη συνέχεια, να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης (άρθρ. 68 και 73 ΚΠολΔ).

Συνακόλουθα δε και, εφόσον απορρίπτεται η κύρια αγωγή, πρέπει να απορριφθεί και η από 9.4.2008 παρεμπίπτουσα ασκηθείσα αγωγή του εναγομένου της κύριας αγωγής κατά της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...." και ήδη κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, το οποίο ήδη υπεισήλθε στη δικονομική της θέση στη δίκη αυτή ως καθολικός διάδοχός της, μετά την ανάκληση της άδειας λειτουργίας της κατά τα προαναφερθέντα".

Και με τις παραδοχές αυτές μετά την εξαφάνιση της πρωτοδίκου αποφάσεως, απέρριψε τις: κύρια και παρεμπίπτουσα αγωγές.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, καθόσον τα ανελέγκτως ως άνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, πληρούν το πραγματικό της πιο πάνω νομικής έννοιας. Επομένως, τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Με το δεύτερο λόγο αυτής από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια, ότι με το να απορρίψει το Εφετείο την αγωγή ελλείψει παθητικής νομιμοποιήσεως του εναγομένου, έλαβε υπόψη του "πράγματα" που δεν προτάθηκαν, αφού η ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "....", την οποία διαδέχθηκε το Επικουρικό Κεφάλαιο, με την έφεσή της είχε ζητήσει την απόρριψη της αγωγής ελλείψει ενεργητικής νομιμοποιήσεως του ενάγοντος, συνεπεία νομίμου υποκαταστάσεως του ΙΚΑ.

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, ο οποίος αληθώς ερείδεται στη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 και όχι 8, που υποστηρίζει ο αναιρεσείων, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι η ως άνω εκκαλούσα εταιρεία, όπως και στην αναίρεση αναφέρεται (σελ. 7 - 9 αυτής) εξέθεσε τα περιστατικά της ασφαλίσεως του εναγομένου στο ΙΚΑ, ότι το ατύχημα έχει χαρακτηρισθεί ως εργατικό και γι' αυτό το λόγο αυτός λαμβάνει επιδότηση από το ΙΚΑ, ο δε χαρακτηρισμός της ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεώς του όπως έκρινε το Δικαστήριο και όχι ενεργητικής του ενάγοντος, ανάγεται στην κυριαρχική κρίση του Δικαστηρίου, το οποίο άλλωστε εξετάζει αυτεπαγγέλτως τις δικαστικές προϋποθέσεις της δίκης, μεταξύ των οποίων και την ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση των διαδίκων (άρθρ. 73 ΚΠολΔ).

Τέλος αβάσιμος και απορριπτέος, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες νομικές σκέψεις, κρίνεται και ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ή πλημμέλεια της παραβάσεως του άρθρου 10 παρ. 5 του Ν.Δ. 4104/1965, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 18 παρ. 1 του Ν. 4476/1965 σε συνδυασμό με το άρθρο 18 του Ν. 1654/ 1986 διότι, κατά τον αναιρεσείοντα, δεν υπάρχει σχέση αντιστοιχίας μεταξύ των παροχών του ΙΚΑ προς αυτόν και της αιτουμένης αξιώσεως από τη διάταξη του άρθρου 931 Α.Κ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της, να διαταχθεί η εισαγωγή των παραβόλων που κατατέθηκαν για την άσκησή της στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του παρασταθέντος δευτέρου αναιρεσιβλήτου Επικουρικού Κεφαλαίου που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 183 και 191 ΚΠολΔ) όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.11.2014 αίτηση του αναιρεσείοντος Θ. Δ. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 288/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Διατάσσει την εισαγωγή των κατατεθέντων παραβόλων στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του δευτέρου αναιρεσιβλήτου Επικουρικού Κεφαλαίου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Οκτωβρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ