Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds of untimely supplementary arguments and improper claim scope.

Απόφαση 1625 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1625/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Β. Σ. του Σ., κατοίκου …, 2) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "Σ. Σ. ΚΑΙ ΥΙΟΙ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΙ ΑΕΒΕ", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Χριστοδούλου και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δήμου Αγίου Ιωάννη Ρέντη, που εδρεύει στον οικείο Δήμο και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρίνα Ρεπούση και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/2/2008 αίτηση καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Εφετείο Πειραιώς.

Εκδόθηκε η 475/2008 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8/12/2008 αίτησή τους και τους από 17/11/2009 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή ανέγνωσε την από 29/10/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης από 8/12/2008 αίτησης αναίρεσης και την από 14/1/2010 συμπληρωματική έκθεση με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη ως απαράδεκτου (εκπρόθεσμου) του από 17/11/2009 δικογράφου προσθέτων λόγων αναίρεσης για αναίρεση της υπ' αριθ. 475/2008 απόφασης του Εφετείου Πειραιά.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 9 περ. α' του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε. Ως αίτηση για την οποία επιδικάσθηκε κάτι που δεν ζητήθηκε νοείται η αίτηση δικονομικής προστασίας που συνδέεται με τις από το άρθρο 106 του Κ.Πολ.Δ. καθιερούμενες αρχές της ελεύθερης διάθεσης του αντικειμένου της δίκης και της συζήτησης.

Στο πλαίσιο όμως της διάταξης του άρθρου 106 του Κ.Πολ.Δ. το Δικαστήριο προβαίνει αυτεπάγγελτα στο χαρακτηρισμό των εννόμων σχέσεων με βάση τα προβαλλόμενα από τους διαδίκους πραγματικά γεγονότα, χωρίς να δεσμεύεται από τις νομικές απόψεις τους. Αν καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα από αυτό που εκείνοι δέχονται, εκλαμβάνει υπόψη πράγματα ή αιτήσεις που δεν προτάθηκαν, αλλά απλώς εκείνα που είναι νόμιμα από εκείνα που έχουν προταθεί από τους διαδίκους, τα υπάγει στον κατάλληλο κανόνα δικαίου.

Εν όψει αυτών η εκ μέρους του δικαστηρίου μη παραδοχή του συνόλου του αγωγικού αιτήματος, αλλά μόνον εκείνου που κρίθηκε νόμιμο δεν αποτελεί επιδίκαση μη αιτηθέντος ή πλέον του αιτηθέντος (Α.Π. 560/1986). Για τον ίδιο δε λόγο το αίτημα του διαδίκου που υποβάλλεται κατά υπέρβαση απλώς του νομίμου, δεν απορρίπτεται στο σύνολό του, αλλά μπορεί να περιορισθεί στα όρια του νόμου, δηλαδή να γίνει μερικά δεκτό για μικρότερο από το αιτούμενο ποσό, χωρίς στην περίπτωση αυτή να ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 9 περ.

α' του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 588/1986). Εξάλλου, κατά το άρθρο 9 παρ. 3 ν.1337/1983, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 11 παρ.2 ν. 3212/2003, στην περίπτωση πράξης εφαρμογής πολεοδομικού σχεδίου η εισφορά σε χρήμα, την οποία πρέπει να συνεισφέρει ο ιδιοκτήτης ακινήτου που εντάσσεται στο σχέδιο, υπολογίζεται με βάση το εμβαδόν της ιδιοκτησίας, όπως αυτή διαμορφώνεται με την πράξη εφαρμογής, και την τιμή ζώνης του οικοπέδου κατά το χρόνο κύρωσης της πράξης εφαρμογής.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 8 παρ. 7 το ίδιου νόμου, αναλογική εφαρμογή του άρθρου 9 γίνεται και σε περίπτωση που η συμμετοχή σε γη πρέπει να ληφθεί από μη ρυμοτομούμενο τμήμα ιδιοκτησίας, εφόσον δε κατά την κρίση της Αρχής το τμήμα γης που πρόκειται να αποτελέσει αντικείμενο εισφοράς δεν είναι αξιοποιήσιμο πολεοδομικά ή η αφαίρεση του είναι φανερά επιζήμια για την ιδιοκτησία, μπορεί να μετατρέπεται σε ισάξια χρηματική συμμετοχή που διατίθεται αποκλειστικά για τη δημιουργία κοινόχρηστων χώρων και για κοινωνικές χρήσεις και σκοπούς.

Τέλος, κατά το άρθρο 12 παρ. 13 του ίδιου νόμου 1337/1983, που προστέθηκε με το άρθρο 11 παρ. 3 του ν.3212/2003, ο προσδιορισμός της αξίας των τμημάτων που μετατρέπονται σε χρηματική εισφορά σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 8 παρ. 7 γίνεται από το αρμόδιο δικαστήριο σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2881/2001, με τον οποίο κυρώθηκε ο Κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων (Κ.Α.Α.Α.).

Από τις διατάξεις αυτές του ν.1338/1983, οι οποίες, ως ειδικές και νεώτερες, υπερισχύουν εκείνης του άρθρου 13 παρ. 1 ΚΑΑΑ, συνάγεται ότι η εισφορά σε χρήμα που συνεισφέρει ο ιδιοκτήτης ακινήτου εντασσόμενου στο σχέδιο πόλεως σε εκτέλεση Πράξης εφαρμογής προσδιορίζεται από το δικαστήριο κατά τη διαδικασία που ορίζονται από τον ΚΑΑΑ, υπολογίζεται όμως με βάση την αξία που είχε κάθε ιδιοκτησία κατά το χρόνο κύρωσης της συγκεκριμένης Πράξης εφαρμογής και όχι κατά τους χρόνους που ορίζονται στο άρθρο 13 ΚΑΑΑ.

Εν όψει αυτών, σε περίπτωση κατά την οποία ζητηθεί από το δικαιούχο αποζημιώσεως ο καθορισμός της τιμής μονάδος όχι με βάση την πραγματική αξία του χρόνου κύρωσης της πράξεως εφαρμογής αλλά τη μεταγενέστερη του χρόνου της συζήτησης, το αίτημα αυτό θεωρείται ότι υποβάλλεται κατά υπέρβαση απλώς του νομίμου, ο δε προσδιορισμός εκ μέρους του δικαστηρίου κατά μερική παραδοχή της αίτησης της αποζημιώσεως με βάση τη μικρότερη προγενέστερη τιμή του χρόνου της κύρωσης της πράξης εφαρμογής, η οποία όμως κατά ποσό δεν υπερέβαινε την αιτούμενη να προσδιορισθεί τιμή, δεν ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθ. 9 περ.

α' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθ. 5918/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιάς ορίστηκε η προσωρινή τιμή μονάδας μετατρεπόμενης σε χρήμα εισφοράς γής ιδιοκτησίας των αναιρεσειόντων που δικαιούται ο αναιρεσίβλητος Δήμος Αγίου Ιωάννου Ρέντη σε 400 ευρώ ανά τ.μ.

Με βάση το χρονικό σημείο της κύρωσης της πράξης εφαρμογής στις 26.2.2006 Στη συνέχεια με την από 11.2.2008 αίτησή του ο αναιρεσίβλητος Δήμος με την ιδιότητα του δικαιούχου της αποζημίωσης ζήτησε να καθορισθεί η οριστική τιμή μονάδος από το Εφετείο Πειραιώς στο ποσό των 600 ευρώ ανά τ.μ. που κατά τα εκτιθέμενα στην αίτηση αντιστοιχεί στο χρόνο συζήτησης του προσωρινού προσδιορισμού της ίδιας τιμής, δηλαδή στο μεταγενέστερο χρονικό σημείο της 15.10.2007.

Παράλληλα, οι αναιρεσείοντες, με την ιδιότητα του υπόχρεου της αποζημίωσης ζήτησαν με ανταίτηση να καθορισθεί η οριστική τιμή μονάδος αποζημίωσης για την οφειλόμενη εισφορά γής στα 300 ευρώ και επικουρικά στα 340 ευρώ ανά τ.μ. Το Εφετείο Πειραιώς, με την προσβαλλόμενη απόφασή του υιοθετώντας ορθά τη νομική άποψη ότι κρίσιμος για τον καθορισμό της αξίας των τμημάτων που μετατρέπονται σε χρηματική εισφορά είναι ο χρόνος κύρωσης της συγκεκριμένης πράξης εφαρμογής, και ύστερα από συνεκτίμηση όλων των προσκομιζομένων συγκριτικών στοιχείων, κατέληξε στην κρίση ότι η πραγματική αξία του επιδίκου κατά τον κρίσιμο χρόνο της κύρωσης της πράξης εφαρμογής (20.2.2006) ανερχόταν σε 500 ευρώ ανά τ.μ.

δεχόμενο κατά ένα μέρος την αίτηση και την ανταίτηση, και καθορίζοντας την οριστική τιμή μονάδος αποζημίωσης στο ποσό των 500 ευρώ ανά τ.μ. Με τα πιο πάνω δεδομένα, το αρχικό αίτημα του αναιρεσίβλητου Δήμου για τον οριστικό προσδιορισμό της τιμής στο ποσό των 600 ευρώ ανά τ.μ. με βάση την επικαλούμενη προϋπόθεση του χρόνου συζήτησης της αίτησης προσωρινού προσδιορισμού στο Μονομελές Πρωτοδικείου στις 15.10.2007 υποβλήθηκε σε σχέση μόνο προς το κρίσιμο χρονικό σημείο κατά υπέρβαση απλώς του νομίμου, δηλαδή εκείνου του προγενέστερου του χρόνου κύρωσης της πράξης εφαρμογής στις 26.2.2006.

Επομένως, ο προσδιορισμός εκ μέρους του Εφετείου με την προσβαλλόμενη απόφαση κατά μερική παραδοχή της αίτησης του αναιρεσίβλητου Δήμου της αποζημίωσης με βάση τα προγενέστερα δεδομένα του χρόνου της κύρωσης της πράξης εφαρμογής και στο ποσό των 500 ευρώ ανά τ.μ. που δεν υπερέβαινε εκείνο που ζητούσε με την αίτησή του ο αναιρεσίβλητος Δήμος, δηλαδή των 600 ευρώ ανά τ.μ.

δεν αποτελεί ανεπίτρεπτη επιδίκαση επί πλέον εκείνου που ζητήθηκε από τον αναιρεσίβλητο Δήμο και δεν ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 9 περ. α' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. Επομένως, ο μοναδικός λόγος του δικογράφου της ένδικης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο υπό την αντίθετη εκδοχή αποδίδεται στην προσβαλλόμενη αντίστοιχη αναιρετική πλημμέλεια κρίνεται αβάσιμος γιατί στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση.

Κατά την διάταξη του άρθρου 569 παρ.2 του ΚΠολΔ οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στην Γραμματεία του Αρείου Πάγου τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες προ της συζητήσεως της αναίρεσης, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση, αντίγραφο δε του δικογράφου των προσθέτων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους.

Από την διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 568 παρ. 3 και 571 του ίδιου Κώδικα, με τις οποίες προβλέπεται ο προσδιορισμός δικασίμου σε χρόνο παρέχοντα επαρκή προθεσμία για την επίδοση και προπαρασκευή της υπόθεσης και τη σύνταξη της έκθεσης από τον διορισθέντα Εισηγητή, προκύπτει ότι ως ημέρα συζήτησης, για τον υπολογισμό της προθεσμίας κατάθεσης και κοινοποίησης του δικογράφου των προσθέτων λόγων, νοείται εκείνη που ορίσθηκε αρχικά κατά την παρ. 2 του άρθρου 568 του ΚΠολΔ από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου ή από τον Προεδρεύοντα Αντιπρόεδρο του οικείου Τμήματος, όχι δε και η προσδιορισθείσα μεταγενέστερα ύστερα από αναβολή από την αρχικά προσδιορισθείσα δικάσιμο ή ύστερα από ματαίωση εκείνης (Ολ.

ΑΠ 654/1982, 143/1984, 123/1972). Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι με πράξη του Προέδρου του Δ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, η συζήτηση της ένδικης από 8-12-2008 αίτησης αναίρεσης του Β. Σ. και της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Σ. Σ. ΚΑΙ ΥΙΟΙ ΜΗΧΑΝΟΛΟΠΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΙ ΑΕΒΕ" ορίστηκε για την δικάσιμο της 6-11-2009, ενόψει της οποίας κατατέθηκε και η από 29-10-2009 έκθεση της ορισθείσας Εισηγήτριας Αρεοπαγίτη.

Κατά την δικάσιμο εκείνη, η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης αναβλήθηκε για την δικάσιμο της 22-1-2010. Επομένως, οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης των ίδιων πιο πάνω αναιρεσειόντων που ασκήθηκαν με το από 17-11-2009 δικόγραφο, που κατατέθηκε την επόμενη 18-11-2009, όχι όμως, όπως θα έπρεπε, τριάντα (30) ημέρες πριν από την αρχικά προσδιορισμένη δικάσιμο της 6-11-2009, είναι απαράδεκτοι, γιατί ασκήθηκαν εκπρόθεσμα.

Μετά τα παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και το από 17-11-2009 δικόγραφο προσθέτων λόγων και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου (αρθρ.176 και 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-12-2008 αίτηση αναίρεσης και το από 17-11-2009 δικόγραφο προσθέτων λόγων για αναίρεση της υπ'αριθ.475/30-6-2008 απόφασης του Εφετείου Πειραιά.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες εφτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 2 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ