Supreme Court dismisses appeal for failure to apply civil code interpretation rules regarding building rights. The court rejects the claim that the lower court ignored mandatory interpretation statutes.

Απόφαση 1628 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1628/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Γεωργιάδη.

Των αναιρεσίβλητων: ...... που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κωστόπουλο, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-7-1996 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρεθύμνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 240/1997 του ίδιου Δικαστηρίου και 101/2002 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι ανωτέρω διάδικοι. Εκδόθηκαν οι αριθ.1380/2002 και 1381/2002 αποφάσεις του Αρείου Πάγου, οι οποίες αναίρεσαν την 101/2002 απόφαση του Εφετείου Κρήτης και παρέπεμψαν την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Κρήτης. Το Εφετείο Κρήτης εξέδωσε την 242/2004 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15-11-2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 5-5-2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 15-11-2004 αίτησης για αναίρεση της 242/2004 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε ευθέως κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου υπάρχει, όταν το δικαστήριο, με βάση τις παραδοχές του στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρέλειψε να εφαρμόσει ένα ουσιαστικό κανόνα δικαίου, ο οποίος ήταν εφαρμοστέος ή εφάρμοσε ουσιαστικό κανόνα δικαίου, τον οποίο δεν έπρεπε να εφαρμόσει.

Ειδικότερα, το δικαστήριο παραβιάζει τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών, που εισάγουν οι διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, όταν, μολονότι διαπιστώνει, έστω και έμμεσα την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας στις δηλώσεις βούλησης των δικαιοπρακτούντων, συνακόλουθα δε, την ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας αυτών, παραλείπει να προσφύγει για τη συμπλήρωση ή ερμηνεία τους στις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ ή προσφεύγει στην εφαρμογή των διατάξεων αυτών και στη συμπλήρωση ή ερμηνεία της δικαιοπραξίας, μολονότι δέχεται, ότι η δικαιοπραξία είναι πλήρης και σαφής και, επομένως, δεν έχει ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνεία.

Οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών παραβιάζονται ευθέως και όταν το ερμηνευτικό πόρισμα, στο οποίο, μετά από ερμηνεία της δικαιοπραξίας, κατέληξε το δικαστήριο δεν είναι σύμφωνο προς την καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη. Τέλος, οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών παραβιάζονται εκ πλαγίου, υπό την έννοια ότι η απόφαση του δικαστηρίου στερείται νόμιμης βάσης, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ., όταν στην απόφασή του δεν διευκρινίζεται αν στη δικαιοπραξία υπάρχει ή όχι κενό ή ασάφεια και, ακολούθως, ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας της και εντούτοις εκείνο εφαρμόζει ή παραλείπει την εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων των δικαιοπραξιών.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: Όπως προκύπτει από το 7538/14-5-1956 δωρητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Σπύρου Ανδρουλιδάκη, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, η ..... μεταβίβασε λόγω δωρεάς στη δικαιοπάροχο των εναγομένων τη "στήλην αέρος" μιας οικοδομής που αποτελείται από ημιϋπόγειο και ημιανώγειο όροφο και ήταν κτισμένη σε οικόπεδο που βρίσκεται στην οδό Ηλιακάκη της πόλης του Ρεθύμνου.

Στο εν λόγω συμβόλαιο αναφέρεται επί λέξει "Σήμερον η διαληφθείσα ...... εδήλωσεν ότι την άνωθεν του ημιανωγείου στήλην αέρος μετά της εκ μ μπετόν πλακός......δωρείται δια της παρούσης δωρεάς εν ζωή στερεάς και αμετακλήτου μετά πάντων των δικαιωμάτων της προσωπικών και εμπραγμάτων και των τοιούτων του άρθρου 1117 του Αστικού Κώδικος προς την αντισυμβαλλόμενη θυγατέρα της .....

ώστε από σήμερον η δωρεοδόχος θυγάτηρ της δύναται να νέμεται κατέχει και διαθέτει την άνω στήλη αέρος.....κατά βούληση και κατά πλήρες δικαίωμα ιδιοκτησίας". Η δήλωση αυτή της δωρήτριας και η στη συνέχεια η δήλωση αποδοχής της δωρεάς από τη δωρεοδόχο, είναι σαφής τόσο λογικά όσο και λεκτικά και δεν καταλείπει καμιά αμφιβολία ως προς το ότι με αυτή μεταβιβάζεται η στήλη αέρος αδιακρίτως, δηλαδή περιλαμβάνει το δικαίωμα επέκτασης προς τα πάνω της υφιστάμενης οικοδομής χωρίς περιορισμό στον αριθμό των ανεγερθησόμενων ορόφων, ούτε καταλείπεται κάποιο κενό αυτής που να χρήζει προσφυγής στις πιο πάνω ερμηνευτικές διατάξεις.

Ούτε δημιουργείται αμφιβολία στο δικαστήριο ως προς τη σαφήνεια της εν λόγω δήλωσης από το ότι η ίδια η δωρήτρια με μεταγενέστερο του πιο πάνω συμβολαίου συμβόλαιο (προικοσύμφωνο) το έτος 1968 μεταβίβασε στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα τη "στήλη αέρος πάνω από την ταράτσα του δεύτερου ανωγείου ορόφου", η δε μεταγενέστερη αυτή δήλωση δεν επέφερε αποτελέσματα, αφού η πιο πάνω δωρήτρια με τη δωρεά προς τη δικαιοπάροχο των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων της στήλης αέρος δεν ήταν πλέον δικαιούχος αυτής ώστε να μπορεί να τη μεταβιβάσει.

Συνεπώς το επικουρικό αίτημα της αγωγής, με το οποίο η ενάγουσα ισχυρίζεται, ότι υπάρχει αμφιβολία στην πιο πάνω δήλωση της δωρήτριας ως προς το αν με το ως άνω 7538/1956 συμβόλαιο μεταβιβάστηκε στη δικαιοπάροχο των εναγομένων το δικαίωμα του υψούν ενός μόνο ορόφου ή απεριορίστως, να αναγνωριστεί ότι η αληθής βούληση των συμβαλλομένων ήταν να μεταβιβαστεί το δικαίωμα επέκτασης προς τα πάνω της οικοδομής κατά ένα μόνο όροφο, ώστε το εν λόγω δικαίωμα της περαιτέρω επέκτασης προς τα πάνω παρέμεινε στη δωρήτρια, η οποία, στη συνέχεια, με το 14969/1968 προικοσύμφωνο, που μεταγράφηκε νόμιμα, το μεταβίβασε σ' αυτή -ενάγουσα-, που είναι πλέον δικαιούχος αυτού, έπρεπε να απορριφθεί ως αβάσιμο στην ουσία.

Ενόψει, επομένως, του ότι η επίμαχη δήλωση βούλησης της δωρήτριας είναι σαφής και δεν χρήζει ερμηνείας, η επικουρική βάση της κρινόμενης αγωγής πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Με βάση τις παραδοχές αυτές είναι φανερό ότι το Εφετείο δεν διαπίστωσε ούτε ρητά, ούτε έμμεσα κενό ή αμφίβολο σημείο ως προς τη δικαιοπρακτική δήλωση βούλησης των συμβαλλόμενων στο επίμαχο δωρητήριο συμβόλαιο, όσον αφορά τη με αυτό μεταβίβαση από τη δωρήτρια στη δωρεοδόχο της στήλης αέρος αδιακρίτως με την έννοια ότι δωρήθηκε το δικαίωμα επέκτασης προς τα πάνω της υπάρχουσας τότε οικοδομής, χωρίς περιορισμό στον αριθμό των ορόφων που μπορούν να ανεγερθούν στην τελευταία, αφού δεν προσέφυγε σε κανένα άλλο στοιχείο εκτός από το γράμμα της επίμαχης σύμβασης δωρεάς για την ανεύρεση της βούλησης των συμβαλλόμενων μερών.

Οι πρώτος και δεύτερος (επικουρικά προβαλλόμενος), επομένως, λόγοι της αναίρεσης, με τους οποίους προβάλλονται οι από τους αριθμούς 1 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλειες, γιατί το Εφετείο δεν προσέφυγε στην προσφυγή στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ επί των πιο πάνω δηλώσεων βούλησης των συμβαλλομένων στο 7538/1956 δωρητήριο στη ζωή συμβόλαιο, μολονότι η προσφυγή αυτή ήταν επιβεβλημένη και, έτσι, οδήγησε στην από εκείνο ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση των αμέσως πιο πάνω ερμηνευτικών κανόνων, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Σε σχέση, ειδικότερα, με την αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, επισημαίνεται ότι η αναφορά στην αναιρσιβαλλόμενη απόαφση του προικοσυμφώνου του έτους 1968 δεν έγινε για την ανεύρεση της αληθινής έννοιας της σύμβασης δωρεάς ως προς τη φράση "στήλη αέρος" από άλλο αποδεικτικό στοιχείο που βρίσκεται έξω από το κείμενό της, αλλά προς ενίσχυση της παραδοχής του Εφετείου ότι καμιά δεν δημιουργείται αμφιβολία ως προς την σαφήνεια της πιο πάνω φράσης από τη γραμματική διατύπωση της δήλωσης βούλησης των συμβαλλομένων στο 7538/1956 δωρητήριο συμβόλαιο.

2.- Ο τρίτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο, κατά το πρώτο μεν μέρος του, προβάλλεται η από τον αριθμό 8 περίπτ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του τον αυτοτελή ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί ανάγκης προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, προκειμένου να διαγνωστεί η αληθινή βούληση των συμβαλλομένων στο 7538/1956 δωρητήριο στη ζωή συμβόλαιο και, ειδικότερα, η αληθινή βούληση της απ' αυτούς δωρήτριας περί της μεταβίβασης στη δωρεοδόχο .....

του δικαιώματος της ανέγερσης ενός μόνο ορόφου πάνω από τον ημιανώγειο όροφο, χωρίς τη συμμεταβίβαση στην ίδια και του δικαιώματος του υψούν απεριόριστα, κατά το δεύτερο δε μέρος του, προβάλλεται η από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα υπό στοιχεία β' και δ' έως ζ', ειδικότερα, μνημονευόμενα στο αναιρετήριο έγγραφα, τα οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα σ' αυτό -Εφετείο-, προς παραδοχή ως ουσιαστικά βάσιμης της επικουρικής βάσης της ένδικης αγωγής, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό περί ανάγκης προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών ως άνω διατάξεις, και τον απέρριψε ως αβάσιμο, ενώ παράλληλα έλαβε υπόψη και τα ως άνω έγγραφα. 3.- Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ.

ιδρύεται λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος. (Ολ.

ΑΠ 25/2003, 12/2000 και 3/1997). Πράγματα, επίσης, θεωρούνται και οι λόγοι της έφεσης, που προτάθηκαν για τη στήριξή της και αναφέρονται σε ουσιώδη ισχυρισμό. (Ολ. ΑΠ 11/1996). Ο πιο πάνω αναιρετικός λόγος δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε, αλλά τον απέρριψε για οποιονδήποτε -τυπικό ή ουσιαστικό- λόγο (Ολ.

ΑΠ 12/1991). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης αγωγή, η ήδη αναιρεσείουσα, προς θεμελίωση της πρώτης κύριας βάσης της εν λόγω αγωγής, ισχυρίστηκε, ότι η ....., άμεση δικαιοπάροχός της και απώτερη των εναγομένων - από τους οποίους ο πρώτος πέθανε κατά τη διάρκεια της δίκης και αυτή συνεχίζουν πλέον οι λοιποί εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι -, αποκλειστική κυρία ενός οικοπέδου που βρίσκεται στο Ρέθυμνο με την πάνω σ' αυτό υπάρχουσα διόροφη οικοδομή, αποτελουμένη από ημιυπόγειο (α' όροφο) και ημιανώγειο (β΄όροφο), μεταβίβασε σ' αυτή λόγω προίκας με το 14.969/31-3-1968 προικοσυμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Γεωργίου Παπαδάκη, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, μεταξύ άλλων μερών του αμέσως πιο πάνω ακινήτου και το δικαίωμα του υψούν, αλλιώς, της στήλης αέρος (ταράτσας) πάνω από το δεύτερο ανώγειο όροφο, που ανήκε ήδη στη θυγατέρα της προικοδότιδας ....., με βάση το 7538/14-5-1956 δωρητήριο στη ζωή συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Σπύρου Ανδρουλιδάκη, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, με το οποίο δωρήθηκε στην τελευταία το δικαίωμα του υψούν πάνω από τον ημιανώγειο όροφο, χωρίς τη σύγχρονη μεταβίβαση του αντιστοιχούντος σ' αυτό ιδανικού ποσοστού στο έδαφος και χωρίς η δωρεοδόχος να έχει οποιαδήποτε συγκυριότητα του εδάφους, χωρίς, δηλαδή, να συσταθεί οροφοκτησία.

Ότι η από τον παραπάνω λόγο μεταβίβαση λόγω δωρεάς του δικαιώματος της επέκτασης της οικοδομής προς τα πάνω, δηλαδή, του δικαιώματος του υψούν είναι άκυρη, με άμεσο επακόλουθο το διαμέρισμα που κατασκευάστηκε εκ των υστέρων στο δώμα του ημιανώγειου ορόφου να ανήκει κατά κυριότητα στη δωρήτρια και όχι στη δωρεοδόχο.

Και ότι η δωρεοδόχος τον πρώτο πάνω από τον ημιανώγειο όροφο με το με αριθμό 2368/1980 δωρητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Ιωάννη Σαρμάνη, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, μεταβίβασε στη θυγατέρα της .... (αρχικώς δεύτερη εναγομένη), μετά δε το θάνατό της οι αρχικώς πέντε πρώτοι εναγόμενοι, κληρονόμοι της (σύζυγος και τέκνα, αντίστοιχα), προέβησαν σε δήλωση αποδοχής κληρονομίας, με τη 19877/5-10-1995 δήλωσή τους ενώπιον της συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Άννας Παπαδάκη, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, με την οποία αποδέχθηκαν κατά τα αντίστοιχα εξ αδιαιρέτου ποσοστά την κληρονομία της πιο πάνω συζύγου και μητέρας τους, που δήθεν περιελάμβανε το δικαίωμα του υψούν, δηλαδή, την αέρινη στήλη πάνω από τον τρίτο (τελευταίο) όροφο της εν λόγω οικοδομής, στη συνέχεια δε, οι ίδιοι, με το με αριθμό 19878/5-10-1995 συμβόλαιο της ίδιας πιο πάνω συμβολαιογράφου που έχει νόμιμα μεταγραφεί, μεταβίβασαν λόγω πώλησης στην έκτη εναγομένη το δικαίωμα αυτό.

Με βάση το ιστορικό αυτό ζήτησε ακολούθως η ενάγουσα: 1) Να αναγνωριστεί η ακυρότητα α) της σύμβασης δωρεάς που καταρτίστηκε με το με 7538/1956 συμβόλαιο στην οποία δεν περιέχεται και συστατική της οροφοκτησίας δικαιοπραξία, αφού με αυτή μεταβιβάστηκε στη δωρεοδόχο μόνο το δικαίωμα του υψούν του δώματος του ημιανώγειου ορόφου χωρίς τη σύγχρονη μεταβίβαση και ανάλογου ποσοστού επί του εδάφους, β) της 19.877/1995 δήλωσης αποδοχής κληρονομίας της θανούσας ......, ενόψει του ότι το δικαίωμα του υψούν απεριόριστα πάνω από τον πρώτο (Α') υφιστάμενο υπέρ το ισόγειο όροφο (τρίτο και τελευταίο όροφο), ως αυτοτελής, διηρημένη και διακεκριμένη οριζόντια ιδιοκτησία με το αναλογούν σ' αυτό εξ αδιαιρέτου ποσοστό επί του εδάφους και των κοινόχρηστων και κοινόκτητων χώρων της όλης οικοδομής δεν περιλαμβανόταν στην κληρονομιαία περιουσία και γ) της πώλησης του εν λόγω δικαιώματος στην αρχικώς έκτη εναγομένη, που συντέλεστηκε με το 19.878/1995 πωλητήριο συμβόλαιο, γιατί οι σ' αυτό μεταβιβάζοντες-συγκληρονόμοι (η εν λόγω δωρεά πέντε πρώτοι εναγόμενοι) δεν είχαν αποκτήσει νόμιμα της συγκυριότητά του.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε την κύρια βάση της ένδικης αγωγής ως μη νόμιμη, δεχόμενο ότι "δεν είναι αναγκαίο στη σύμβαση μεταβίβασης του δικαιώματος του υψούν να αναφέρεται και η μεταβίβαση ανάλογου ποσοστού συγκυριότητας επί του εδάφους, εφόσον το ποσοστό αυτό μπορεί να προσδιοριστεί ανάλογα με την αξία του ορόφου ή των ορόφων που πρόκειται να οικοδομηθούν και συνεπώς για μόνο το λόγο αυτό η εν λόγω δωρεά και η με αυτήν σύσταση οροφοκτησίας δεν είναι άκυρη".

Ο τέταρτος, επομένως, λόγος της αναίρεσης με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περίπτ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον πέμπτο λόγο της έφεσής της, με τον οποίο επανέφερε προς νέα κρίση σ' αυτό τον αυτοτελή αγωγικό ισχυρισμό της περί της ακυρότητας των μεταγενέστερων του 7538/1956 δωρητήριου συμβολαίου δηλώσεων περί της αποδοχής κληρονομίας της θανούσας .....

από μέρους των αρχικώς πέντε πρώτων εναγομένων- και περαιτέρω περί της πώλησης από τους ίδιους στην αρχικώς έκτη εναγομένη του δικαιώματος του υψούν πάνω από τον τρίτο (τελευταίο) όροφο της επίδικης οικοδομής απεριορίστως, ενόψει του ότι το εν λόγω δικαίωμα είχε ήδη μεταβιβαστεί από τη θανούσα στην πιο πάνω εναγομένη με το 2368/28-7-1980 δωρητήριο συμβόλαιο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, εφόσον το Εφετείο έλαβε υπόψη το λόγο αυτό της έφεσης και τον απέρριψε ρητά ως αβάσιμο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15 Νοεμβρίου 2004 αίτηση για αναίρεση της 242/2004 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Σεπτεμβρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 4 Οκτωβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ