Supreme Court allows appeal against appellate dismissal due to failure to appeal the intervening party's rejection.

Απόφαση 1642 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Α.Κ.

Αριθμός 1642/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 1 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ.Γ., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Τσικρικά.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΣΥΝΕΓΓΥΗΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα, νομίμως εκπροσωπούμενο, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Τσουτσάνη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1 Μαρτίου 2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 739/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 4235/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14 Απριλίου 2009 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 4 Οκτωβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της 393/14.4.2009 αιτήσεως για αναίρεση της 4235/27.6.2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 393/14-4-2009 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 4235/27-6-2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή κατά το άρθρο 561 §2 Κ.Πολ.Δ., εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, (α) με την 31588/1663/1-3-2005 αγωγή εφέρετο προς διάγνωση, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία αντικείμενο αυτής, αξίωση του δι' αυτής ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου ν.π.ι.δ.

με την επωνυμία "ΣΥΝΕΓΓΥΗΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ", απορρέουσα, κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, από την εκ του νόμου υποχρέωση του τελευταίου καταβολής του ελάχιστου εγγυημένου ποσού από την κατάθεση από τον ενάγοντα κεφαλαίου προς επένδυση στην ήδη υπό εκκαθάριση τελούσα εταιρεία διαμεσολάβησης με την επωνυμία "ΑΣΤΡΑΙΑ Α.Ε.Π.Ε.Υ." και (β) μετά την από τον ενάγοντα προς την εν λόγω εταιρεία επίδοση της 88426/4846/10-6-2005 ανακοινώσεως της ανοιγείσης με την αγωγή δίκης, η τελευταία παρέστη κατά τη συζήτηση της υποθέσεως και με τις υποβληθείσες προτάσεις της παρενέβη υπέρ του εναγομένου.

Επί των εν λόγω και με στοιχ. (α) και (β) χαρακτηριζόμενων αντίστοιχα αγωγής και πρόσθετης υπέρ του εναγομένου παρεμβάσεως, εκδόθηκε, συνεκδικαζομένων, η 739/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία η με στοιχ. (α) αγωγή απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, η δε με στοιχ. (β) πρόσθετη παρέμβαση, η οποία αξιολογήθηκε ως αυτοτελής κατά την έννοια του άρθρου 83 Κ.Πολ.Δ., ως απαράδεκτη, λόγω μη ασκήσεως αυτής, κατ' επιταγή των διατάξεων των άρθρων 81 §1 εδ. 1, 215 §1 εδ. 1 Κ.Πολ.Δ., κατά τις περί αγωγής διατάξεις, με κατάθεση ίδιου δικογράφου στην γραμματεία του δικαστηρίου και επίδοσή του στον αντίδικο.

Την πρωτοβάθμια αυτή απόφαση προσέβαλε ο ενάγων με την 9304/13-11-2006 έφεση, απευθυνόμενη κατά του εναγομένου, επί της οποίας εκδόθηκε η 4237/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία αξιολογήθηκε ως απαράδεκτη και απορρίφθηκε, με την αιτιολογία ότι δεν κατευθυνόταν και κατά της αυτοτελώς προσθέτως παρεμβάσης υπέρ του εναγομένου εταιρείας "ΑΣΤΡΑΙΑ Α.Ε.Π.Ε.Υ.".

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται ο ηττηθείς εκκαλών και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια ο διατυπούμενος δι' αυτής μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ.. Ειδικότερα, κατά την εν λόγω διάταξη, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, για τη στοιχειοθέτηση του οποίου απαιτείται η αποδιδόμενη πλημμέλεια ακυρότητας, απαράδεκτου ή εκπτώσεως από δικαίωμα να προέρχεται από παραβίαση δικονομικής δια-τάξεως.

Περαιτέρω, κατά τους ορισμούς της διατάξεως του άρθρου 517 Κ.Πολ.Δ., η έφεση πρέπει να απευθύνεται κατ' εκείνων που ήσαν διάδικοι στην πρωτόδικη δίκη ή των καθολικών διαδόχων ή των κληροδόχων του και επί αναγκαστικής ομοδικία κατά πάντων των αντιδίκων ομοδίκων, διαφορετικά απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Αναγκαστική ομοδικίας υπάρχει όταν συντρέχει περίπτωση από τις αναφερόμενες στο άρθρο 76 Κ.Πολ.Δ., ως και όταν ασκηθεί αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση (Κ.Πολ.Δ. 83), η οποία κατά την εν λόγω διάταξη υφίσταται όταν η ισχύς της αποφάσεως στην κύρια δίκη εκτείνεται και στις έννομες σχέσεις εκείνου που άσκησε πρόσθετη παρέμβαση προς τον αντίδικό του.

Κατά την έννοια των εν λόγω διατάξεων, επί αυτοτελούς πρόσθετης παρεμβάσεως μόνον η έφεση του καθ'ου η παρέμβαση πρέπει να απευθύνεται και κατά του αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνοντος, όχι δε εκείνη του υπέρ ου η παρέμβαση, με μόνη δικονομική υποχρέωση του τελευταίου κλητεύσεως του προσθέτως υπέρ αυτού παρεμβαίνοντος, κατ' επιταγή της διατάξεως του άρθρου 81 §3 εδ. 1 Κ.Πολ.Δ., η παράλειψη κλητεύσεως του οποίου επάγεται ως δικονομική συνέπεια το απαράδεκτο της συζητήσεως της υποθέσεως.

Εις αμφότερες όμως τις περιπτώσεις προϋποτίθεται ότι η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση δεν αξιολογήθηκε πρωτοδίκως ως απαράδεκτη και για το λόγο αυτό απορρίφθηκε, δοθέντος ότι η ιδιότητά του ως αναγκαίου ομοδίκου στηρίζεται στην άσκηση παραδεκτής αυτοτελούς πρόσθετης παρεμβάσεως, σε αντιδιαστολή με τις λοιπές περιπτώσεις αναγκαστικής ομοδικίας, η ύπαρξη των οποίων συνδέεται με ουσιαστικού χαρακτήρα δικονομικές διατάξεις.

Ο αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνων δικαιούται να ασκήσει έφεση κατά της απορριπτικής αποφάσεως προς υπεράσπιση των δικαιωμάτων του (Κ.Πολ.Δ. 516 §1), δεν μπορεί όμως να μετάσχει στη δίκη με βάση την απορριφθείσα πρωτοδίκως ως απαράδεκτη παρέμβασή του. Σε συνέπεια με τις νομικές αυτές παραδοχές παρά το νόμο η εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε την έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος ως απαράδεκτη, λόγω μη κατευθύνσεως αυτής και κατά της αυτοτελώς υπέρ του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου παρεμβάσης εταιρείας "ΑΣΤΡΑΙΑ Α.Ε.Π.Ε.Υ.", ιδρυομένου εντεύθεν του προβλεπομένου από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ.

λόγου αναιρέσεως, κατά την βάσιμη περί τούτου προβαλλόμενη αναιρετική αιτίαση. Συνακόλουθα αυτών πρέπει, κατά παραδοχή του μοναδικού αυτού λόγου αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφασης και παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκασή της στο αυτό Εφετείο Αθηνών, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (Κ.Πολ.Δ. 580 §3).

Τέλος, πρέπει να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 3.000,00 Ευρώ (Κ.Πολ.Δ. 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 4235/27-6-2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκασή της στο αυτό Εφετείο Αθηνών, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000,00) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Νοεμβρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 6 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ