Supreme Court dismisses appeal for vague claim regarding lost newspaper sales profits. Appeal rejected due to failure to prove procedural proposal of the defect.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the association's appeal against the Court of Appeal's decision ordering it to pay €123,849 in damages for lost newspaper sales. The association argued the lower court erred by failing to reject the plaintiff's claim as legally vague because it did not specify how the lost profits were calculated. However, the court found the appeal vague because the association failed to demonstrate that it had properly proposed this specific legal defect to the Court of Appeal during the proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559 para. 1, 14, 8; Art. 562 para. 2 of the Code of Civil Procedure: An appeal based on the legal vagueness of a claim is inadmissible if the specific defect was not properly proposed to the court of first instance, as such claims generally require prior proposal unless they concern public order.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1613 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1613/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαΐου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Σωματείου με την επωνυμία "ΕΝΩΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΩΝ ΑΘΗΝΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, που στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Στέλλα Σταθάκη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.
Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Δημητρίου.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27 Δεκεμβρίου 2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4427/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 422/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί το αναιρεσείον σωματείο με την από 7 Απριλίου 2006 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας, ανέγνωσε την από 7 Μαΐου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η νομική αοριστία της αγωγής που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο για το σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσης του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα.
Η ποσοτική δε ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, που υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από τους αριθμούς 14 ή 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. Σε κάθε όμως περίπτωση, η ποιοτική ή ποσοτική αοριστία του δικογράφου της αγωγής πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργείται λόγος αναίρεσης σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 Κ.Πολ.Δικ., δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους, οι οποίοι κατ' εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά τη δημόσια τάξη.
Στο αναιρετήριο πρέπει να αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός προτάθηκε παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ακόμα και αν έπρεπε να ληφθεί υπόψη αυτεπαγγέλτως, διαφορετικά ο λόγος είναι αόριστος. Στην προκείμενη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., αναιρετική πλημμέλεια, ότι κατ' εσφαλμένη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 298 ΑΚ δεν απορρίφθηκε, ως αόριστη, κατ' άρθρο 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., η αγωγή του αναιρεσιβλήτου προς αποζημίωση από αδικοπραξία, διότι δεν προσδιόριζε πώς προέκυπταν τα διαφυγόντα κέρδη του, λόγω αποκλεισμού του από το δικαίωμα πώλησης εφημερίδων και περιοδικών που διένειμε στα μέλη του το αναιρεσείον σωματείο, αλλά αντιθέτως κρίθηκε νόμιμη η αγωγή και υποχρεώθηκε το αναιρεσείον να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο το ποσό των 123.849 Ευρώ, μετά από εξαφάνιση της πρωτόδικης αποφάσεως, η οποία είχε απορρίψει ως αόριστη την αγωγή.
Όμως δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, αν η αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της νομικής αοριστίας της αγωγής προτάθηκε από το αναιρεσείον, κατά τρόπο παραδεκτό και νόμιμο, ενώπιον του Εφετείου, δεδομένου ότι η υποχρέωση αυτή δεν επηρεάζεται από το ότι η αοριστία της αγωγής εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, εφόσον δεν εμπίπτει σε μία από τις εξαιρέσεις της παρ. 2 του άρθρου 562 Κ.Πολ.Δικ.
Επομένως είναι αόριστος ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., μοναδικός λόγος αναιρέσεως. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7-4-2006 αίτηση για αναίρεση της 422/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 1 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιουνίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ