1643/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1643 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1643/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Π. Κ. του Γ., 2. Γ. συζ. Π. Κ., 3. Φ. Α. του Ά., 4. Π. συζ. Φ. Α., 5. Ν. Φ. του Κ., 6α. Ν. Θ. του Δ., 6β. Δ. Θ. του Δ., ως συνεχιστών κληρονόμων της αποβιωσάσης Π. Θ., 7. Δ. Κ. του Α., 8. Κ. Χ. του Β., 9 Χ. Κ. του Ν., 10. Δ. Λ. του Κ. και 11 Ε. Λ. συζ. Δ., όλοι κάτοικοι …, οι οποίοι παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Βασιλείου Ασπρούλια και κατέθεσε προσθήκη. Καθώς και των αναιρεσειόντων: 1. Κ. Δ. του Π. και 2. Α. συζ. Κ. Δ., κατοίκων …, οι οποίοι ήταν απόντες και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Ε. του Η. και 2. Η. Ε. του Γ. , κατοίκων …, οι οποίοι παραστάθηκαν με δήλωση κατά άρθρο 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Τάκη Ανδρονόπουλου και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-9-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 825/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 777/2008 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-5-2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 26-4-2010 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου, Αρεοπαγίτη Σοφίας Καραχάλιου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις 8509/22.3.2011, 8510/ 22.3.2011, 7822/14.7.2010, 7823/14.7.2010, 7824/14.7.2010 και 7825/14.7.2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πατρών ... και τις επισημειώσεις επί των δυο φακέλων της δικογραφίας, στους αναιρεσείοντες Κ. Δ. του Π. και Α. συζ. Κ. Δ., επιδόθηκε η αίτηση αναιρέσεως, με κλήση προς συζήτηση για την αρχική δικάσιμο την 14.5.2010, οπότε η συζήτηση αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 5.11.2010, κατά την οποία η συζήτηση ματαιώθηκε. Ακολούθως, με επίσπευση των λοιπών αναιρεσειόντων, οι ως άνω δυο αναιρεσείοντες κλητεύθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως να παραστούν κατά τη σημερινή δικάσιμο (της 23.9.2011), οπότε, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από της σειρά του πινακίου, δεν εμφανίσθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Επομένως, πρέπει η συζήτηση να προχωρήσει παρά την απουσία των ως άνω δυο απολειπομένων αναιρεσειόντων (άρθρο 576 παρ.2 εδάφιο τελευταίο (ΚΠολΔ).

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 1, 2 παρ.1, 3, 4 παρ. 1, 5 και 13 του Ν.3741/1929 "περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους", που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα (άρθρο. 54 εισαγ.Ν. Α.Κ.), προκύπτει ότι, επί οριζοντίου ιδιοκτησίας, ιδρύεται κυρίως μεν χωριστή (διηρημένη) κυριότητα επί ορόφου οικοδομής ή διαμερίσματος ορόφου, παρεπομένως δε αποκτάται, αυτοδικαίως και κατ' αναλογία προς την μερίδα εκάστου ιδιοκτήτου, αναγκαστική συγκυριότητα επί των μερών του όλου ακινήτου, που χρησιμεύουν σε κοινή χρήση όλων των ιδιοκτητών.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται, κατά την ενδεικτική, στις ανωτέρω διατάξεις, απαρίθμηση, το έδαφος και οι αυλές. Ο προσδιορισμός των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών γίνεται είτε με την συστατική της οροφοκτησίας σύμβαση, είτε με ιδιαίτερες συμφωνίες μεταξύ όλων των οροφοκτητών, κατά τα άρθρα 4 παρ. 1, 5 και 13 του Ν. 3741/1929, οι οποίες παραμένουν έγκυρες και ισχυρές ακόμη και όταν έρχονται σε αντίθεση με διατάξεις αναγκαστικού δικαίου της πολεοδομικής νομοθεσίας, όταν με αυτές ορίζονται για την παράβαση μόνο διοικητικές κυρώσεις (Ολ.ΑΠ 583/1983).

Αν όμως δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία, τότε ισχύει ο προσδιορισμός που προβλέπεται από τις ανωτέρω διατάξεις ή από άλλες διατάξεις αναγκαστικού δικαίου. Τέτοια διάταξη αποτελεί και αυτή του άρθρου 23 του Κτιριοδομικού Κανονισμού που εγκρίθηκε με την υπ' αριθμ. 3046/304/30-1-1989 Απόφαση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ (ΦΕΚ Δ - 59/1989), η παράβαση της οποίας, με την επίστρωση του ακαλύπτου χώρου οικοδομής σε έκταση μεγαλύτερα του 1/3 της συνολικής και κατάργηση έτσι της επιφάνειας που προορίζεται για δενδροφύτευση, δεν επηρεάζει το έγκυρο της συμφωνίας, αλλά παραμένει απλή πολεοδομική παράβαση (ΑΠ 508/2008).

Εξ άλλου, από τις ίδιες, ως άνω, διατάξεις προκύπτει ότι η συμμετοχή στη χρήση των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών της οικοδομής μπορεί να ρυθμιστεί με ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών, η οποία πρέπει να καταρτισθεί με συμβολαιογραφικό έγγραφο και να υποβληθεί σε μεταγραφή. Με τις ίδιες δε προϋποθέσεις οι ιδιοκτήτες μπορούν να ρυθμίσουν διαφορετικά το δικαίωμα της χρήσεως καθενός επί των κοινοχρήστων και κοινοκτήτων μερών και ειδικότερα να συμφωνήσουν ότι κάποιος από τους ιδιοκτήτες των οριζοντίων ιδιοκτησιών θα έχει την αποκλειστική χρήση των μερών αυτών.

Το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσεως, που παρέχεται με τέτοια συμφωνία σε κάποιον ιδιοκτήτη δεν περιέχει εξουσία άρσεως του προβλεπομένου προορισμού αυτής. Περαιτέρω, παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, η οποία ιδρύει τον, προβλεπόμενο από την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ., λόγο αναιρέσεως, συντελείται, όταν λάβει χώρα ψευδής ερμηνεία, που συνιστά η απόδοση στον εφαρμοστέο κανόνα εννοίας διαφορετικής από την αληθινή, ή η μη ορθή εφαρμογή, η οποία εκδηλώνεται με την μη εφαρμογή κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή με την εφαρμογή κανόνα που δεν έπρεπε να εφαρμοσθεί ή με την εσφαλμένη εφαρμογή του.

Με την ίδια, ως άνω, διάταξη ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Τέτοιοι κανόνες είναι και οι γενικοί ερμηνευτικοί κανόνες των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ. Οι κανόνες αυτοί εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση, κατά την οποία, κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, διαπιστώνεται κενό ή αμφιβολία, για την έννοια της βουλήσεως των μερών, που δηλώθηκε.

Αν δε, παρά την διαπίστωση αυτή, έστω και έμμεση, παραλείψει να προσφύγει στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες, με την εφαρμογή των αρχών της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών ή εφαρμόσει εσφαλμένα τις αρχές αυτές, η απόφαση του ελέγχεται για παραβίαση των ανωτέρω διατάξεων.

Στην παρούσα περίπτωση, με την προσβαλλομένη απόφαση του, όπως προκύπτει από αυτή, το Εφετείο δέχθηκε, ανελέγκτως, κατά το ενδιαφέρον εδώ μέρος της, τα κατωτέρω πραγματικά περιστατικά: Με την .../15-5-1990 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας, κανονισμού πολυκατοικίας και διανομής οριζόντιων ιδιοκτησιών του συμβολαιογράφου Πατρών Παν.

Κόκκαλη, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Πατρών, τρεις φορές, όπως τροποποιήθηκε με την .../90 πράξη της συμβολαιογράφου Ευθυμίας Οικονόμου και .../91 της συμβολαιογράφου, που μεταγράφηκαν νόμιμα, οι εναγόμενοι ανέλαβαν με το σύστημα της αντιπαροχής την ανέγερση δύο πολυόροφων οικοδομών, από τις οποίες η πρώτη ονομάζεται κτήριο Α και η δεύτερη κτήριο Β, σε οικόπεδο που βρίσκεται στο 65° Ο.Τ.

της μεσημβρινής πλευράς της κάτω πόλης των Πατρών του δήμου Πατρέων και επί των οδών ... αριθμ. 3, ... και ... . Τα κτήρια αυτά υπήχθησαν στις διατάξεις του ν. 3741/1929 περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους και των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ, έχουν δε κοινή είσοδο προς τον ακάλυπτο χώρο που παρεμβάλλεται μεταξύ τους. Με την .../15-5-1990 πράξη του συμβολαιογράφου Πατρών Παναγιώτη Κόκκαλη, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου Πατρέων, στον τόμο ...

και αριθμ. 442, προβλέφθηκε η δημιουργία οκτώ υπαίθριων θέσεων στάθμευσης για την εξυπηρέτηση των δύο κτηρίων με στοιχεία α' (20,02 τ.μ.), β' (20,02 τ.μ.), γ' (20,06 τ.μ.), δ' (20,06 τ.μ.), ε' (20,14 τ.μ.), ζ' (22,12 τ.μ.), στ' (22,12 τ.μ.) και η' (22,12 τ.μ.). Από τις θέσεις αυτές οι δύο με στοιχεία γ και δ βρίσκονται στον ακάλυπτο χώρο μεταξύ των δύο κτηρίων Α και Β και καταλαμβάνουν συνολική επιφάνεια 40,12 τ.μ.

Οι παραπάνω δε θέσεις σταθμεύσεως απεικονίζονται στο από τον Μάρτιο του 1990 σχεδιάγραμμα της αρχιτέκτονας μηχανικού Α. Α.-Π., που είναι προσαρτημένο στην προαναφερόμενη πράξη οροφοκτησίας. Οι εφεσίβλητοι ενάγοντες είναι κύριοι οριζόντιων ιδιοκτησιών του κτηρίου Β και οι εναγόμενοι εργολάβοι της οικοδομής, οι οποίοι έλαβαν και διατηρούν στην κυριότητα τους ο μεν Η.

Ε. την Υ-1 αποθήκη, επιφάνειας 233 τ.μ. και το Κ-1 κατάστημα, επιφάνειας 65,30 τ.μ., ο δε Γ. Ε. το Κ-2 κατάστημα, επιφάνειας 65,50 τ.μ. Είναι επίσης συγκύριοι (οι εναγόμενοι) κατά ποσοστό 50% ο καθένας των αποθηκών Υ-2 και Υ-3. Από τις θέσεις σταθμεύσεως στους εναγομένους περιήλθαν κατά χρήση οι θέσεις α, β, δ, ε και ζ και στους οικοπεδούχους οι με στοιχεία γ, η και στ.

Μεταξύ των δύο κτηρίων Α και Β υπάρχει υπόλοιπο ακάλυπτου χώρου 101,88 τ.μ. (εκτός αυτού των 40,12 τ.μ. που καταλαμβάνουν οι δύο θέσεις σταθμεύσεως γ και δ). Σχετικά με τον εν λόγω χώρο στο άρθρο 5 του κανονισμού της πολυκατοικίας ορίζεται ότι "η διαμόρφωση και η χρήση του ακάλυπτου χώρου μεταξύ των δύο πολυκατοικιών είναι εις την αποκλειστική δικαιοδοσία των εργολάβων κατασκευαστών και των οικοπεδούχων".

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι οι εναγόμενοι (εργολάβοι) εκτός από το χώρο που καταλαμβάνουν οι δύο θέσεις σταθμεύσεως που υπάρχουν στον ακάλυπτο χώρο μεταξύ των δύο κτηρίων, έχουν πλακοστρώσει με πλάκες πεζοδρομίου από το έτος 1995 και τον ακάλυπτο χώρο των 101,88 τ.μ., ο οποίος ανήκει στη χρήση τους και έχουν και δικαίωμα για τη διαμόρφωση του, κατά τα προαναφερόμενα άρθρα του κανονισμού.

Οι εναγόμενοι έχουν δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης του ακάλυπτου χώρου, σύμφωνα με το άρθρο 5 του κανονισμού της πολυκατοικίας, που προαναφέρθηκε, ο οποίος χώρος δεν είναι κοινόχρηστος και δεν έχουν δικαίωμα συγχρήσεως οι λοιποί συνιδιοκτήτες της οικοδομής, καθόσον ο όρος είναι σαφής ότι τόσο τη διαμόρφωση του χώρου όσο και την αποκλειστική χρήση αυτού θα έχουν οι οικοπεδούχοι και οι κατασκευαστές.

Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι έχουν μεν (οι εναγόμενοι) το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης του ακάλυπτου χώρου όμως τούτου δεν τους δίνει το δικαίωμα να μεταβάλουν την κατά τον προορισμό χρήση του ακαλύπτου και ότι αυτοί με την ενέργεια τους να σταθμεύουν οχήματα έχουν μεταβάλει τον ακάλυπτο χώρο σε υπαίθριο πάρκιν και από ακάλυπτο σε καλυμμένο.

Όμως από τον κανονισμό της πολυκατοικίας, με τον οποίο παραχωρήθηκε το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσης στους εναγομένους, δεν ορίσθηκε ποίος θα είναι ο προορισμός του εν λόγω χώρου και ποία η χρήση του από τους έχοντες το σχετικό δικαίωμα αλλά αντίθετα το περιεχόμενο της χρήσης του αφέθηκε στην απόλυτη δικαιοδοσία των οικοπεδούχων και των κατασκευαστών, στη διατύπωση δε του σχετικού όρου δεν υπάρχει καμιά ασάφεια ώστε να τύχουν εφαρμογής οι διατάξεις των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ.

Έχοντες δε το σχετικό δικαίωμα επέλεξαν τη χρήση της σταθμεύσεως αυτοκινήτων, χωρίς με τη στάθμευση των αυτοκινήτων να παραβιάζεται ο κανονισμός της πολυκατοικίας ως προς τον προορισμό του εν λόγω χώρου, που, κατά τους ισχυρισμούς των εναγόντων, είναι χώρος που πρέπει να παραμείνει χωρίς επίστρωση προορισμένος για δενδροφύτευση, το οποίο όμως δεν προκύπτει από το, σαφούς περιεχομένου, άρθρο 5 του κανονισμού της πολυκατοικίας.

Με βάση τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο έκρινε, ότι οι εναγόμενοι ήδη αναιρεσίβλητοι δεν παραβιάζουν τον κανονισμό της πολυκατοικίας, με το να σταθμεύουν οχήματα στον ακάλυπτο χώρο των οικοδομών, εμβαδού 101,88 τ.μ., και κατά παραδοχή της εφέσεως, που ασκήθηκε από τους τελευταίους, εξαφάνισε την πρωτόδικο απόφαση, η οποία είχε κρίνει αντιθέτως, και απέρριψε την αγωγή, κατά το αίτημα της, περί απαγορεύσεως στους εναγομένους να σταθμεύουν οχήματα στο χώρο αυτό.

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., επειδή το Εφετείο, με την προαναφερόμενη κρίση του, παραβίασε ευθέως, με εσφαλμένη εφαρμογή: α) τις διατάξεις του άρθρου 8 του Ν. 1577/1985 (Γ.Ο.Κ.) όπως ισχύει, που αφορούν στο επιτρεπόμενο ποσοστό κάλυψης του οικοπέδου, β) τις διατάξεις του άρθρου 1 του Π.Δ. 10/1987, που αφορούν στους χώρους στάθμευσης των αυτοκινήτων και γ) τις διατάξεις του άρθρου 23 παρ.1 του κτιριοδομικού κανονισμού, που εγκρίθηκε με την απόφαση 3046/304/30-1-1989 του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, σύμφωνα με τις οποίες ο ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου, κατά τα 2/3 τουλάχιστον, πρέπει να παραμένει χωρίς επίστρωση, για δενδροφύτευση.

Όμως, με βάση τις ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, εφαρμοστέες εν προκειμένω ήσαν οι προαναφερόμενες διατάξεις του Ν. 3741/1929, που αφορούν στην συμφωνία των ιδιοκτητών οριζοντίων ιδιοκτησιών να ρυθμίζουν το δικαίωμα χρήσεως των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών της οικοδομής, τις οποίες και εφήρμοσε το Εφετείο.

Με την ανωτέρω δε κρίση του, αυτό δεν παραβίασε τις διατάξεις αυτές, με εσφαλμένη εφαρμογή, διότι τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία δέχεται ως αποδειχθέντα, στηρίζουν την διαγνωσθείσα έννομο συνέπεια. Οι φερόμενοι, από τους αναιρεσείοντες, ως παραβιασθέντες, ως άνω, κανόνες ουσιαστικού δικαίου, υπό τα στοιχεία α' και β' δεν ήσαν εφαρμοστέοι και δεν εφαρμόσθηκαν από το Εφετείο, με βάση τις παραδοχές του, ενώ η, κατά παράβαση του άρθρου 23 του Κτιριοδομικού Κανονισμού, που εγκρίθηκε με την απόφαση 3046/304/30-1-1989 του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, πλακόστρωση από τους εναγομένους-αναιρεσιβλήτου του ακαλύπτου χώρου, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 1/3 της συνολικής εκτάσεως αυτού, δεν επιδρά στο κύρος του κανονισμού και της συμφωνίας, με βάση την οποία αυτοί ενήργησαν, ως έχοντες το δικαίωμα της διαμορφώσεως του ακαλύπτου χώρου και της αποκλειστικής χρήσεως του, αλλά παραμένει απλή διοικητική παράβαση.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως (σκέλος Ι) από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος. Περαιτέρω, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως (σκέλος

ΙΙ) από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της ευθείας παραβιάσεως των διατάξεων των άρθρων 173, 200, 174, 288 ΑΚ, επειδή το Εφετείο με τις παραδοχές του, δεν προέβη σε ορθή ερμηνεία του υπ' αριθμ. 5 όρου της .../15-5-1990 πράξεως συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας, του οποίου τις συμφωνίες έπρεπε να κηρύξει άκυρες. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, διότι από την προσβαλλομένη απόφαση δεν προκύπτει ότι το Εφετείο έστω και εμμέσως διαπίστωσε την ύπαρξη κενού ή ασάφειας στις δηλώσεις βουλήσεως των συμβαλλομένων, ώστε να παρίστανται αναγκαία η προσφυγή του στις διατάξεις των άρθρων 173, 200 ΑΚ, στις οποίες ρητώς δεν προσέφυγε. Εξ άλλου, με βάση τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν ήταν εφαρμοστέα εν προκειμένω η διάταξη του άρθρου 288 ΑΚ.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 20 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα, προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση υπάρχει, όταν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος (σε εσφαλμένη ανάγνωση), δηλαδή αν απέδωσε σε έγγραφο, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. Κ.Πολ.Δ., περιεχόμενο προφανώς διαφορετικό από το αληθινό και ακολούθως, στηριζόμενο σε αυτό ή μόνο σε αυτό, κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα. Στην παρούσα περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παραμορφώσεως των αναφερομένων στο αναιρετήριο εγγράφων, επειδή το Εφετείο δέχθηκε πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αποδεικνύοντο "από την σύλληψη του νοήματος των". Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως απαράδεκτος, διότι τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία εκτίθενται στο αναιρετήριο, δεν συγκροτούν "παραμόρφωση" εγγράφων υπό την εκτεθείσα στην μείζονα πρόταση έννοια (εσφαλμένη ανάγνωση), αλλά εσφαλμένη εκτίμηση του αποδεικτικού περιεχομένου αυτών.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι παριστάμενοι αναιρεσείοντες, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως της 777/2008 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τους παριστάμενους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Νοεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ