1632/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1632 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1632/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση:

Των αιτούντων- αναιρεσειόντων: 1.Κ. Γ. του Β. και 2. Ε. συζ. Κ. Γ., το γένος Γ. Σ., κατοίκων …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Σταυρούλα Παπαδέα.

Οι αιτούντες με την από 3-8-2010 αίτηση τους που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ζήτησαν όσα αναφέρονται σε αυτή. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10473/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 1371/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αιτούντες με την από 17-6-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι αιτούντες παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγέλλου, ανέγνωσε την από 28-1-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής : Οι αιτούντες σύζυγοι, με την από 3-8-2010 αίτησή τους, ζήτησαν να κηρυχθεί θετό τέκνο τους το ανήλικο αγόρι που γεννήθηκε στη Λάρισα στις 5-4-2010 από την Μ. Σ., Βουλγαρικής υπηκοότητας, εκτός γάμου. Με την υπ' αριθ. 10473/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης η αίτηση απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, λόγω του ότι οι αιτούντες υποψήφιοι γονείς υπερέβαιναν τη ανώτατη διαφορά ηλικίας των πενήντα ετών που ορίζει ως προϋπόθεση υιοθεσίας το άρθρο 1544 A.K. Κατά της αποφάσεως αυτής οι αιτούντες άσκησαν έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία, αφού έκρινε ότι το ανώτατο όριο ηλικίας των αιτούντων μπορεί να μην αποτελεί εμπόδιο στην υιοθεσία, εφόσον συντρέχει σπουδαίος προς τούτο λόγος, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 1544 Α.Κ., εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει ως μη νόμιμη την αγωγή, ερεύνησε κατ' ουσίαν την αίτηση και την απέρριψε ως αβάσιμη, δεχόμενη ότι δεν αποδείχθηκε η συνδρομή σπουδαίου λόγου που να δικαιολογεί την υπέρβαση της διαφοράς ηλικίας των 50 ετών, με επάλληλη δε σκέψη δέχθηκε ότι σε κάθε περίπτωση η υιοθεσία δεν είναι προς το συμφέρον του ανηλίκου.

Από τα άρθρα 1542, 1543, 1544 και 1558 Α.Κ., που ρυθμίζουν τα θέματα της υιοθεσίας ανηλίκων, προκύπτει ότι για την υιοθεσία ανηλίκου πρέπει ο υιοθετών: α) να είναι ικανός για δικαιοπραξία, να έχει συμπληρώσει τα τριάντα χρόνια και να μην έχει υπερβεί τα εξήντα και β) να είναι μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο τουλάχιστον κατά δεκαοκτώ, αλλά όχι και περισσότερο από πενήντα χρόνια.

Ο περιορισμός της ηλικίας δεν ισχύει για εκείνον από τους συζύγους που επιθυμεί να υιοθετήσει τέκνο που υιοθετείται ή που έχει ήδη υιοθετηθεί από το σύζυγό του. Σε περίπτωση υιοθεσίας τέκνου του συζύγου, καθώς και αν συντρέχει σπουδαίος λόγος, το δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την υιοθεσία και όταν υπάρχει διαφορά ηλικίας μικρότερη, αλλά όχι κάτω των δεκαπέντε ετών.

Το δικαστήριο απαγγέλει την υιοθεσία, εφόσον συντρέχουν οι όροι του νόμου και αφού διαπιστώσει, συνεκτιμώντας και την έκθεση του προηγούμενου άρθρου, ότι, ενόψει της προσωπικότητας, της υγείας και της οικογενειακής και περιουσιακής κατάστασης εκείνου που υιοθετεί και του υιοθετουμένου, καθώς και της αμοιβαίας ικανότητας τους προσαρμογής, η υιοθεσία είναι προς το συμφέρον του υιοθετουμένου.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 8 της από 24-4-1967 Διεθνούς Σύμβασης του Στρασβούργου "περί υιοθεσίας ανηλίκων", που κυρώθηκε με το Ν. 1049/1980: "Η αρμοδία Αρχή δεν θέλει προβή εις την έκδοσιν αποφάσεως υιοθεσίας ειμή εφόσον πεισθή ότι η υιοθεσία θέλει αποβή προς όφελος του υιοθετουμένου. Εις εκάστην περίπτωσιν η αρμοδία Αρχή θέλει ιδιαιτέρως φροντίσει όπως η υιοθεσία αύτη παρέχη εις τον υιοθετούμενον σταθεράν και αρμονικήν εστίαν.

Κατά γενικόν κανόνα, η αρμοδία Αρχή δεν θέλει θεωρήσει τας ως άνω προϋποθέσεις ως επιτελεσθείσας, εάν η διαφορά ηλικίας μεταξύ του υιοθετούντος και του υιοθετουμένου είναι μικροτέρα της χωριζούσης τους γονείς από τα τέκνα ηλικίας". Τέλος, κατά το άρθρο 9 παρ.2 της ίδιας ως άνω Διεθνούς Σύμβασης: " Η ανάκρισης δέον όπως, εν τω ιδιάζοντι εις εκάστην περίπτωσιν μέτρω, επεκταθή μεταξύ άλλων και επί των κάτωθι σημείων :

α) την προσωπικότητα, υγείαν και οικονομικά μέσα του υιοθετούντος, της οικογενειακής του ζωής, του τρόπου διαβιώσεως και της ικανότητάς του προς επιμόρφωση του υιοθετουμένου, β ) τα κίνητρα της επιθυμίας προς υιοθεσίαν του παιδίου, γ ) ..., δ ) την αμοιβαίαν καταλληλότητα μεταξύ υιοθετουμένου και υιοθετούντος, το χρονικό διάστημα καθ' ο το παιδίον παρέμεινεν υπό τας φροντίδας του υιοθετούντος...".

Τόσο η Διεθνής Σύμβαση όσο και οι ως άνω διατάξεις του Α.Κ. θέτουν ως γενική αρχή που διέπει το δίκαιο της υιοθεσίας το συμφέρον του υιοθετουμένου, τη γενική δε αυτή αρχή πρέπει να υπηρετεί κάθε ερμηνεία των επιμέρους ρυθμίσεων. Η διαφορά όμως ηλικίας κατά τη σύμβαση και μάλιστα κατώτατης δεν αποτελεί προϋπόθεση της υιοθεσίας, αλλά κριτήριο, πότε δηλαδή η υιοθεσία εξυπηρετεί το συμφέρον του υιοθετουμένου.

Επομένως, η διάταξη του άρθρου 1544 παρ.2 A.K., η οποία ορίζει ότι ο υιοθετών πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο τουλάχιστον κατά δεκαοκτώ, αλλά όχι και περισσότερο από πενήντα χρόνια, πρέπει ως επιλογή του εσωτερικού νομοθέτη να συμπορεύεται προς την διάταξη του άρθρου 8 παρ. 1 και 2 της Σύμβασης, δηλαδή η υιοθεσία πρέπει να διασφαλίζει το συμφέρον του ανηλίκου.

Ως εκ τούτου, όταν το συμφέρον του ανηλίκου επιτάσσει επιμήκυνση του ανώτατου ορίου διαφοράς ηλικίας, αυτό πρέπει να επιμηκύνεται κατά την ίδια ποσοστιαία αναλογία που μειώνεται το ελάχιστο όριο διαφοράς ηλικίας. Υπό το πνεύμα αυτό, το ανώτατο όριο διαφοράς ηλικίας της διάταξης του άρθρου 1544 εδ. α ΑΚ έχει σχετική και επιβοηθητική σημασία και δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως αυστηρή προϋπόθεση της υιοθεσίας, ούτε να θεωρηθεί ότι καθιερώνει απαράβατο τυπικό κώλυμα υιοθεσίας, ιδίως δε όταν η τελευταία γίνεται με τήρηση του ανώτατου ορίου ηλικίας του υιοθετούντος, που επιβάλλεται από τη διάταξη του άρθρου 1543 ΑΚ και συντρέχει σπουδαίος λόγος για να πραγματοποιηθεί, που βέβαια δεν είναι άλλος από την όσο γίνεται πιο άρτια εξυπηρέτηση του συμφέροντος του υιοθετουμένου.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τ' ακόλουθα : " Ο Κ. Γ. του Β. που γεννήθηκε στη ..., στις 3.9.1956 και η Ε. Σ. του Γ. που γεννήθηκε στη ... στις 2.9.1951 γνωρίστηκαν το έτος 1991 και έκτοτε διατήρησαν ερωτική σχέση με διαστήματα συμβίωσης. Οι ίδιοι δήλωσαν στην κοινωνική λειτουργό κατά τη συνέντευξη, ότι στη διάρκεια της σχέσης τους διατηρούσαν ξεχωριστά σπίτια, όμως έμεναν και στο σπίτι της αιτούσας, όπως άλλωστε το έτος 2009 ο αιτών δήλωνε διεύθυνση κατοικίας διαφορετική από αυτή της αιτούσας.

Ο αιτών από το έτος 1980 έως το 1994 είχε ατομική επιχείρηση εμπορίας λαδιού, κατά τα έτη 2002-2004 εργάστηκε στην αρχαιολογική υπηρεσία του Δήμου Θεσσαλονίκης ως τεχνίτης και από το έτος 2007 και εφεξής εργάζεται στην εταιρία "ΑΕΓΕΚ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ" στη Θεσσαλονίκη. Η αιτούσα εργαζόταν ως υπάλληλος περιοδικά σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στη Σαντορίνη, σε βιβλιοπωλεία και σε άλλες επιχειρήσεις, πλην όμως στην ηλικία των 40 ετών έπαυσε να εργάζεται για να φροντίσει τον ηλικιωμένο πατέρα της και ήδη έχει υποβάλει την από 5.9.2011 αίτηση συνταξιοδότησης λόγω γήρατος και εκδόθηκε η αριθμ. 501/2011/2523 απόφαση του Διευθυντή του ΙΚΑ με την οποία της χορηγείται προσωρινή σύνταξη λόγω γήρατος ποσού 389,47 ευρώ, μηνιαίως.

Η αιτούσα για πρώτη φορά σε ηλικία 56 ετών, προσπάθησε με ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή να αποκτήσει παιδί, προσπάθεια που απέτυχε, ενώ όταν αργότερα απευθύνθηκε στο Δημοτικό Βρεφοκομείο Άγιος Στυλιανός αυτό ήταν αρνητικό για εκ μέρους της υιοθεσία. Έτσι, οι αιτούντες στις 2.6.2010 παρέλαβαν από τη γεννηθείσα στις 3.4.1992 υπήκοο Βουλγαρίας Σ.

Μ. του Κ. και Ν. το αβάπτιστο αγόρι της, το οποίο αυτή γέννησε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας στις 5.4.2010 και δηλώθηκε στις 7.4.2010 στο Ληξιαρχείο Λάρισας συνταχθείσας της αριθμ. ... ληξιαρχικής πράξης της οποίας προσκομίζεται απόσπασμα, για να το υιοθετήσουν. Με την αριθμ. ... συμβολαιογραφική πράξη της συμβολαιογράφου Κατερίνης Χρυσάνθης Κατσικρή του Δημοσθένη, η φυσική μητέρα, η οποία δεν προκύπτει πως βρέθηκε στην Ελλάδα, συναίνεσε στην υιοθεσία του παιδιού της και να διαμένει με τους αιτούντες "παραχωρώντας τους την επιμέλεια".

Μετά την παραλαβή του μικρού και προκειμένου να υιοθετήσουν, οι αιτούντες που μέχρι τότε δεν είχαν ασχοληθεί με την ανατροφή και γενικά με το μεγάλωμα παιδιών, τέλεσαν στο Δήμο Πολίχνης Ν. Θεσσαλονίκης στις 29.7.2010 πολιτικό γάμο που ήταν πρώτος και για τους δύο. Έκτοτε, οι διάδικοι συμβιώνουν και το μικρό αγόρι μεγαλώνει μαζί τους, στην ιδιόκτητη κατοικία της αιτούσας που βρίσκεται στην Πολίχνη Ν.

Θεσσαλονίκης. Η αιτούσα φροντίζει με αγάπη για τις ανάγκες του μικρού, ενώ ο αιτών δεν φαίνεται να συμμετέχει στην καθημερινή του φροντίδα (βλ. έκθεση Κοινωνικής λειτουργού). Οι αιτούντες είναι ικανοί για δικαιοπραξία, δεν έχουν αποκτήσει γνήσια τέκνα και ούτε έχουν υιοθετήσει. Αυτοί είναι υγιείς και από το ποινικό τους μητρώο προκύπτει ότι δεν έχουν καταδικαστεί και ούτε διώκονται ως φυγόποινοι η δε οικογενειακή τους κατάσταση είναι καλή με συνολικές μηνιαίες αποδοχές ύψους 1.600 ευρώ, περίπου, ενώ έχουν και καταθέσεις συνολικού ποσού 115.000 ευρώ και μετοχές αξίας 92.000 ευρώ.

Για τη συγκεκριμένη υιοθεσία συναίνεσαν νομότυπα ενώπιον του Δικαστηρίου αυτοπροσώπως οι αιτούντες σύζυγοι καθένας για τον εαυτό του και για τον άλλον καθώς και η φυσική μητέρα. Ο αιτών υπερβαίνει υιοθετούμενο κατά 53 έτη και 7 μήνες, ενώ η αιτούσα υπερβαίνει αυτό κατά 59 έτη και 5 μήνες. Η κοινωνική λειτουργός της Διεύθυνσης Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Χρυσούλα Δεδούση με την έκθεση κοινωνικής έρευνας που συνέταξε στα πλαίσια της διάταξης του άρθρου 1557 Α.Κ.

αποφεύγει να αναφέρει όπως είχε υποχρέωση, αν με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν η συγκεκριμένη υιοθεσία συμφέρει ή όχι το υιοθετούμενο παιδί, παρά μόνο τονίζοντας τη μεγάλη διαφορά ηλικίας καταλήγει "για νομικούς λόγος η απόφαση υιοθεσίας επαφίεται στην κρίση του δικαστηρίου. Η ψυχολόγος της ίδιας υπηρεσίας Ε.

Π. με το συνταχθέν έγγραφο επισημαίνει ως "παράγοντα κινδύνου" "τη μεγάλη διαφορά ηλικίας του μωρού με την υποψήφια μητέρα" κατόπιν συνεδρίας αυτής με την αιτούσα κατά την οποία δεν παραβρέθηκε ο αιτών. Τέλος, έρευνα της Κοινωνικής Υπηρεσίας για τη φυσική μητέρα δεν μπόρεσε να γίνει καθόσον αυτή δεν βρέθηκε στο χωριό ..., διεύθυνση κατοικίας που η ίδια δήλωσε κατά σύνταξη της αριθμ. ...

συμβολαιογραφικής πράξης της συμβολαιογράφου Κατερίνης Χρυσάνθης Κατσιάρη του Δημοσθένη που αναφέρθηκε παραπάνω, τα μέλη δε των οικογενειών από τη Βουλγαρία που κατοικούν στο μικρό αυτό χωριό δήλωσαν πως δεν την γνώριζαν και ότι αυτή ποτέ δεν έμενε εκεί. Η φυσική μητέρα ενώπιον του Δικαστηρίου, όταν έδωσε τη συναίνεσή της για την υιοθεσία δήλωσε ως τόπο κατοικίας τη Βουλγαρία.

Από τα παραπάνω, δεν αποδεικνύεται ότι συντρέχει κάποιος συγκεκριμένος σπουδαίος λόγος που να δικαιολογεί σύμφωνα με όσα εκτέθησαν στην μείζονα σκέψη, την υπέρβαση του ανώτατου ορίου διαφοράς ηλικίας του υιοθετουμένου με τους αιτούντες. Αλλά και αν ακόμη ήθελε υποστηριχθεί η άποψη ότι μπορεί σε κάθε περίπτωση να παρακάμπτεται το ανώτατο όριο της διαφοράς ηλικίας μεταξύ του υιοθετούντος και του υιοθετουμένου όταν αυτό επιβάλλεται από το συμφέρον του υιοθετουμένου, στη συγκεκριμένη περίπτωση το συμφέρον του παιδιού δεν επιβάλλει την τέλεση της αιτούμενης υιοθεσίας.

Ειδικότερα, οι παραπάνω περιστάσεις που συντρέχουν στο πρόσωπο των αιτούντων δεν εξασφαλίζουν ζωντανή και μακρόχρονη γονική σχέση. Ο γάμος των διαδίκων δεν έχει δοκιμασθεί στο χρόνο καθόσον μόνον η προηγούμενη κατά διαστήματα συγκατοίκηση των αιτούντων δεν εξασφαλίζει αρμονική συγκλήρωση του οικογενειακού κύκλου.

Η αιτούμενη υιοθεσία δεν προβλέπεται ότι θα παράσχει στον υιοθετούμενο σταθερή και αρμονική εστία και ότι θα του εξασφαλίσει ομαλές για την ψυχοσωματική του ανάπτυξη συνθήκες μελλοντικής διαβίωσης στους κόλπους της θετής οικογένειας, ώστε να καμφθεί η διαφορά ηλικίας μεταξύ των αιτούντων και του υιοθετουμένου που για την υποψήφια θετή μητέρα εγγίζει τα εξήντα σχεδόν έτη.

Κατ' ακολουθία, η αίτηση είναι απορριπτέα ως ουσία αβάσιμη ".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα, αν η αιτούμενη υιοθεσία είναι ή όχι προς το συμφέρον του υιοθετουμένου, το οποίο και να δικαιολογεί την παράκαμψη του κριτηρίου της διαφοράς ηλικίας μεταξύ των υιοθετούντων και του υιοθετουμένου, διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των παραπάνω άρθρων του Α.Κ.

και της Διεθνούς Σύμβασης για την υιοθεσία ανηλίκων, που κυρώθηκε με το Ν. 1049/1980. Ειδικότερα, ενώ δέχεται ότι οι αιτούντες είχαν μακρόχρονη ερωτική σχέση που κατέληξε σε γάμο, ότι παρά την επιθυμία τους και την προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης δεν κατάφεραν να αποκτήσουν δικό τους τέκνο, ότι το ανήλικο από ηλικίας δύο μηνών διαβιώνει με τους αιτούντες, οι οποίοι το περιβάλλουν με αγάπη και φροντίδα, είναι υγιείς και διαθέτουν ικανή περιουσία που εξασφαλίζει την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και εν γένει το μέλλον του, παρά ταύτα καταλήγει ότι η "αιτούμενη υιοθεσία δεν προβλέπεται ότι θα παράσχει στον υιοθετούμενο σταθερή και αρμονική εστία και ότι θα του εξασφαλίσει ομαλές για την ψυχοσωματική του ανάπτυξη συνθήκες μελλοντικής διαβίωσης στους κόλπους της θετής οικογένειας, ώστε να καμφθεί η διαφορά ηλικίας μεταξύ των αιτούντων και του υιοθετουμένου που για την υποψήφια θετή μητέρα εγγίζει τα εξήντα σχεδόν έτη", χωρίς να αξιολογεί το γεγονός ότι ανήλικο, ηλικίας σήμερα 4 ετών, διαμένει από ηλικίας δύο μηνών με τους αιτούντες υποψήφιους θετούς γονείς του και έχει εγκλιματιστεί σε σταθερό οικογενειακό περιβάλλον, ούτε το γεγονός ότι οι γονείς του ανηλίκου είναι άγνωστης διαμονής και ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν γι' αυτό, περαιτέρω δε παραλείπει να συγκρίνει τις εν γένει συνθήκες υπό τις οποίες διαβιώνει σήμερα το ανήλικο με εκείνες που θα αναγκαστεί να βιώσει αν απορριφθεί η αίτηση υιοθεσίας και ανατεθεί η επιμέλειά του σε ίδρυμα, αλλά προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ηλικία των αιτούντων, η οποία κατά τα αναφερόμενα παραπάνω δεν αποτελεί το αποφασιστικό κριτήριο για την εξεύρεση του συμφέροντος του ανηλίκου.

Επομένως, ο δεύτερος κατά το δεύτερο σκέλος του από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου, με ανεπαρκείς αιτιολογίες τις ανωτέρω διατάξεις, αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα αν η αιτούμενη υιοθεσία είναι ή όχι συμφέρουσα για το ανήλικο και δικαιολογεί την παράκαμψη του κριτηρίου της ανώτατης διαφοράς ηλικίας μεταξύ αυτού και των αιτούντων, είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω έρευνα στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι εφικτή ( άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ ) και να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου, αφού η αίτηση γίνεται δεκτή ( άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, όπως η παρ.4 προσετέθη με το άρθρο 12 παρ.3 του Ν. 4055/2012 ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 1371/2012 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω έρευνα στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 22α Μαΐου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 22α Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ