1623/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1623 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1623/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: ...... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Τριαντάφυλλο Καζάνη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-5-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής.

Εκδόθηκε η 19/2006 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2 Ιουνίου 2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 16 Μαρτίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως . Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, από την έκθεση επιδόσεως..... του Δικαστικού Επιμελητού του Πρωτοδικείου Χαλκιδικής.... την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσίβλητος, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 2/6/2006 αιτήσεως για αναίρεση της απόφασης 19/06 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την πράξη ορισμού δικασίμου και τη κλήση προς συζήτηση κατά την ως άνω δικάσιμο, επιδόθηκαν με την επιμέλεια του αναιρεσιβλήτου, στην αναιρεσείουσα. Πλην όμως αυτή δεν εμφανίστηκε κατά τη συζήτηση, η οποία, επομένως, πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία της, κατ' άρθρο 576§2 ΚΠολΔ.

ΙI. Επειδή, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται ως λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, είναι δυνατόν να έχει ως περιεχόμενο: α) την αιτίαση ότι η αγωγή ή η ένσταση, επί της οποίας έκρινε σε πρώτο ή σε δεύτερο βαθμό το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη τελεσίδικη απόφαση απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ενώ συνέβαινε το αντίθετο σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, β) αλλά και την αιτίαση ότι παραβιάστηκε ορισμένος κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, με αποτέλεσμα η αγωγή ή η ένσταση να γίνει δεκτή ή να απορριφθεί κατ' ουσίαν. Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως και ως εκ τούτου να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος, πρέπει να αναφέρεται με πληρότητα στην μεν πρώτη περίπτωση η ιστορική βάση της αγωγής, ή της ενστάσεως που απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, στη δε δεύτερη οι επί της ουσίας κρίσιμες παραδοχές του δικαστηρίου με βάση τις οποίες κατέληξε στην αποδοχή ή την απόρριψη της αγωγής ή της ενστάσεως ως αβάσιμης κατ' ουσίαν.

Εν προκειμένω με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως πλήσσεται η προσβαλλομένη απόφαση για πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, στην οποία φέρεται να υπέπεσε το δικαστήριο της ουσίας με το να απορρίψει ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος που υπέβαλε η αναιρεσείουσα προς αντίκρουση της περί διαζυγίου αγωγής του αναιρεσιβλήτου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, στον οποίο δεν παρατίθεται καμία από τις παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, είναι, προεχόντως, απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ για λήψη ή μη υπόψη προταθέντος ουσιώδους πράγματος, προϋποθέτει πράγμα παραδεκτώς προταθέν, αφού διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν επιτρέπεται να το λάβει υπόψη (ΟλΑΠ 2/2001). "Πράγματα" δε θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από τον νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων.

Εν προκειμένω, με τον δεύτερο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η εκ του αριθμού 8 περ. β' του ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι δεν ελήφθη υπόψη ο ισχυρισμός της αναιρεσειούσης εναγομένης ότι δεν παρήλθε ο χρόνος της συνεχούς τετραετούς διαστάσεως των διαδίκων συζύγων που απαιτείται από το άρθρο 1439 ΑΚ για να λυθεί ο γάμος. Ο ισχυρισμός όμως αυτός συνιστά άρνηση της περί διαζυγίου αγωγής του αναιρεσιβλήτου και επομένως δεν θεμελιώνει τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο (αριθμ. 8 περ. β΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ). Επομένως, είναι, προεχόντως, απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2/6/2006 αίτηση της .....για αναίρεση της απόφασης 19/06 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ