1640/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1640 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1640/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Α.-Ά. Μ. του Κ., κατοίκου ..., προσωρινά διαμένοντος στην …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Φραγκανδρέα, που ανεκάλεσε την από 24-1-2014 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-3-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 60/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 81/2012 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 27-11-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 16-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Εισάγεται προς κρίση αίτηση για αναίρεση αποφάσεως δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία κρίθηκε αξίωση του ήδη αναιρεσείοντος κατά του αντιδίκου του, από σύμβαση δανείου.

ΙΙ. Όπως προκύπτει, από το προσκομιζόμενο, με επίκληση, από τον αναιρεσίβλητο αντίγραφο της ένδικης αίτησης, η τελευταία, με κλήση για συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε με φροντίδα του αναιρεσείοντος στον αναιρεσίβλητο, (βλ. σχετική παραγγελία προς επίδοση από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του πρώτου καθώς και το οικείο συμβολαιογραφικό έγγραφο) και την από 7.6.2013 επισημείωση σ'αυτό του δικαστικού Επιμελητή Αθηνών Κ. Ε.). 'Αρα, αφού ο αναιρεσείων δεν παρέστη κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, κατά τη σειρά της, από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, με δήλωση του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., η συζήτηση πρέπει να χωρήσει ως να ήταν και ο ίδιος παρών (άρθ. 576 § 1 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Ως πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσκομιστεί οιαδήποτε απόδειξη γι' αυτά ή όταν το δικαστήριο δεν εκθέτει, έστω και γενικά, από ποιά αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη γι' αυτά (ΑΠ 273/2011, ΑΠ 1700/2009).

Δεν είναι, όμως, ανάγκη να αξιολογούνται αναλυτικά, τα αποδεικτικά μέσα, ούτε να εξειδικεύονται τα έγγραφα, ούτε να αναφέρει η απόφαση ποια έγγραφα έλαβε υπόψη για άμεση ή έμμεση απόδειξη (ΑΠ 239/2007). Δεν είναι, έτσι, βάσιμος, ο λόγος, αν από την απόφαση προκύπτει, ότι το δικαστήριο στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα στις αποδείξεις που προσκομίστηκαν (ΑΠ 2031/2007 ΑΠ 1739/2007).

Αν, με εκτίμηση των προσκομισθεισών αποδείξεων, το δικαστήριο καταλήγει έστω και σε εσφαλμένη περί των πραγμάτων κρίση, δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος, γιατί η ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου είναι, αναιρετικά, ανέλεγκτη. Στην υπο κρίση περίπτωση, η προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση εκθέτει, πως την ουσιαστική της κρίση διαμόρφωσε, "...

από την εκτίμηση της ένορκης κατάθεσης της μάρτυρος του εναγομένου ... την υπ'αριθμ. .../30-9-2001 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβολαιογράφου Θήρας,... του μάρτυρα, που επικαλείται και νόμιμα προσκομίζει παραδεκτά το πρώτον στην κατ'έφεση δίκη ο εκκαλών (εναγόμενος), κατ'άρθρο 529 § 1 του ΚΠολΔ.... τις επαναπροσκομιζόμενες από τον εφεσίβλητο (ενάγοντα) υπ'αριθμ. ..., ...

και .../17-9-2009 ένορκες βεβαιώσεις ... και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που με επίκληση νόμιμα προσκομίζουν οι διάδικοι, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, όπως αναφέρονται παρακάτω.... σε συνδυασμό με τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο ...".

Άρα, γίνεται ρητή μνεία των αποδεικτικών μέσων τα οποία ελήφθηκαν υπόψιν, ούτως ώστε δεν μπορεί να γίνει δεκτό, πως έγιναν δεκτά πράγματα, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη. Άλλωστε: α) ο αναιρεσείων, ουδόλως διευκρινίζει ποιά ήταν τα "πράγματα" αυτά, με την προδιαληφθείσα έννοια β) αντίθετα, παραθέτει σειρά σκέψεων, ουσιαστικών επανεκτιμήσεων του αποδεικτικού υλικού, αξιολογήσεων των μαρτυρικών καταθέσεων και θεωρεί, πως λανθασμένα, κατά την άποψή του, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο σχημάτισε την ουσιαστική του κρίση. Όμως, τα παραπάνω ανάγονται σε εκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης, η οποία είναι ανέλεγκτη αναιρετικά (άρθρ. 561 § 1 Κ.Πολ.Δ.). Άρα, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, που αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την ως άνω πλημμέλεια, είναι αβάσιμος.

ΙV. Με το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν η απόφαση δεν έχει αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα, το οποίο ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός εδράζεται στο ότι η απόφαση είναι δυνατόν να μην περιλαμβάνει πραγματικά περιστατικά (ελλείψει απολογίας) ή στηρίζει την κρίση της σε ζήτημα με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, το οποίο δεν καλύπτει όλα τα απαιτούμενα, με βάση το πραγματικό του κανόνα δικαίου που εφαρμόζεται στην περίπτωση στοιχεία (ανεπαρκείς αιτιολογίες) (ΑΠ 821/2007, ΑΠ 90/2004).

Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η πιο πάνω διάταξη, όταν η έλλειψη του νομικού συλλογισμού, ανάγεται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 353/2004), και, ιδίως, στην ανάλυση και αιτιολόγηση του πορίσματος, το οποίο εξάγεται απ'αυτές, εφ'όσον αυτό εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ολ. ΑΠ 24/1992). Η αντίφαση είναι αναγκαίο να εντοπίζεται μόνο μεταξύ των αιτιολογιών της απόφασης και όχι μεταξύ αυτών και άλλων διαδικαστικών ή όχι εγγράφων (ΑΠ 700/1986) ή μεταξύ νομικών συλλογισμών ή αξιολογήσεων της απόφασης (ΑΠ 1353/2001).

Στην υπο κρίση περίπτωση, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος της, δέχτηκε τα ακόλουθα: "Ο εναγόμενος βαρυνόμενος με οικονομικές υποχρεώσεις έναντι τρίτων, από την επιχειρηματική του δραστηριότητα ως ξενοδόχος, εκμεταλλευόμενος στην Οία Θήρας ιδιόκτητο ξενοδοχειακό συγκρότημα με την επωνυμία ...

και μη έχοντας τη δυνατότητα να χρηματοδοτηθεί από Τράπεζες, αναζητούσε πρόσωπο προς τούτο. 'Ετσι,... ήρθε σε επαφή, στο γραφείο του τελευταίου, με τον ενάγοντα, με τον οποίο ούτε καν γνωριζόταν προηγουμένως και μετά από συζητήσεις συμφωνήθηκε η χορήγηση από τον τελευταίο δανείου. 'Ετσι, στη Σαντορίνη, στις 28-8-1993, καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων ιδιωτικό συμφωνητικό, σύμφωνα με το οποίο ο ενάγων κατέβαλε στον εναγόμενο, ως άτοκο δάνειο, το ποσό των 16.800.000 δραχμών και ο τελευταίος ανέλαβε την υποχρέωση να το επιστρέψει σε τρεις ισόποσες δόσεις, ποσού 5.600.000 δραχμών εκάστη, με ημερομηνία της πρώτης δόσης στις 31-8-1994, της δεύτερης στις 28-2-1995 και της τρίτης στις 31-8-1995.... ...

Από τα ανωτέρω, συνδυαζόμενα και με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, αποδεικνύεται, ότι μεταξύ των διαδίκων, που σημειωτέον, δεν υφίστατο κάποια προηγούμενη σχέση ή γνωριμία, καταρτίστηκε μεν σύμβαση δανείου, αλλά για μικρότερο ποσό από το αναγραφόμενο στο από 28-8-1993 ιδιωτικό συμφωνητικό και ειδικότερα για ποσό 9.000.000 δραχμών και ότι το δάνειο αυτό δεν ήταν άτοκο, αλλά έντοκο, αποδοτέο σε τρεις ισόποσες δόσεις, στις 31-8-1994, 28-2-1995 και 31-8-1995.

Ο εναγόμενος όμως, έχοντας άμεση και επιτακτική ανάγκη λήψεως του ποσού των 9.000.000 δραχμών, αναγκάστηκε, κατ'απαίτηση του ενάγοντος, να υπογράψει το άνω από 28-8-1993 ιδιωτικό συμφωνητικό, σύμφωνα με το οποίο έλαβε τάχα, ως άτοκο δάνειο, το ποσό των 16.800.000 δραχμών, αποδοτέο σε τρεις ισόποσες δόσεις, ποσού 5.600.000 δραχμών εκάστη, με ημερομηνία της πρώτης δόσης στις 31-8-1994, της δεύτερης στις 28-2-1995 και της τρίτης στις 31-8-1995.... ...

Στο αξιούμενο όμως από τον ενάγοντα κεφάλαιο των 16.800.000 δραχμών, υποκρύπτονται αθέμιτοι (τοκογλυφικοί) τόκοι, ποσού 3.595.887 δραχμών ή 10.552,86 ευρώ, δεδομένου ότι το νόμιμο επιτόκιο, κατά την κατάρτιση της άνω συμβάσεως ήταν 31% (ΠΔΤΕ 2214/93) και, όπως ομολογείται από τον εναγόμενο τούτο συμφωνήθηκε για ολόκληρο το άνω καταβληθέν ποσό των 9.000.000 δραχμών, οπότε:

Η πρώτη δόση του δανείου, ποσού κεφαλαίου 3.000.000 δραχμών ή 8.804,11 ευρώ, που ήταν αποδοτέα στις 31-8-1994, βαρύνονταν με νόμιμους τόκους (συμφωνηθέν επιτόκιο 31%) συνολικού ποσού 937.645,18 δρχ. ή 2.751,71 ευρώ.

Συνεπώς το συνολικό οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε 3.937.645,6 δρχ. ή 11.555,82 ευρώ (8.804,11 + 2.751,71 ευρώ). Η δεύτερη δόση του δανείου, ποσού κεφαλαίου 3.000.000 δραχμών ή 8.804,11 ευρώ, που ήταν αποδοτέα στις 28-2-1995, βαρύνονταν με νόμιμους τόκους (συμφωνηθέν επιτόκιο 31%) συνολικού ποσού 1.398.823 δρχ ή 4.105,13 ευρώ.

Συνεπώς, το συνολικά οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε 4.398.823,5 δρχ ή 12.909,24 ευρώ (8.804,11 + 4.105,13 ευρώ).Η τρίτη δόση του δανείου, ποσού κεφαλαίου 3.000.000 δραχμών ή 8.804,11 ευρώ που ήταν αποδοτέα στις 31-8-1995, βαρύνονταν με νόμιμους τόκους συνολικού ποσού 1.867.644 δρχ ή 5.480,98 ευρώ, Συνεπώς, το συνολικά οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε 4.867.644 δρχ ή 14.285,09 ευρώ (8.804,11 + 5.480,98 ευρώ).

Συνακόλουθα, το οφειλόμενο από τον εναγόμενο ποσό, με βάση την καταρτισθείσα σύμβαση έντοκου δανείου, ανέρχονταν σε 13.204.113 δρχ ή 38.750,15 ευρώ, ενώ οι παράνομοι αυτοί τόκοι ποσού 3.595.887 δραχμών ή 10.552,86 ευρώ, δεν οφείλονται, διότι ο ενάγων γνώριζε ότι συνομολογήθηκαν κατά την κατάρτιση της συμβάσεως των 9.000.00 δραχμών δανείου, με εκμετάλλευση απ' αυτόν της έντονης οικονομικής ανάγκης στην οποία βρισκόταν ο εναγόμενος την 28-8-1993.

Περαιτέρω, όπως προαναφέρθηκε, ο εναγόμενος, για την πρώτη δόση του δανείου κατέβαλε εμπρόθεσμα, στις 31-8-1994, το συνολικό ποσό του 1.000.000 δραχμών ή 2.934,7 ευρώ, εξοφλώντας τις αντίστοιχες τρεις συναλλαγματικές, με ημερομηνία λήξεως 31-8-1994, ύψους 360.000, 360.000 και 280.000 δραχμών και έτσι απέμεινε από την άνω πρώτη δόση ανεξόφλητο το ποσό των 2.937.645,6 δραχμών ή 8.621,12 ευρώ και όχι το ποσό των 4.600.000 δραχμών, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο ενάγων.

Επί πλέον, στα πλαίσια αναγκαστικής εκτέλεσης της άνω υπ' αριθμ.50/1998 - διαταγής πληρωμής, προς ικανοποίηση συνολικής απαίτησης, με βάση την από 17-4-2001 επιταγή προς πληρωμή, 13.131.471 δρχ. ή 38.563,97 ευρώ και βάσει της από 13-10-2004 επιταγής προς πληρωμή 18.749,85 ευρώ, η οποία διαταγή πληρωμής εξεδόθη με βάση την ημερομηνία λήξεως 31-8-1995 συναλλαγματική, ποσού 5.600.000 δραχμών, κατέβαλε προς τον ενάγοντα αντίστοιχα στις 21-1-1999, 15-5-2001, 26-10-2001 και 29-11-2004, όπως αναλυτικά προαναφέρθηκε, το συνολικό ποσό των 15.638.908 δρχ.

ή 45.895,55 ευρώ. Ήτοι κατέβαλε συνολικά το ποσό των 48.830,22 ευρώ ή 16.638.897 ευρώ, εξοφλώντας έτσι τη συνολική εκ του ληφθέντος έντοκου δανείου οφειλή του (κεφάλαιο + νόμιμοι συμβατικοί τόκοι), ποσού 13.204.113 δρχ. ή 38.750,15 ευρώ, αποδεικνυόμενης ως και ουσιαστικά βάσιμης της προβληθείσης από τον εναγόμενο νόμιμης ένστασης εξοφλήσεως, η οποία επαναφέρεται και ως λόγος έφεσης.

Πρέπει δε να σημειωθεί ότι, αναφορικά με τους τυχόν οφειλόμενους τόκους υπερημερίας, που όπως προαναφέρθηκε, σε περίπτωση καθυστέρησης έντοκης συμβατικής από δάνειο οφειλής οφείλονται αντί του συμβατικού και όχι επιπρόσθετα, αφ' ενός κρίθηκε ήδη με την εκκαλουμένη απόφαση, κατά μερική παραδοχή σχετικής ένστασης του εναγομένου, ότι υπέπεσαν σε παραγραφή, για το χρονικό διάστημα από 1-1-1995 έως 31-12-2003 και ότι οφείλονται τόκοι υπερημερίας μόνο για το διάστημα από 2-1-2004 και εφεξής, με δεδομένο, ότι η ένδικη αγωγή επιδόθηκε στις 10-4-2008, κατά το μέρος δε αυτό δεν πλήττεται με λόγο εφέσεως η εκκαλουμένη απόφαση και αφ' ετέρου, ο ενάγων άσκησε κατά του εναγομένου, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου, την με αριθμ.εκθ.καταθ. 35/4-4-2008 αγωγή, ζητώντας την καταβολή ποσού 52.396,76 ευρώ, που αντιστοιχεί σε τόκους υπερημερίας του οφειλομένου τάχα κεφαλαίου των 29.933,97 ευρώ, του επίδικου δανείου και ειδικότερα ως υπόλοιπο οφειλομένων τόκων υπερημερίας 17.853,86 ευρώ μέχρι 22-1-1999 και από 23-1-1999 έως 31-3-2008, 34.542,90 ευρώ...".

Υπο τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του, σαφείς, επαρκείς και μηδόλως αντιφατικές αιτιολογίες, οι οποίες στηρίζουν πλήρως το διατακτικό της απόφασής του. Ο αναιρεσείων, ήδη, υποστηρίζει: α) ότι η απόφαση δεν αξιολογεί τις μεταξύ των μαρτύρων αντιφάσεις β) παραθέτει τις καταθέσεις των μαρτύρων του αντιδίκου του και όχι των δικών του μαρτύρων γ) δεν εκθέτει, γιατί θεωρεί τις πρώτες πλέον αξιόπιστες των λοιπών δ) δεν αναφέρει το ποσοστό του τοκογλυφικού επιτοκίου.

Όμως πάντα ταύτα, κατά τα νομικά δεδομένα που προεκτέθηκαν, δεν αποτελούν αντιφατική αιτιολογία. Συγκεκριμένα: 1) προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που δέχτηκε το Εφετείο, ώστε να οδηγηθεί στο συγκεκριμένο διατακτικό 2) δεν υπάρχουν ανεπαρκείς αιτιολογίες, ώστε να μην μπορεί να κριθεί, για ποιο λόγο το δικαστήριο οδηγήθηκε στο συγκεκριμένο διατακτικό 3) γίνεται σαφής λόγος στην απόφαση για τοκογλυφικούς τόκους ποσού 3.595.887 δρχ.

ή 10.552,86 ευρώ, που υπερβαίνουν το νόμιμο, από 31%, επιτόκιο. Κατά ταύτα και ο δεύτερος από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος της αναίρεσης είναι αβάσιμος.

V. Κατά το άρθρο 559 αρ. 13 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα τους ορισμούς του νόμου, ως προς το βάρος της απόδειξης. Τον λόγο στοιχειοθετεί, και η εσφαλμένη κατανομή του βάρους της απόδειξης, με την έννοια του εσφαλμένου προσδιορισμού εκείνου που φέρει τον κίνδυνο, και της αμφιβολίας του δικαστή για τη συνδρομή των θετικών προϋποθέσεων γέννησης της επίδικης έννομης συνέπειας διαδίκου (ΑΠ 233/2011, ΑΠ 1254/2010).

Μόνο στην παραβίαση του καλούμενου "αντικειμενικού" βάρους της απόδειξης, μετά την κατάργηση της προδικαστικής απόφασης, περιορίζεται, πλέον, η εφαρμογή της πιο πάνω διάταξης (ΑΠ 1254/2010). Όμως, επιπρόσθετα, για να είναι βάσιμος η πιο πάνω λόγος, πρέπει ο σχετικός ισχυρισμός, λόγω της εσφαλμένης κατανομής του αποδεικτικού βάρους, να απορρίφθηκε, ως αναπόδεικτος από έλλειψη ή ανεπάρκεια αποδείξεων και όχι διότι οι αντίθετες αποδείξεις θεωρήθηκαν επαρκείς, για απόδειξη του αντιθέτου (ΑΠ 567/1984).

Ήδη, ο αναιρεσείων εκθέτει, ότι το Εφετείο, εσφαλμένα κατένειμε το βάρος της απόδειξης, γιατί ο ισχυρισμός της τοκογλυφίας (τοκογλυφικών τόκων), τον οποίο πρόβαλε ο αντίδικός του, κρίθηκε, ως αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής εσφαλμένα, ενώ έπρεπε να εκτιμηθεί ως ένσταση και να υποχρεωθεί να την αποδείξει ο εναγόμενος.

Όμως, όπως προκύπτει από την απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε τον ισχυρισμό του εναγομένου περί "τοκογλυφικών τόκων" εκτιμώντας το σύνολο των αποδείξεων και όχι επιρρίπτοντας το βάρος της σχετικής απόδειξης στον αναιρεσείοντα, ανεξάρτητα από τον χαρακτηρισμό του σχετικού ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου ως "αιτιολογημένης άρνησης της αγωγής", στον οποίον, ως εκ περισσού, προέβη.

Συνεπώς και ο τρίτος λόγος της αναίρεσης, ο οποίος προβάλλει την από το άρθρο 559 αρ. 13 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι αβάσιμος. Μετά ταύτα, πρέπει ν'απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο ( αρθρ. 12§2 Ν. 4055/2012) και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27.11.2012 αίτηση του Κ. Κ., προς αναίρεση της 81/2012 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Φεβρουαρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ