1622/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1622 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1622/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α.Π. 2) Δ.Π., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Νικολιδάκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε.Κ., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "VICTORIA A.A.E.Z.", ως καθολικής διαδόχου της Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών με την επωνυμία "ΜΑΓΔΕΜΒΟΥΡΓΕΡ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.Ε.Γ.Α." που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Καρατζά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20/12/2000 αγωγή του πρώτου των ως άνω ήδη αναιρεσιβλήτων, την από 12/8/2001 αγωγή του πρώτου των ως άνω αναιρεσειόντων και την από 8/3/2001 παρεμπίπτουσα αγωγή νομικού προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 197/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 166/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3/7/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ιωάννα Λούκα ανέγνωσε την από 8/9/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με επίκληση 10437 από 13-11-2009 έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του πρωτοδικείου Αγρινίου Αλεξίου Μακράσιμου στον πρώτο αναιρεσίβλητο Ε.K. έχει επιδοθεί νομίμως και εμπροθέσμως ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με τις κάτω από αυτή πράξεις καταθέσεως και ορισμού της αναφερόμενης στην αργή της παρούσας δικασίμου καθώς και κλήση προς συζήτηση κατά την αναφερόμενη δικάσιμο. Επομένως ο ανωτέρω αναιρεσίβλητος έχει κλητευθεί νομίμως και εμπροθέσμως για να παραστεί στο δικαστήριο τούτο προς συζήτηση της υποθέσεως, Αυτός όμως δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως απο το οικείο πινάκιο στη σειρά της ούτε έχει κατατεθεί δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Συνεπώς η συζήτηση της αναιρέσεως πρέπει να προχωρήσει σαν να ήσαν παρόντες όλοι οι διάδικοι κατά το άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 340, 591 §1 και 681 Α' του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση, πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και περιέχονται στην αγωγή ή ένσταση ή χρησιμεύουν προς αντίκρουση της αγωγής.

Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αρ.11 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για τη θεμελίωση του λόγου αυτού αρκεί η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε ή όχι υπόψη του τέτοια αποδεικτικά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ήδη αναιρεσείοντες προς αντίκρουση της εφέσεως των αναιρεσιβλήτων κατά της πρωτόδικης οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου με αριθμό 196/2007 που είχε κρίνει αποκλειστικά υπαίτιο του ενδίκου ατυχήματος τον πρώτο ήδη αναιρεσίβλητο Ε.Κ. με τις έγγραφες προτάσεις που παραδεκτώς κατέθεσαν στο Εφετείο είχαν επικαλεσθεί και είχαν προσκομίσει, μεταξύ άλλων εγγράφων, και την υπ' αριθμ. 1879/2005 ήδη τότε τελεσίδικη και αμετάκλητη ποινική απόφαση του Εφετείου Πατρών όπως αυτή μεταγενέστερα διορθώθηκε λόγω τυπικών λαθών με την υπ' αριθμ. 123/2007 απόφαση του ίδιου τελευταίου δικαστηρίου.

Η επίκληση και προσκομιδή της άνω αποφάσεως από τους τότε δύο, πρώτους εφεσίβλητους και ήδη αναιρεσείοντες, έγινε προς απόδειξη, όπως αναφέρεται στην άνω ποινική απόφαση, ότι οδηγός του αυτοκινήτου με αριθμό κυκλοφορίας ...ΙΧΕ δεν ήταν η τότε κατηγορούμενη στην ποινική δίκη Δ.Π., αλλά ο Η.Π. πράγμα το οποίο άλλωστε διαλαμβάνεται και στο δικόγραφο της εφέσεως των ήδη αναιρεσιβλήτων.

Το Εφετείο όμως με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε, αντιθέτως προς την εκκληθείσα πρωτόδικη οριστική απόφαση, ότι οδηγός του άνω αυτοκινήτου υπήρξε η Δ.Π. στην οποία μάλιστα καταλόγισε συνυπαιτιότητα για το ατύχημα σε ποσοστό 70% και στον Ε.Κ. σε ποσοστό 30%, και όχι ο Η.Π.. Και ναι μεν η προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου αναφέρει ότι για την κατάστρωση του δικανικού συλλογισμού και του αποδεικτικού πορίσματος της εκτίμησε τις ένορκες καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων, την χωρίς όρκο κατάθεση του ενάγοντος Ε.Κ.

και όλα τα έγγραφα που τότε επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Όμως προκύπτουν ικανές αμφιβολίες και δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη και την άνω τελεσίδικη και αμετάκλητη ποινική απόφαση, την οποία ουδόλως μνημονεύει ούτε αντικρούει ειδικώς την κρίση του ποινικού δικαστηρίου ότι οδηγός του ...Ι.Χ.Ε.

αυτοκινήτου ήταν ο Η.Π.

Επομένως είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην προβλεπόμενη από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων αναιρέσεως πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως ( άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι λόγω της ήττας των στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων ( άρθρα 176 και 183 του ΚΠολΔ) όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Αναιρεί την 166/2009 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πατρών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων που ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 2 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ