1639/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1639 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1639/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Την αναιρεσείουσα Α. συζ. Δ. Δ., 2, η οποία εκπροσωπήθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Βασιλείου Γλυκού και κατέθεσε προτάσεις.

Τον αναιρεσίβλητο: Α. Φ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κωνσταντίνου Γεωργάτου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14 Ιουλίου 2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1750/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4377/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8 Απριλίου 2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 5 Σεπτεμβρίου 2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθ. 5 του Ν. 3741/1929, με το οποίο ρυθμίζεται η κατανομή, μεταξύ των συνιδιοκτητών, των δαπανών των κοινών πραγμάτων, σε περίπτωση που δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία, ορίζεται ότι κάθε συνιδιοκτήτης υποχρεούται να συνεισφέρει στα κοινά βάρη, ανάλογα με την αξία της χωριστής ιδιοκτησίας του. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, κοινά βάρη θεωρούνται οι δαπάνες συντήρησης, επισκευής, καθώς και οι δαπάνες αντικατάσταση και λειτουργίας των κοινών μερών του ακινήτου. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 2 του ίδιου ως άνω νόμου (Ν. 3741/1929), κοινά μέρη είναι ενδεικτικά το έδαφος, τα θεμέλια, οι πρωτότοιχοι (εξωτερικοί τοίχοι), η στέγη, οι αυλές, οι ανελκυστήρες, οι βόθροι, τα φρεάτια, οι καπνοδόχοι, οι εγκαταστάσεις κεντρικής θέρμανσης, οι κοινόχρηστες εγκαταστάσεις φωτισμού και ύδρευσης, οι φωταγωγοί και αεραγωγοί και γενικώς κάθε πράγμα που χρησιμεύει για την κοινή χρήση των συνιδιοκτητών.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την, παραδεκτώς, κατ' άρθ. 561§2 ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της κρινόμενης αγωγής, προκύπτουν τα εξής: Η ενάγουσα-νυν αναιρεσείουσα, με την υπ' αριθμ. κατάθεσης 160333/2003 αγωγή της και κατά τα αιτήματα αυτής, τα οποία ήχθησαν ενώπιον του Εφετείου, με την ασκηθείσα από τον εναγόμενο-νυν αναιρεσίβλητο έφεση, ζητούσε να υποχρεωθεί ο τελευταίος, ως διαχειριστής της πολυόροφης οικοδομής, στην οποία αυτή είναι ιδιοκτήτρια χωριστής οριζόντιας ιδιοκτησίας (του διαμερίσματος του τρίτου ορόφου), να της καταβάλει:

α)το συνολικό ποσό των 9.608 ευρώ, που θα απαιτηθεί προς αποκατάσταση των βλαβών, που προκλήθηκαν στα κοινόχρηστα μέρη της πολυκατοικίας, από το υπόγειο έως την ταράτσα του τρίτου ορόφου, εξ αιτίας των διενεργηθεισών εργασιών επισκευής και συντήρησης του κεντρικού αποχετευτικού συστήματος και β)το ποσό των 94,89 ευρώ, που αντιστοιχεί στο ποσοστό συμμετοχής της ιδιοκτησίας της ενάγουσας στις κοινόχρηστες δαπάνες, από το συνολικό ποσό των 759,15 ευρώ, το οποίο επιβλήθηκε, ως πρόστιμο, εις βάρος των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας από την Πολεοδομία, λόγω εκτέλεσης των ως άνω εργασιών, χωρίς άδεια.

Το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, απέρριψε την αγωγή "για έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης". Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, αφού, όπως σαφώς προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής, η ενάγουσα αναφέρει μεν, ότι εκ των περιγραφομένων εργασιών επισκευής και συντήρησης του κεντρικού συστήματος αποχέτευσης, υπέστη βλάβες (και) η δική της χωριστή ιδιοκτησία (παρέμειναν ανοικτές οπές στον τοίχο του διαμερίσματός της, προς την πλευρά του φωταγωγού, με αποτέλεσμα να εισέρχονται εντός αυτού έντονα, υγρασία και να προκαλείται δυσοσμία), πλην όμως, δεν ζητά το ποσό της δαπάνης που απαιτείται για την αποκατάσταση των ζημιών, που αντιστοιχούν στην ιδιοκτησία της (δαπάνη την οποία ουδόλως προσδιορίζει στην αγωγή), αλλά ζητά το ποσό που αντιστοιχεί στο σύνολο των δαπανών, για τις εργασίες, οι οποίες, κατά τους ισχυρισμούς της, απαιτούνται, προς αποκατάσταση των ζημιών στα κοινόχρηστα μέρη της πολυκατοικίας, δηλαδή "στους δυο μεγάλους φωταγωγούς, από το υπόγειο έως την ταράτσα του Γ' ορόφου", δαπάνες, οι οποίες, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα στη μείζονα νομική σκέψη, ως κοινά βάρη, βαρύνουν όλους τους συνιδιοκτήτες και τις οποίες δεν νομιμοποιείται ενεργητικά η ενάγουσα να ζητήσει από τον εναγόμενο διαχειριστή της πολυκατοικίας.

Ομοίως, δεν νομιμοποιείται ενεργητικά η ενάγουσα και για το υπό στοιχ. β αίτημα της αγωγής της (πρόστιμο, επιβληθέν υπό της Πολεοδομίας), αφού, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην αγωγή, το πρόστιμο αυτό επιβλήθηκε σε βάρος του συνόλου των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας, ενώ η ενάγουσα ουδόλως επικαλείται ότι το συνολικό ποσό του προστίμου συμπεριλήφθηκε, ως δαπάνη, στον λογαριασμό κοινοχρήστων και ότι αυτή κατέβαλε στον εναγόμενο διαχειριστή το αναλογούν στην ιδιοκτησία της ποσό.

Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από το άρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια, στην αποδιδόμενη με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, για παραβίαση των ως άνω διατάξεων του Ν. 3741/1929 και ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

ΙΙ. Ο από το άρθ. 559 αριθμ. 11γ ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης (μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν), ιδρύεται μόνον εάν το αίτημα ή ο ισχυρισμός ερευνήθηκε κατ' ουσία και όχι εάν απορρίφθηκε ως απαράδεκτο ή μη νόμιμο. Επομένως, ο δεύτερος, από το άρθ. 559 αριθμ. 11γ ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίον προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στις αιτιάσεις του λόγου αυτού αποδεικτικά μέσα (έγγραφα), τα οποία επικαλέσθηκε και προσήγαγε η ενάγουσα-νυν αναιρεσείουσα, προς απόδειξη των αγωγικών ισχυρισμών, που θεμελίωναν την αγωγή της, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι, όπως προαναφέρθηκε, το Εφετείο δεν ερεύνησε την αγωγή στην ουσία της, αλλ' απέρριψε αυτή, για έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης.

Μετά από αυτά, η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12.12.2009 αίτηση της Α. Δ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4377/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Νοεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ