Supreme Court dismisses appeal by winning party due to lack of legal interest to prevent res judicata.

Απόφαση 1623 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1623/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "AREVA HELLAS ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΚΗ-ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ" (πρώην με την επωνυμία "ALSTOM HELLAS Ανώνυμος Εταιρεία Ηλεκτρολογική Βιομηχανία και Συγκοινωνίες", πρώην με την επωνυμία "GEC ALSTOM Hellas Ανώνυμος Εταιρεία Ηλεκτρολογική Βιομηχανία και Συγκοινωνίες", πρώην με την επωνυμία "AEG Hellas Bιομηχανία Ηλεκτρικών Κατασκευών"), που εδρεύει στην Ν. Ερυθραία Αθηνών και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Βαρότσο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΗΛΒΕΛ ΑΒΕΕ" που εδρεύει στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Πλιάτσικα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-11-1991 ανακοπή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7914/1995 του ίδιου Δικαστηρίου, 2171/1999 μη οριστική και 2967/2006 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 2-3-2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 3-4-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά άρθρ. 556 παρ. 2 ΚΠολΔ αναίρεση δικαιούται να ασκήσει και ο διάδικος που νίκησε, εφ'όσον έχει έννομο συμφέρον. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ο διάδικος που νίκησε έχει έννομο συμφέρον να ασκήσει αναίρεση και προς αποτροπή δεδικασμένου και από τις αιτιολογίες ακόμα, που μπορεί να του αντιταχθεί σε άλλη δίκη.

Κατά δε το άρθρο 578 ΚΠολΔ αν το αιτιολογικό της προσβαλλομένης απόφασης κρίνεται εσφαλμένο, αλλά το διατακτικό ορθό, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο, όποτε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της. Και κατά το άρθρο 324 ΚπολΔ δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων, με την ίδια ιδιότητα, μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε και εφ'όσον πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια ιστορική και νομική αιτία.

Στην προκειμένη περίπτωση επί της από 8-11-1991 ανακοπής της αναιρεσίβλητης κατά της με αριθ. 701/1991 Διαταγής πληρωμής, που εκδόθηκε επί τραπεζικής επιταγής, έκδοσης της Α1, ποσού 500.000 δρχ., με ημερομηνία έκδοσης 31-1-1991, εκδόθηκε η υπ' αριθ. 7914/1995 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία την απέρριψε.

Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε από την αναιρεσίβλητη ηαπό 10-3-1998 έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθ. 2171/1999 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εξαφάνισε την πιο πάνω με αριθ. 7914/1995 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, απέρριψε την ανακοπή επικύρωσε τη διαταγή πληρωμής και παρέπεμψε σε ιδιαίτερη συζήτηση τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης, ότι η επίδικη επιταγή μεταβιβάσθηκε στην αναιρεσείουσα για την αγορά των αναφερομένων στην ανακοπή αυτή ηλεκτρικών ειδών, που έπρεπε να παραδοθούν μέχρι την 30-3-1991 και δεν παραδόθηκαν στην αναιρεσίβλητη.

Επαναφερθέντος του ισχυρισμού αυτού προς νέα συζήτηση, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη με αριθ. 2967/2006 οριστική απόφαση του Εφετείου, που απέρριψε τον ισχυρισμό αυτόν της αναιρεσίβλητης και την ένδικη ανακοπή ως αβάσιμους. Με την κρινόμενη αίτησή της η αναιρεσείουσα, αν και νίκησε, ζητεί την αναίρεση της προσβαλλομένης απόφασης ισχυριζόμενη ότι έχει έννομο συμφέρον γιατί βλάπτεται από τις αιτιολογίες της προσβαλλομένης απόφασης, ως προς το κύρος α) της από 20-10-1990 σύμβασης πώλησης στην αναιρεσίβλητη οικιακών ηλεκτρικών συσκευών, β) της μεταβίβασης στην αναιρεσείουσα με οπισθογράφηση της επίδικης επιταγής έναντι του τιμήματος των ηλεκτρικών συσκευών, που προορίζονταν για το ζεύγος Α1-Α2, και γ) της από 4-3-1991 συμφωνίας άφεσης χρέους μεταξύ των ήδη διαδίκων για την μη πληρωμή της επιταγής, λόγω παραγωγής από αυτές δεδικασμένου για τις αναφερόμενες στο δικόγραφο της κρινομένης αίτησης αναιρέσεως άλλες δίκες, που εκκρεμούν με την αναιρεσίβλητη εξ αιτίας της άσκησης από αυτήν, α) ανακοπής κατά τεσσάρων άλλων διαταγών πληρωμής που εκδόθηκαν επί τεσσάρων συν/κων, οι οποίες εκδόθηκαν χάριν καταβολής του τιμήματος των προαναφερομένων ηλεκτρικών ειδών που πουλήθηκαν από την αναιρεσείουσα στην αναιρεσίβλητη και δεν παραδόθηκαν σαυτήν, β) έφεσης κατά της απορριπτικής της ανακοπής αυτής απόφασης επί της οποίας εκδόθηκε απόφαση που παρέπεμψε σε ιδιαίτερη συζήτηση όμοιο με τον προαναφερόμενο ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης, επί της οποίας (έφεσης) εκδόθηκε η με αριθμ. 2980/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσ/νίκης που δέχθηκε τον ισχυρισμό αυτόν και την πιο πάνω ανακοπή ως βάσιμη γ) αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής του Εφετείου Θεσ/νίκης, δ) δύο αγωγών αποζημίωσης της αναιρεσίβλητης που απορρίφθηκαν με τις με αριθ. 294 και 295/2001 αποφάσεις του Εφετείου Θεσ/νίκης, οι οποίες έγιναν αμετάκλητες με την απόρριψη αιτήσεων αναίρεσης που ασκήθηκαν κατ' αυτών με τις υπ' αριθ. 1003 και 1266/2002 αποφάσεις του δικαστηρίου τούτου, ε) αίτησης αναψηλάφησης κατά της ανωτέρω υπ' αριθ. 295/2001 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, επί της οποίας αναμένεται απόφαση και στ) αγωγής αποζημίωσης της αναιρεσίβλητης λόγω κήρυξης της σε κατάσταση πτώχευσης, με αίτηση της αναιρεσείουσας λόγω μη πληρωμής των τεσσάρων διαταγών πληρωμής που εκδόθηκαν με βάση τις προαναφερόμενες συν/κες, η οποία αγωγή απορρίφθηκε με την υπ' αριθ. 3312/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης, κατά της οποίας ασκήθηκε έφεση, η οποία εκκρεμεί.

Το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από την επισκόπηση αυτής, ότι στις 20-10-1990 με προσύμφωνο πώλησης μεταξύ της ανακόπτουσας ΗΛΒΕΛ και του ζεύγους Α1 και Α2, η ανακόπτουσα ανέλαβε την υποχρέωση να τους πουλήσει και να τους μεταβιβάσει (παραδώσει κατά κυριότητα) ένα σετ επίπλων κουζίνας και εντοιχισμένα έπιπλα ηλεκτρικών συσκευών και εξαρτημάτων ήτοι ένα ηλεκτρικό ψυγείο τύπου SANTO 2500, ένα καταψύκτη τύπου ARILTIS 08403, μία κουζίνα τύπου 530, ένα κεραμικό πλατώ τύπου 610, ένα φούρνο μικροκυμάτων τύπου 625, ένα πλαίσιο φούρνου Ε 9017, ένα πλυντήριο πιάτων τύπου 675 και έναν απορροφητήρα τύπου 760 DN.

Συμφώνησαν επίσης ότι για μερική κάλυψη του τιμήματος αυτοί (ζεύγος Α1-Α2) θα κατέβαλαν στην ανακόπτουσα πωλήτρια ΗΛΒΕΛ ποσό 500.000 δρχμ,. που θα αποτελούσε και αρραβώνα, ενώ της παρέδωσαν, ως υπόσχεση χάριν καταβολής αντιστοίχου μέρους τιμήματος, την υπ'αριθμ. ..... επίμαχη τραπεζική επιταγή, μεταχρονολογημένη με χρόνο εκδόσεως 31-1-1991 εκδόσεως Α1 και σε διαταγή της ίδιας.

Ακολούθως την ίδια ημέρα, μεταξύ της ανακόπτουσας και της καθής, συνήφθη σύμβαση πωλήσεως με την οποία η καθής ανέλαβε την υποχρέωση να μεταβιβάσει κατά κυριότητα και να παραδώσει σ' αυτήν τις προαναφερθείσες οικιακές συσκευές με τα εξαρτήματά τους έως την 31-12-1990 έναντι τιμήματος 656.521 δραχμών. Στις 25-10-1990 συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων και παραδόθηκε από την ανακόπτουσα αγοράστρια στην καθής πωλήτρια ως υπόσχεση χάριν καταβολής του τιμήματος των προμνησθέντων εμπορευμάτων η ανωτέρω επίδικη επιταγή, η οποία μεταβιβάστηκε προς αυτήν (καθής) από την ανακόπτουσα με λευκή οπισθογράφηση και της παραδόθηκε το σώμα της (επιταγής).

Στη συνέχεια έως την 25-12-1990 η πωλήτρια καθής δεν εξεπλήρωσε τις εκ της ως ανωτέρω συμβάσεως πωλήσεως υποχρεώσεις της και συγκεκριμένα δεν παρέδωσε τα εμπορεύματα αυτά που έπρεπε να παραδοθούν στην ανακόπτουσα αγοράστρια έως την 25-12-1990. Εξ ετέρου όμως και η ανακόπτουσα αγοράστρια δεν ισχυρίστηκε, αλλά ούτε και απέδειξε ότι υπαναχώρησε από την σύμβαση πωλήσεως, λόγω της μη εκπλήρωσης εκ μέρους της καθής της βαρύνουσας αυτήν παροχής μετά την πάροδο άπρακτης ταχθείσης προθεσμίας (άρθρ. 385 ΑΚ), αλλά αντίθετα ομολογεί ότι, την επίμαχη επιταγή καταχώρησε ως πιστωτική υπέρ αυτής εγγραφή στον τηρούμενο μεταξύ των δοσοληπτικό τρέχοντα λογαριασμό.

Περαιτέρω (συνεχίζει το Εφετείο) η επίμαχη επιταγή εμφανισθείσα στην πληρώτρια τράπεζα προς πληρωμή την 6-2-1991 από το Β στον οποίο μεταβιβάστηκε με οπισθογράφηση από την καθής, δεν πληρώθηκε από τον λογαριασμό της εκδότριας αυτής (επιταγής) Α1 λόγω ανακλήσεώς της, ισοδυναμούσης με έλλειψη διαθεσίμων κεφαλαίων και για τον λόγο αυτό σφραγίστηκε, στη συνέχεια δε επιστράφηκε στην καθής η οποία κατέστη εκ νέου κομίστρια αυτής.

Έκρινε δε το Εφετείο ότι, εφόσον αποδείχθηκε ότι η επίμαχη επιταγή οπισθογραφήθηκε προς την καθής για νόμιμη αιτία (πώληση), η οποία αιτία και δεν εξέλιπε για νόμιμο λόγο μέχρι τον χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης Διαταγής πληρωμής, είναι νομικώς αδιάφορο και ανεξάρτητο το γεγονός ότι η σύμβαση πωλήσεως λειτούργησε ανωμάλως και συννόμως η καθής η ανακοπή προέβη στην δικαστική επιδίωξη ικανοποιήσεως της εξ αυτής (επιταγής) αξιώσεώς της καταθέτουσα σε βάρος της ανακόπτουσας την σχετική αίτηση επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής.

Επίσης έκρινε το Εφετείο ότι η επικαλούμενη από την ανακόπτουσα στον κρινόμενο παραπεμφθέντα ισχυρισμό, (λόγο ανακοπής), ως καταρτισθείσα μεταξύ αυτής και της καθής σύμβαση αφέσεως του εκ της επιταγής χρέους εξαιτίας της μη παραδόσεως σ' αυτήν των πωληθέντων εμπορευμάτων και συγκεκριμένα συμφωνία αυτής (καθής η ανακοπή) για την μη πληρωμή της επιταγής, έλαβε χώρα την 4-3-1991, ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο, τόσο της καταθέσεως της αιτήσεως προς έκδοση της Διαταγής πληρωμής, όσο και της έκδοσης (14-2-19910 της προσβαλλομένης διαταγής πληρωμής, ως γεγονός δε αποσβεστικό της απαίτησης, επιγενόμενο της έκδοσης της διαταγής πληρωμής, δεν αποτελεί νόμιμο λόγο ακυρώσεως της διαταγής πληρωμής (ΑΠ 538/1994).

Από τις παραδοχές αυτές του Εφετείου δεν παράγεται δεδικασμένο για την αναιρεσείουσα, που νίκησε στην κατ' έφεση δίκη στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, ως προς α) την από 20-10-1990 σύμβαση μεταξύ των διαδίκων πώλησης από την αναιρεσείουσα στην αναιρεσίβλητη των προαναφερομένων ηλεκτρικών συσκευών β) τη μεταβίβαση με οπισθογράφηση από την αναιρεσίβλητη στην αναιρεσείουσα της επίδικης επιταγής και γ) τη σύναψη μεταξύ των διαδίκων, της από 4-3-1991 σύμβασης άφεσης χρέους, για τις προαναφερόμενες άλλες δίκες μεταξύ των διαδίκων, γιατί δεν πρόκειται για την ίδια διαφορά και την ίδια ιστορική αιτία, αφού η παρούσα δίκη αφορά την επίδικη επιταγή, τη με βάση αυτή εκδοθείσα διαταγή πληρωμής και την κατ' αυτής ασκηθείσα ανακοπή, οι δε επικαλούμενες άλλες δίκες αφορούν τέσσερις συν/κές, τις με βάση αυτές εκδοθείσες διαταγές πληρωμής και τις κατ' αυτών ασκηθείσες ανακοπές. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει έννομο συμφέρον της αναιρεσείουσας που νίκησε στην κατ' έφεση δίκη για αποτροπή δεδικασμένου από τις προαναφερόμενες αιτιολογίες της προσβαλλομένης απόφασης και η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί πρωταρχικά για το λόγο αυτό (έλλειψη ευνόμου συμφέροντος) ως απαράδεκτη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-3-2007 αίτηση της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "AREVA HELLAS ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ" (πρώην με την επωνυμία "ALSTOM HELLAS Ανώνυμος Εταιρεία Ηλεκτρολογική Βιομηχανία και Συγκοινωνίες", πρώην με την επωνυμία "GEC ALSTOM Hellas Ανώνυμος Εταιρεία Ηλεκτρολογική Βιομηχανία και Συγκοινωνίες", πρώην με την επωνυμία "AEG Hellas Βιομηχανία Ηλεκτρικών Κατασκευών) για αναίρεση της υπ' αριθ. 2967/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Ιουλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ