1626/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1626 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1626/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Πηνελόπη Ζωντανού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Α. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φίλιππο Κοτέα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Μ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Δεμερτζή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-6-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2309/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς Δικαστηρίου και 726/2007 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της πρωτόδικης απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 25-4-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού, ανέγνωσε την από 20-3-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη ως απαράδεκτης της κρινόμενης αίτησης, άλλως την απόρριψη των λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Από τις διατάξεις των άρθρων 553 παρ. 1 στοιχ. β', 309 εδ. α', 321 και 495 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη, η οποία δηλαδή, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της έφεσης.

Η τελεσιδικία πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο άσκησης της αναίρεσης και όχι της συζήτησης. Επιτρέπεται όμως η επικουρική άσκηση αναίρεσης κατά της οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που εκδόθηκε κατ' αντιμωλία, για την περίπτωση δηλαδή κατά την οποία η έφεση που ασκήθηκε ήθελε απορριφθεί ως απαράδεκτη (ΑΠ 1529/2004).

Από δε το συνδυασμό των άρθρων 553 παρ. 1, 524 παρ. 1 και 3 και 272 παρ. 1 και 2 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η απόρριψη της έφεσης λόγω της ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται κατ' ουσίαν και όχι κατά τύπους. Και τούτο διότι, μολονότι οι λόγοι της έφεσης δεν εξετάζονται ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητά τους, θεωρείται κατά πλάσμα του νόμου ότι είναι αβάσιμοι και για την αιτία αυτή πάντοτε απορριπτέοι, αφού δεν δίδεται στο δικαστήριο η δυνατότητα έκδοσης αντίθετης απόφασης περί αποδοχής τους.

Επομένως, αν η ασκηθείσα έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης απορριφθεί, λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος, προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναίρεσης είναι μόνο η (μη υποκείμενη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας) απόφαση του Εφετείου, στην οποία ενσωματώθηκε η πρωτόδικη. Τα δε τυχόν σφάλματα της απόφασης του πρώτου βαθμού μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναίρεσης, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους που προβάλλονται παραδεκτώς (ΑΠ 548/2012).

Εξ άλλου, από το συνδυασμό των άρθρων 522, 552, 553 και 536 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., με τα οποία καθορίζονται η έκταση του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, προκύπτει ότι, αν ασκηθεί έφεση και κριθεί στην ουσία της, η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου δεν υπόκειται σε αναίρεση ως προς τα κεφάλαια για τα οποία εξεκλήθη.

Τούτο δε διότι, η απόφαση αυτή, σε περίπτωση μεν αποδοχής της έφεσης εξαφανίζεται, σε περίπτωση δε απόρριψης της έφεσης κατ' ουσίαν ενσωματώνεται στην απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, οπότε σε αναίρεση υπόκειται η τελευταία (ΑΠ 417/2013).

II) Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 25-4-2007 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 2309/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων. Η αίτηση αναίρεσης, όπως ρητά αναφέρεται στο δικόγραφο, ασκήθηκε επικουρικώς, για την περίπτωση δηλαδή απόρριψης της έφεσης ως απαράδεκτης. Επί της έφεσης εκδόθηκε η 726/2007 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, που απέρριψε αυτή ως ανυποστήρικτη λόγω της ερημοδικίας του εκεί εκκαλούντος και εδώ αναιρεσείοντος. Υπό τα δεδομένα αυτά η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη, εφόσον η απόρριψη της έφεσης λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος θεωρείται ότι απορρίπτεται κατ' ουσίαν, οπότε με αναίρεση μπορεί να προσβληθεί μόνο η (μη υποκείμενη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας) εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώθηκε η πρωτόδικη απόφαση. Εξ άλλου, με την έφεση μεταβιβάστηκε η υπόθεση στο σύνολό της στο Εφετείο, οπότε δεν υπάρχουν κεφάλαια που δεν έχουν εκκληθεί ώστε ως προς αυτά να υπόκειται η πρωτόδικη απόφαση σε αναίρεση.

Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης (άρθρο 577 παρ. 1 και 2 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου λόγω της ήττας του (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-4-2007 αίτηση του Ε. Α. αναίρεσης της 2309/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ