Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for failure to raise specific legal arguments before lower court.

Απόφαση 1634 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1634/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΣΠΗΝΤΕΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ", που εδρεύει στον Βοτανικό Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αναστασία Αλεξανδρή.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ" που εδρεύει στην Νέα Σμύρνη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Παπαχρονόπουλο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6 Ιουλίου 2005 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 626/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 799/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12 Ιουνίου 2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 27 Νοεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναίρεσης.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι). Από τις διατάξεις των άρθρων 95-107 του Ε.Ν., προκύπτει ότι ο μεταφορέας απαλλάσσεται από την ευθύνη για αποζημίωση εάν η ζημία προήλθε από "ακαταμάχητη δύναμη" δηλαδή από ανωτέρω βία, υπό την έννοια ότι η ζημία οφείλεται σε γεγονός, το οποίο με βάση τις ειδικές συνθήκες της συγκεκριμένης περιπτώσεως δεν μπορεί να προβλεφθεί και αποτραπεί και με μέτρα ακόμη άκρας επιμελείας και συνέσεως.

Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε, ύστερα από ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων τα εξής: ".....Η ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία " ... ΕΠΕ" και με αντικείμενο εργασιών την εμπορία και τη διανομή προϊόντων και την παροχή υπηρεσιών κινητής, σταθερής, ενσύρματης και ασύρματης τηλεφωνίας και υπηρεσιών διαδυκτίου, έχει πελάτες της σε όλη την Ελλάδα προς τους οποίους και αποστέλλει τα προϊόντα της.

Η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ", το Φεβρουάριο του 2001 κατήρτισε με την προαναφερόμενη εταιρία, σύμβαση ανοικτής ασφάλισης, για την οποία εκδόθηκε το αριθ. 30116066531 διαρκές ασφαλιστήριο, δυνάμει του οποίου ασφαλίστηκαν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους, όλες οι αποστολές καρτών σταθερής και κινητής τηλεφωνίας της εταιρίας "...

ΕΠΕ", τις οποίες η τελευταία θα πωλούσε και θα απέστελλε στους ανά την Ελλάδα αγοραστές, Η ασφαλιστική κάλυψη συμφωνήθηκε να αφορά σε όλους τους κινδύνους βλάβης ή απώλειας των εμπορευμάτων από οποιαδήποτε αιτία, κατά τη διάρκεια μεταφοράς τους, συμπεριλαμβανομένης και της κλοπής ή ληστείας. Το ασφαλιστικό ποσόν ορίστηκε κατ' ανώτατο όριο στο ποσόν των 146735,14 ΕΥΡΩ ανά φόρτωση και μεταφορικό μέσο.

Με την αριθ. 40116057&84 πρόσθετη πράξη του ανωτέρω ασφαλιστηρίου το ανώτατο όριο ευθύνης της ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας ορίστηκε στο ποσόν των 176.082,17 ΕΥΡΩ, ενώ με την 40416069323 επίσης πρόσθετη πράξη ανανεώθηκε η διάρκεια του ασφαλιστηρίου για το χρονικό διάστημα από 1-5-2004 έως 1-5-2005. Περαιτέρω αποδεικνύεται, ότι με την από 25-8-2004 σύμβαση που καταρτίστηκε μεταξύ της προαναφερόμενης εταιρίας "...

ΕΠΕ" και της πρώτης των εναγομένων ανώνυμης εταιρίας, με την επωνυμία "SPEEDEX ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ", η οποία λειτουργεί με βάση την αριθ. ΕΕΤΤ ΑΜ 99-121 Γενική Άδεια Ταχυδρομικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Μεταφορών, η τελευταία ανέλαβε έναντι αμοιβής τη μεταφορά των δεμάτων που απέστελλε η πρώτη στους πελάτες της ανά την Ελλάδα.

Στις 26-11-2004 η πελάτισσα της ενάγουσας "... ΕΠΕ" πώλησε κάρτες σταθερής και κινητής τηλεφωνίας σε διάφορους πελάτες της σε όλη την Ελλάδα, συνολικής αξίας 251.210,14 ΕΥΡΩ και τη μεταφορά αυτή την ασφάλισε. Μεταξύ δε των πωληθέντων και μεταφερομένων εμπορευμάτων συμπεριλαμβανόταν και α) ένα δέμα προς τον πελάτης της ως άνω πωλήτριας εταιρίας Ν.Π., στα Χανιά, που περιείχε 4.050 κάρτες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας συνολικής αξίας 28.472,74 ΕΥΡΩ, όπως αυτές αναφέρονται στο εκδοθέν αριθ. 9790/26-11-2004 δελτίο αποστολής -τιμολόγιο, β) έτερο δέμα προς την πελάτισσα της ίδιας εταιρίας "ΑΦΟΙ … ΟΕ", στην Καβάλα, που περιείχε 1000 τηλεκάρτες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, συνολικής αξίας 57673,40 ΕΥΡΩ, όπως αυτές αναφέρονται στο εκδοθέν αριθ. 9792/26-11-2004 δελτίο αποστολής τιμολόγιο και γ) τρίτο δέμα προς την πελάτισσα της ίδια εταιρίας, Ε.Δ.

στη Λήμνο, που περιείχε 2299 τηλεκάρτες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, συνολικής αξίας 17.329,84 ΕΥΡΩ, όπως αυτές αναφέρονται στο εκδοθέν αριθ. 9797/26-11-2004 δελτίο αποστολής τιμολόγιο. Τα ανωτέρω δέματα τα παρέλαβε προς μεταφορά την ίδια ημέρα ο δεύτερος των εναγομένων και υπάλληλος της πρώτης, Ι.Χ., με το αριθ.

κυκλοφορίας … αυτοκίνητο, για δε τις μεταφορές αυτές, εκδόθηκαν από την εναγομένη ταχύ μεταφορική εταιρία, τα αριθ. 01019395780-07, 010193955778-5 και 01019395795-0 συνοδευτικά δελτία ταχυμεταφοράς αντίστοιχα. Στις 27-11-2004 οι παραλήπτες των ως άνω τριών δεμάτων Ν.Π. και εταιρία ΑΦΟΙ … ΟΕ και στις 29-11-2004 η Ε.Δ. ειδοποίησαν την ως άνω πωλήτρια - και αποστολέα των τριών δεμάτων " ...

ΕΠΕ" ότι δεν παρέλαβαν τα αποσταλέντα σ' αυτούς εμπορεύματα. Η τελευταία την 1-12-2004 διαμαρτυρήθηκε προς την πρώτη των εναγομένων ταχυμεταφορική εταιρία η οποία αυθημερόν ενημέρωσε την πελάτισσα της πωλήτρια εταιρία, ότι οι ανωτέρω αποστολές. δεν διεκπεραιώθηκαν, διότι κατά την μεταφορά τους στις 26-11-2004 και κατά τη διαδρομή Νίκαια - Ν.

Κηφισιά άγνωστοι δράστες αφαίρεσαν από το οδηγούμενο από το δεύτερο των εναγομένων αυτοκίνητο τα ως άνω τρία δέματα, κατά τη διάρκεια των ολιγόλεπτων στάσεων του οδηγού της προς παραλαβή αποστολών από πελάτες της. Για την κλοπή αυτή ο Οικονομικός Διευθυντής της πρώτης των εναγομένων την 1-12-2004 υπέβαλε στο Αστυνομικό Τμήμα Κηφισιάς μήνυση κατ αγνώστων, για κλοπή.

Η εναγομένη εταιρία ταχυμεταφορών ισχυρίζεται, ότι η απώλεια των ως άνω εμπορευμάτων οφείλεται σε γεγονός ανωτέρας βίας, καθόσον, αν και επέδειξε την απαιτούμενη στις ταχυμεταφορές επιμέλεια και προσοχή, δεν μπόρεσε να αποφύγει το ζημιογόνο γεγονός. Ο ισχυρισμός της όμως αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Αντιθέτως αποδεικνύεται ότι η απώλεια (κλοπή) των εν λόγω εμπορευμάτων οφείλεται σε βαρεία αμέλεια αυτής, καθόσον κατά τη μεταφορά των ως άνω κλαπέντων πραγμάτων δεν επέδειξε όπως όφειλε την απαιτούμενη στις συναλλαγές επιμέλεια και προσοχή και δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα προς διαφύλαξη του φορτίου που μετέφερε.

Ειδικότερα η βαρεία αμέλεια του εναγομένου οδηγού της εναγομένης συνίσταται στο ότι κατά τις ενδιάμεσες στάσεις του προς παραλαβή των δεμάτων και την ολιγόλεπτη απουσία του από το αυτοκίνητο, εγκατέλειπε αυτό αφύλακτο και ανεπιτήρητο και χωρίς να ασφαλίζει τις πόρτες του και να θέτει σε λειτουργία το συναγερμό του, με αποτέλεσμα σε μία από τις απουσίες του από το αυτοκίνητο - για την παραλαβή δεμάτων από πελάτες της εναγομένης εταιρίας - να εισέλθει εντός αυτού άγνωστος δράστης, χωρίς να παραβιάσει τις θύρες του και να αφαιρέσει από αυτό τα ως άνω τρία δέματα.

Για την κλοπή δε αυτή, που ως άνω οφείλεται στη βαρεία αμέλεια του προστηθέντος οδηγού της πρώτης των εναγομένων και η οποία σημειωτέον δεν έγινε αντιληπτή από αυτόν ούτε μετά την διάπραξη της ευθύνεται και η τελευταία, ως προστήσασα αυτόν στην υπηρεσία της για την εκτέλεση της μεταφοράς των εν λόγω δεμάτων, και επιπλέον γιατί και αυτή από βαρεία αμέλεια δεν παρεχώρησε στον ως άνω προστηθέντα οδηγό της συνοδό, ώστε να παραμένει στο αυτοκίνητο για φύλαξη των μεταφερομένων κατά την απουσία του οδηγού, ούτε δε και του επέστησε την προσοχή περί της ανάγκης συνεχούς φύλαξης και επίβλεψης του αυτοκινήτου ενόψει και της σημαντικής αξίας των μεταφερομένων αγαθών.

Υπό τα εκτεθέντα η εν λόγω κλοπή δεν συνιστά γεγονός ανωτέρας βίας, καθόσον αυτή ευχερώς μπορούσε να αποτραπεί με την ασφάλιση των θυρών του αυτοκινήτου, την θέση σε λειτουργία του συστήματος συναγερμού του αυτοκινήτου, τη συνεχή επόπτευση και επιτήρηση αυτού κατά τη διάρκεια της απουσίας του, αλλά και με παρουσία συνοδηγού στο όχημα, ώστε να φυλάσσεται τούτο κατά την απουσία του οδηγού, ενώ περαιτέρω πρέπει να σημειωθεί ότι ο δράστης της κλοπής ούτε αγνώστους μεθόδους χρησιμοποίησε, ούτε δε και βία, αφού δεν ευρέθησαν καθόλου ίχνη παραβιάσεως των θυρών του αυτοκινήτου.

Εφόσον κατά τα ανωτέρω εκλάπησαν τα ως άνω τρία δέματα και επήλθε ο ασφαλιστικός κίνδυνος, η ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία στις 10-2-2005, σε εκτέλεση της προαναφερόμενης ασφαλιστικής σύμβασης, κατέβαλε στην ασφαλισμένη της εταιρία το ποσόν των 34.320,53 ΕΥΡΩ, Μετά ταύτα η ενάγουσα κατ' άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 2496/1997 υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα της ασφαλισμένης της και συνεπώς οι εναγόμενοι, εις ολόκληρον ο καθένας τους, υπό τις προεκτεθείσες ιδιότητες τους - ως προστήσασα η πρώτη και ως προστηθείς αυτής ο δεύτερος υποχρεούνται να καταβάλουν στην ενάγουσα το ως άνω ποσόν των 34.320,53 ΕΥΡΩ.

Η πρώτη των εναγομένων πρωτοδίκως παραδεκτώς πρόβαλε την ένσταση περιορισμού της ζημίας στο ποσόν των 59 ΕΥΡΩ για κάθε δέμα, γιατί σύμφωνα με τους γενικούς όρους ανάληψης μεταφοράς που διέπουν την επίδικη σύμβαση μεταφοράς, ως ουσιώδεις όροι, που ευδιάκριτα αναφέρονται στο οπίσθιο φύλλο της παραγγελίας, αντίγραφο της οποίας λαμβάνει ο αποστολέας πελάτης της και ενσωματώνεται στη σύμβαση, με ρητή αναφορά σ' αυτή από τα συμβαλλόμενα μέρη, αφού ο αποστολέας έχει υπογράψει την παραγγελία, σε περίπτωση απώλειας δέματος η ευθύνη της περιορίζεται στο ποσόν των 59 ΕΥΡΩ.

Η ένσταση αυτή της εναγομένης περί περιορισμένης ευθύνης της, η οποία και πάλιν επαναφέρεται, είναι απορριπτέα, αφού κατά τα εκτιθέμενα στη νομική σκέψη της παρούσας, η εκ των προτέρων, πριν δηλαδή από την πρόκληση της ζημίας, συμφωνία, με την οποία προβλέπεται ο ποσοτικός περιορισμός της ευθύνης της πρώτης εναγομένης και για βαριά αμέλεια, είναι άκυρη, δεκτής γενομένης της σχετικής αντένστασης της ενάγουσας.

Κατόπιν τούτου, αφού εν προκειμένω πρόκληση ζημίας στην ασφαλισμένη της ενάγουσας οφείλεται σε αμέλεια των εναγομένων, όπως ανωτέρω εξετέθη, δεν ισχύει ο ποσοτικός περιορισμός της ευθύνης της και οι εναγόμενοι ευθύνονται εις ολόκληρο σε αποκατάσταση της ως άνω ζημίας, η οποία ισούται προς την αξία των κλαπέντων εμπορευμάτων ύψους 34.329,53 ΕΥΡΩ.

Αλλά κι αν ακόμη στο πρόσωπο των εναγομένων συνέτρεχε ελαφριά αμέλεια στην πρόκληση της επίδικης ζημίας και πάλιν η περί ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης των εναγομένων ρήτρα, που περιέχεται στους Γενικούς Όρους Παροχής Υπηρεσιών, θα ήταν άκυρη σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 332 παρ. 2 ΑΚ, καθόσον αυτή δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης της εναγομένης και της πελάτισσα της και αποστολέως των εμπορευμάτων εταιρίας "...

ΕΠΕ". Η εκκαλουμένη συνεπώς που έκανε δεκτή την ένσταση περί ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης των εναγομένων, ως περιεχόμενη στους Γενικούς Όρους Παροχής Υπηρεσιών της εναγομένης Ταχυμεταφορικής εταιρίας, έσφαλε -περί την ερμηνεία και εφαρμογή των προπαρατεθεισών διατάξεων, κατά τα βασίμως υποστηριζόμενα με την υπό κρίση έφεση.

Πρέπει λοιπόν αυτή να γίνει δεκτή, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη, να κρατηθεί η υπόθεση και να ερευνηθεί η αγωγή (άρθρο 535 παρ. 1, ΚΠολΔ). Αυτή κατά τα προεκτεθέντα, πρέπει να γίνει δεκτή και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν στην ενάγουσα υπό την προεκτεθείσα ιδιότητα τους, το ποσόν των 34.320,53 ΕΥΡΩ εις ολόκληρον ο καθένας τους, εντόκως από της επιδόσεως της αγωγής".

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου που προαναφέρθηκαν. Κατά συνέπεια οι δεύτερος και τρίτος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το μέρος που με αυτούς αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, κατά δε το υπόλοιπο μέρος τους με το οποίο προβάλλονται αιτιάσεις για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, ως πλήττοντες την κατ' άρθρο 561 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Εξάλλου απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, είναι και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που μ' αυτόν αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση οι από τους αριθ. 8, 10 και 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλειες, διότι η αναιρεσείουσα περιορίζεται στην αριθμητική αναφορά και μόνο των λόγων αναιρέσεως άνευ οιασδήποτε περαιτέρω εξειδικεύσεως των στοιχείων που τους στηρίζουν.

ΙΙ). Στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες και με τους λόγους της αναιρέσεως πλήττεται η μία μόνον από αυτές, οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναιρέσεως πλήσσονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν τελεσφορεί. (Ολ. ΑΠ 25/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη την ένδικη ως άνω περί καταβολής αποζημιώσεως αγωγή, απορρίπτοντας την υποβληθείσα από την αναιρεσείουσα ένσταση περιορισμού της ευθύνης της, δεχόμενο ότι η ένσταση αυτή έπρεπε να απορριφθεί, κατά το άρθρο 332 παρ. 1 του Α.Κ., διότι η πρόκληση της ζημίας στην ασφαλισμένη στην αναιρεσίβλητη εταιρεία (...

Ε.Π.Ε) οφείλετο, κατά τα προεκτεθέντα, σε βαριά αμέλεια της αναιρεσείουσας και συνεπώς η συμφωνία για τον ποσοτικό περιορισμό της ευθύνης, που καταρτίσθηκε πριν την πρόκληση της συγκεκριμένης ζημίας, ήταν άκυρη, άλλως για τον λόγο ότι η περί ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης της αναιρεσείουσας συμφωνία θα ήταν άκυρη, και αν ακόμη στο πρόσωπο της συνέτρεχε ελαφρά αμέλεια, καθόσον, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, η ρήτρα αυτή, περιεχομένη στους Γενικούς όρους Παροχής Υπηρεσιών της αναιρεσείουσας, δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο ατομικής διαπραγματεύσεως αυτής με την εταιρεία " ...

Ε.Π.Ε". Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχθηκε, κατά παράβαση της διατάξεως του άρθρου 332 παρ.2 του Α.Κ., ότι η ένσταση περί περιορισμού της ευθύνης ήταν άκυρη, διότι η ασφαλισμένη εταιρεία της αναιρεσείουσας, δηλαδή η " ... Ε.Π.Ε" είχε αποδεχθεί τους γενικούς ως άνω όρους μεταφοράς.

Ο λόγος όμως αυτός της αιτήσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθμ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως ως αλυσιτελής, καθ' όσον με αυτόν προσβάλλεται μόνο η επάλληλη αιτιολογία που στηρίζει την απόρριψη της ενστάσεως, κατά το άρθρο 332 παρ.2 του Α.Κ.

και όχι η αυτή που στηρίζει την απόρριψη της ενστάσεως, κατά το άρθρο 332 παρ.1 του Α.Κ., η οποία, στηρίζει κατά τα προεκτεθέντα, αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

ΙΙΙ). Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει δηλαδή ν' αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης, είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και τρόπος πρότασής του, ή επαναφοράς του στο ανωτέρω δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, αν ήταν νόμιμος (Oλ. ΑΠ 43/1990). Κατά συνέπεια ο τέταρτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθμ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο εφήρμοσε εσφαλμένως τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 102-103 του Ε.Ν., με αποτέλεσμα να απορρίψει την ένσταση παραγραφής της αναιρεσείουσας, είναι αόριστος, και ως εκ τούτου απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο κατά τρόπο σαφή και συγκεκριμένο ότι οι ως άνω πλημμέλειες, προτάθηκαν από την αναιρεσείουσα στο Εφετείο, ούτε άλλωστε προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου των από 27.11.2007 προτάσεών της ότι προβλήθηκε, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, τέτοιος ισχυρισμός. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως εξ' ολοκλήρου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12.6.2008 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας "ΣΠΗΝΤΕΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ", για την αναίρεση 799/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 6 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ