1646/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1646 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1646/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος: Χ1 , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Καραγιαννίδη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ1 , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καρασταμάτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ,. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 30-6-2003 και 8-7-2003 αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35753/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 2195/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κανελλόπουλος ανέγνωσε την από 7 Μαϊου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 786, 787, 792 παρ. 1, 961, 962 και 1113 ΑΚ προκύπτει, ότι σε περίπτωση αποκλειστικής χρήσεως του κοινού πράγματος από έναν από τους κοινωνούς, δικαιούνται οι άλλοι, και αν ακόμη δεν πρόβαλαν αξίωση για σύγχρηση, να απαιτήσουν από εκείνον που έκανε αποκλειστική χρήση, ανάλογη μερίδα από το όφελος, το οποίο από την αιτία αυτήν αποκόμισε και συνίσταται, προκειμένου περί αστικού ακινήτου, στην, κατά το χρόνο της αποκλειστικής χρήσης, μισθωτική αξία της μερίδας των άλλων κοινωνών, η οποία αποτελεί και την κατά τις πιο πάνω διατάξεις αποδοτέα ωφέλεια.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 250 παρ. 17 ΑΚ, η οποία ορίζει ότι σε πενταετή παραγραφή υπόκεινται οι αξιώσεις των κάθε είδους μισθών, των καθυστερούμενων προσόδων, συντάξεων, διατροφής και κάθε άλλης παροχής που επαναλαμβάνεται περιοδικά, προκύπτει ότι, λόγω της γενικότητας των όρων "καθυστερούμενων προσόδων" και "κάθε άλλης παροχής που επαναλαμβάνεται περιοδικά", περιλαμβάνονται σ' αυτούς οι καρποί, φυσικοί ή πολιτικοί, και τα ωφελήματα, τα οποία η χρησιμοποίηση του πράγματος περιοδικώς παρέχει και συνακόλουθα στην προβλεπόμενη από τη διάταξη αυτή πενταετή παραγραφή υπόκεινται και οι αξιώσεις του κοινωνού πράγματος κατά του συγκοινωνού, για απόδοση ανάλογης μερίδας των από τη χρήση αυτή ωφελημάτων.

Επομένως το Εφετείο, το οποίο, όπως προκύπτει από την προβαλλόμενη απόφασή του, αφού δέχτηκε αρχικώς, ότι οι διάδικοι είναι συγκύριοι, καθένας κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου, του αναφερόμενου αστικού ακινήτου, ότι ο εναγόμενος ( ήδη αναιρεσίβλητος), ως συγκύριος, έκανε αποκλειστική χρήση του ακινήτου αυτού, κατέχοντας και εκμεταλλευόμενος και το ποσοστό συγκυριότητας του ενάγοντος (ήδη αναιρεσείοντος) κατά το χρονικό διάστημα από τις 10-2-1989 έως την άσκηση της ένδικης από 30-6-2003 αγωγής που του επιδόθηκε στις 7-7-2003 και ότι υποχρεούται έτσι αυτός να αποδώσει στον ενάγοντα συγκοινωνό, ανάλογη, προς το ποσοστό της συγκυριότητας του τελευταίου, μερίδα από το όφελος που αυτός (ο εναγόμενος) αποκόμισε από την αποκλειστική χρήση του επικοίνου και το οποίο συνίσταται στην, κατά το χρόνο της αποκλειστικής από τον ίδιο χρήσης, μισθωτική αξία της μερίδας του ενάγοντος, στη συνέχεια έκρινε ότι οι επίδικες αξιώσεις υπόκεινται στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 παρ. 17 ΑΚ, εντάσσοντας δηλαδή και αυτές στην εν λόγω διάταξη, και ακολούθως, με βάση τη σκέψη αυτή, κατά παραδοχή σχετικής αντίστοιχης ένστασης, την οποία ενώπιον του Πρωτοβάθμιου δικαστηρίου είχε προβάλει και ενώπιον αυτού (του Εφετείου) είχε επαναφέρει ο αναιρεσίβλητος, έκρινε ως αβάσιμη την αγωγή, για τις αξιώσεις που είχαν υποπέσει στην προαναφερόμενη πενταετή παραγραφή, δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 250 παρ. 17 και 249 ΑΚ, με το να εφαρμόσει την πρώτη και όχι τη δεύτερη που καθιερώνει τον κανόνα της εικοσαετούς παραγραφής των αξιώσεων και γι' αυτό ο περί του αντιθέτου πρώτος λόγος της αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμος.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης, κατά το τμήμα του από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δ., ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο, εκτιμώντας τη μισθωτική αξία της μερίδας του επί του επίκοινου ακινήτου κατά το χρόνο της αποκλειστικής χρήσεως τούτου από τον αναιρεσίβλητο, με βάση την οποία ακολούθως προσδιόρισε την αποδοτέα σ' αυτόν ωφέλεια, δεν έλαβε υπόψη τα πιο κάτω έγγραφα, τα οποία ενώπιον αυτού είχε επικαλεστεί και προσκομίσει, ήτοι 1) το από ......

εξώδικο, το οποίο ο αναιρεσίβλητος έστειλε σ' αυτόν το έτος 1989 και με το οποίο, για αυθαίρετη αποθήκη, έκτασης 130 τ.μ., ευρισκόμενη στην ίδια με το επίδικο περιοχή, ο τελευταίος ζητούσε από αυτόν για το εν λόγω έτος 60.000 δρχ. μηνιαίως, 2) το από .....ιδιωτικό συμφωνητικό εμπορικής μίσθωσης καταστήματος, ευρισκόμενου στην οδό .....

στον .... Θεσσαλονίκης, 3) τα με αριθμό 4638/2002 πρακτικά συνεδρίασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, στα οποία περιέχεται κατάθεση μάρτυρος του αναιρεσιβλήτου, ότι αυτή, το έτος 2001, από τη μίσθωση καφενείου 70 τ.μ., στην ίδια περιοχή, ελάμβανε μηνιαίο μίσθωμα 12,58 ευρώ ανά τετρ. μέτρο, 4) την 4638/2002 απόφαση του πιο πάνω Δικαστηρίου, από την οποία προκύπτει, ότι ο αναιρεσίβλητος το έτος 2001 εισέπραττε για καθεμιά διαφημιστική πινακίδα το ποσό των 146,74 ευρώ και ότι το έτος αυτό υπήρχαν τοποθετημένες στο επίδικο τρεις διαφημιστικές πινακίδες, 5) φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζονται οι τοποθετημένες στην οροφή του καταστήματος και σε τμήμα της περίφραξης διαφημιστικές γιγαντοπινακίδες, 6) τη με αριθμό πρωτ. .......

ένστασή του προς το ..... Θεσσαλονίκης, 7) τη με αριθμό πρωτ. ...... αίτηση του προς τη ΔΕΚΕ και 8) το με αριθμό πρωτ. ...... έγγραφο της παραπάνω υπηρεσίας, στο οποίο αναφέρεται ότι είναι δυνατή η ένταξη του επικοίνου στο σχέδιο πόλης. Όμως το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, για τη μισθωτική αξία του επίκοινου ακινήτου και συνακόλουθα για την ίδια αξία της μερίδας του αναιρεσείοντος επ' αυτού και "από την εκτίμηση...

όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων τα οποία οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν και των εξομοιουμένων με τα ιδιωτικά έγγραφα, ως προς την αποδεικτική τους δύναμη, μη αμφισβητηθεισών φωτογραφιών". Από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου και από όλο το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το εν λόγω Δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και όλα τα προαναφερόμενα έγγραφα, κάνοντας μάλιστα ειδική αναφορά των φωτογραφιών, από τα οποία, όπως διατείνεται ο αναιρεσείων, αποδεικνύονταν, ότι η μισθωτική αξία της μερίδας του ήταν μεγαλύτερη από τα ποσά που του επιδίκασε το Εφετείο και επομένως ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το άλλο τμήμα του, με τον οποίο ο αναιρεσείων, με αριθμητική απλώς μνεία, επικαλείται την αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., χωρίς την παράθεση αντίστοιχου πραγματικού, είναι αόριστος.

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (Ολ ΑΠ 22/2005).

Ειδικότερα, λόγο εφέσεως συνιστά και η αιτίαση για πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων. Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., ο αναιρεσείων πλήττει την απόφαση του Εφετείου, διότι τούτο δεν έλαβε υπόψη λόγο έφεσής του, κατά τον οποίο το πρωτοβάθμιο δικαστήριο καθόρισε το ύψος της αποζημίωσής του, για την εκ μέρους του εναγομένου χρήση του ιδανικού μεριδίου του στο επίκοινο ακίνητο, μη λαμβάνοντας όμως υπόψη τον ισχυρισμό του, ότι για τον προσδιορισμό της μισθωτικής αξίας του επιδίκου, θα έπρεπε να συνυπολογιστούν και τα μισθώματα από την τοποθέτηση διαφημιστικών γιγαντοπινακίδων στην οροφή του καταστήματος και σε τμήμα της περίφραξης, τα οποία, σύμφωνα με την αμετάκλητη 4638/2002 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ανέρχονταν κατά το έτος 2001 σε 146,74 ευρώ μηνιαίως για καθεμιά διαφημιστική πινακίδα.

Με το λόγο αυτό έφεσης προβλήθηκε πλημμελής εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με τον προσδιορισμό της μισθωτικής αξίας του επίκοινου ακινήτου. Όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο εξέτασε τον πιο πάνω λόγο έφεσης, καθώς και τον άλλον, με τον οποίο, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή εκτίμηση του περιεχομένου του δικογράφου της έφεσης (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.),επίσης προβλήθηκε πλημμελής εκτίμηση των αποδείξεων, τους έκρινε δε το Δικαστήριο αυτό της ουσίας ως αβάσιμους και απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος ως αβάσιμη ουσιαστικά.

Επομένως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια που του αποδίδεται με τον προκείμενο λόγο της αναίρεσης, ο οποίος έτσι είναι αβάσιμος. Κατά τα λοιπά, με τον ίδιο (τρίτο) λόγο αναίρεσης και υπό την επίφαση της παραπάνω πλημμέλειας, πλήττεται και η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία όμως αναιρετικώς είναι ανέλεγκτη και έτσι ο παρών λόγος, κατά το αντίστοιχο αυτό μέρος μου, είναι απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

ΙV. Κατ΄ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18 Σεπτεμβρίου 2006 αίτηση του Χ1 , για αναίρεση της 2195/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 27 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ