1642/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1642 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1642/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 131/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Χρυσούλα Παρασκευά, Αριστείδη Πελεκάνο, Αρτεμισία Παναγιώτου, και Μαρία Παπασωτηρίου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Βουρλιώτη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Π. Ξ. του Ι., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Μανώλη, για αναίρεση της υπ’ αριθ 2262/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Mε πολιτικώς ενάγουσα την Μ. Μ. του Ι., κάτοικο ..., που δεν παρέστη.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 30 Απριλίου 2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 535/2016.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 30 Απριλίου 2015 αίτηση (δήλωση) του Π. Ξ. του Ι. για αναίρεση της υπ’ αριθ. 2262/27-2-2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως και πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω.

Κατά το άρθρο 381 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, "όποιος με πρόθεση καταστρέφει ή βλάπτει ξένο (ολικά ή εν μέρει) πράγμα ή με άλλο τρόπο καθιστά ανέφικτη τη χρήση του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο έτη." Εξάλλου, κατά το άρθρο 382 παρ.1 "Με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών τιμωρείται η φθορά ξένης ιδιοκτησίας της πρώτης παραγράφου του άρθρου 381 αν έγινε χωρίς πρόκληση από τον παθόντα. Κατά δε την παρ. 2 του ιδίου άρθρου "Με την ποινή της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται ο δράστης, αν το αντικείμενο της πράξης που προβλέπεται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 381 α)....β...,γ) η φθορά έγινε με φωτιά".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι το έγκλημα της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας αποσκοπεί στην προστασία της ιδιοκτησίας, δεδομένου ότι καταλύεται ολικώς ή μερικώς το δικαίωμα κυριότητος, είτε δια της καταστροφής, είτε δια της βλάβης, είτε δια της αχρηστεύσεως του ξένου εν όλω ή εν μέρει πράγματος, που είναι το αντικείμενο του.

Πρόκειται περί εγκλήματος υπαλλακτικώς μικτού, δυναμένου να τελεσθεί δια καταστροφής ή βλάβης ή της καθ’ οιονδήποτε άλλο τρόπο αχρηστεύσεως του πράγματος, του δόλου του δράστου ενέχονιος την γνώση ότι το πράγμα είναι ξένο εν όλω ή εν μέρει, ως και τη θέληση της καταστροφής ή της βλάβης ή της αχρηστεύσεως αυτού, αρκούντος και του ενδεχόμενου δόλου και ότι το πλημμέλημα αυτό που διαπράττεται με φωτιά, διώκεται αυτεπαγγέλτως κατ’ άρθρο 383 ΠΚ.

Περαιτέρω, η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ, υπάρχει όταν εκτίθενται σ’ αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη, που εφαρμόστηκε.

Για την ύπαρξη ειδικής αιτιολογίας, είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία υπάρχει και στην περίπτωση που το σκεπτικό της απόφασης εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά, τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να είναι περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της.

Επίσης δεν αποτελούν λόγο αναιρέσεως αιτιάσεις που ανάγονται σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, όπως είναι οι αιτιάσεις που αφορούν την αξιολόγηση από το δικαστήριο της ουσίας της αποδεικτικής σημασίας και βαρύτητας συγκεκριμένων αποδεικτικών μέσων ή συνιστούν απόκρουση ή αμφισβήτηση του αποδεικτικού πορίσματος, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο μετά από λειτουργική συσχέτιση και συναξιολόγηση όλων των αποδεικτικών μέσων κλπ., αφού σ’ αυτές τις περιπτώσεις, με επίφαση την έλλειψη αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Η ύπαρξη του δόλου που απαιτείται, κατά το άρθρο 26 παρ.1 του ΠΚ, για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, δεν είναι καταρχήν ανάγκη να αιτιολογείται ειδικά, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής ή στη γνώση και αποδοχή ενδεχόμενης παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και αυτονοήτως προκύπτει από την πραγμάτωση των σχετικών περιστατικών της πράξης, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή που προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σ’ αυτή, εκτός εάν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία (πέραν της πρόθεσης) για την συγκρότηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, όπως συμβαίνει με τον άμεσο δόλο ή τον υπερχειλή δόλο.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό σε συνδυασμό προς το διατακτικό της προσβαλλομένης υπ’ αριθ.-164749/12-5-2014 αποφάσεως, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ’ είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα από όλη τη σχετική με την απόδειξη κύρια διαδικασία, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, τα έγγραφα που αναγνώστηκαν, τις ένορκες καταθέσεις στο ακροατήριο των μαρτύρων κατηγορίας, την ανομωτί κατάθεση της πολιτικώς εναγούσης και την ένορκη κατάθεση των μαρτύρων υπεράσπισης που εξετάστηκαν νομότυπα στο ακροατήριο, την απολογία του κατηγορουμένου και από όλη τη συζήτηση της υπόθεσης αποδείχθηκαν, κατά πιστή μεταφορά, τα ακόλουθα: "Αποδείχθηκε και το Δικαστήριο πείσθηκε ότι, ο κατηγορούμενος με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος με πρόθεση κατέστρεψε ξένο πράγμα, η δε φθορά έγινε με φωτιά.

Ειδικότερα, ο κατηγορούμενος την 7-1-2009 ώρα 04.27, προκάλεσε φθορές στο με αριθμό κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο της Μ. Μ., το οποίο κατείχε η κόρη αυτής Μ. Ν., σύντροφος του πατέρα του τότε, το οποίο ήταν σταθμευμένο έξω από την οικία της προαναφερθείσης κατόχου αυτού στην οδό ..., βάζοντας σε αυτό φωτιά προσπαθώντας να το κάψει.

Επίσης την 14-2-2009, και περί ώρα 19.00, οπότε και έγινε αντιληπτός από την παθούσα, με εύλεκτο υλικό πυρπόλησε και κατέστρεψε ολικά το παραπάνω αυτοκίνητο καθιστώντας ανέφικτη τη χρήση του. Επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχος των ανωτέρω." Ακολούθως το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, με την απόφαση που εξέδωσε, κήρυξε τον αναιρεσείοντα -κατηγορούμενο ένοχο και δή ένοχο της πράξεως της διακεκριμένης περίπτωσης φθοράς ξένης ιδοκτησίας κατ’ εξακολούθηση (τελεσθείσης με φωτιά) και τον καταδίκασε σε φυλάκιση δέκα μηνών με τριετή αναστολή για το ότι:

Στη Θεσσαλονίκη, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος τέλεσε τα κάτωθι, από πρόθεση κατέστρεψε ξένο πράγμα, η δε φθορά έγινε με φωτιά, και συγκεκριμένα:

-την 7-1-2009, ώρα 04.27 π.μ., προκάλεσε φθορές στο αυτοκίνητο της Μ. Μ. με αριθμό κυκλοφορίας ..., το οποίο κατείχε η κόρη της Ν. και ήταν σταθμευμένο έξω από την οικία της τελευταίας στην οδό ..., βάζοντας σε αυτό φωτιά προσπαθώντας να το κάψει, -την 14-2-2009, και περί ώρα 19.00, με εύφλεκτο υλικό πυρπόλησε και κατέστρεψε ολικά το παραπάνω αυτοκίνητο καθιστώντας ανέφικτη τη χρήση του.

Με αυτές τις παραδοχές όπως διαλαμβάνονται στο σκεπτικό και στο διατακτικό της, που αλληλοσυμπληρώνονται, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει την επιβαλλόμενη, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού περιέχονται σ’ αυτή με σαφήνεια, πληρότητα, και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος της διακεκριμένης περίπτωσης φθοράς κατ’ εξακολούθηση, για την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους τα υπήγαγε στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων, 1, 14, 2αρ. 1α, 27παρ. 1, 53, 57, 94 παρ. 1, 98, 381 παρ. 1, 382 παρ 1, 2 γ ΠΚ, που εφαρμόστηκαν, τις οποίες ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου παραβίασε, με ασαφείς ή ελλιπείς ή αντιφατικές παραδοχές και έτσι χωρίς να στερήσει την απόφαση από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα , αιτιολογείται η παραδοχή ότι ο αναιρεσείων- κατηγορούμενος, Π. Ξ., με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος (ενότητα δόλου) με πρόθεση, κατέστρεψε ξένο ολικά πράγμα, η δε φθορά έγινε με φωτιά. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, αρχικά την 7-1-2009 προκάλεσε φθορές στο με αρ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της Μ. Μ., το οποίο κατείχε η κόρη της Μ. Ν., και ήταν σταθμευμένο έξω από την οικία της τελευταίας (κατόχου), βάζοντας σ’ αυτό φωτιά προσπαθώντας να το κάψει και μετέπειτα και δη την 14-2-2009, περί ώρα 19.00,οπότε και έγινε αντιληπτός από την παθούσα , με εύφλεκτο υλικό πυρπόλησε και κατέστρεψε ολικά το ανωτέρω αυτοκίνητο, καθιστώντας έτσι ανέφικτη τη χρήση αυτού.

Ειδικότερη αιτιολόγηση του δόλου του αναιρεσείοντος δεν χρειαζόταν, καθόσον αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος αυτού και, καταδεικνύεται από τις ειδικότερες συνθήκες τέλεσής του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού σχετική αιτιολογία στην ως άνω κύρια για την ενοχή του αναιρεσείοντος και προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σε αυτήν, αφού από το νόμο δεν αξιώνονται πρόσθετα στοιχεία για την θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της διακεκριμένης περίπτωσης φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης (άμεσος δόλος) ή η επιδίωξη ορισμένου περαιτέρω σκοπού (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση).

Επομένως, οι εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ Δ ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αβάσιμοι. Εξάλλου, το ότι το σκεπτικό , ως προς τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, αποτελεί επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, δεν καθιστά την αιτιολογία ανεπαρκή, αφού στην προκειμένη περίπτωση το διατακτικό είναι διατυπωμένο με τέτοια έκταση, σαφήνεια και πληρότητα που καλύπτει την απαίτηση για ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς όλα τα ουσιώδη και κρίσιμα στοιχεία θεμελίωσης του εγκλήματος.

Επίσης από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι στα αναγνωσθέντα έγγραφα, κατά την διαδικασία στο ακροατήριο, περιλαμβάνονται, σαφώς, και οι οκτώ (8) φωτογραφίες, οι οποίες παραδεκτώς επισκοπήθηκαν, καθώς και τα πρακτικά της δίκης, οι δε περί του αντιθέτου αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες.

Σχετικά με την ποινή της δεκάμηνης φυλάκισης που επιβλήθηκε στον αναιρεσείοντα, από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης προκύπτει ότι, το δικαστήριο της ουσίας κατά την επιμέτρηση της έλαβε υπόψη τη βαρύτητα του εγκλήματος που διαπράχθηκε και την προσωπικότητα αυτού, ενώ, για την εκτίμηση αυτών των στοιχείων, χρησιμοποίησε και τα κριτήρια του άρθρου 79 του ΠΚ στα οποία συμπεριλαμβάνονται και όλες οι περιστάσεις τέλεσης του εγκλήματος.

Ειδικότερη αιτιολογία δεν ήταν αναγκαία, καθόσον τέτοια αιτιολόγηση για την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται μόνο αν υπάρχει σχετική πρόβλεψη από ειδική διάταξη νόμου, πράγμα που δεν συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση. Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος περί εσφαλμένης αξιολόγησης των αποδεικτικών στοιχείων, είναι απαράδεκτες, διότι με την επίκληση, κατ’ επίφαση, του αναιρετικού λόγου της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, είναι αβάσιμος και απορριπτέος ο εκ του άρθρου 510 παρ.1, στοιχ. Δ’ του ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Επομένως και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-4-2015 αίτηση αναίρεσης του Ξ. Π., του Ι., κατοίκου ... ,οδός ..., για αναίρεση της υπ’ αριθ.2262/27-2-2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. ΚΑΙ

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Νοεμβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ