Supreme Court dismisses appeal against lower court decision due to insufficient reasoning in the appeal petition.

Απόφαση 1612 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1612/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΒΟΥΛΑΣ", που εδρεύει στη Βούλα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα από το Δήμαρχο Βούλας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Γιατρά.

Της αναιρεσίβλητης: υπό εκκαθάριση αστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΜΕΤΟΧΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΒΟΥΛΑΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νομίμως από τους εκκαθαριστές αυτής 1. Ε.Ο., 2. Χ. Κ. και 3. Ε.χα Ι.Π., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Βεκρή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-9-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7314/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 5192/2004 μη οριστική, 6226/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον με την από 7-3-2006 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1883/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία αναβάλλει την πρόοδο της δίκης. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες-αναιρεσίβλητοι με την από 5-1-2009 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 29-10-2007 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Παπαηλιού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 Κ.Πολ.Δ προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, πρέπει να διαλαμβάνει τις πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή τη μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας και εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας και, αν πρόκειται για αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες, σε τι συνίσταται η αντίφαση, από ποια αντιτιθέμενα μέρη των αιτιολογιών προκύπτει και σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια τους, ποιο, δηλαδή, στοιχείο αναγκαίο για την επάρκεια τους λείπει (ΟλΑΠ 27/1998 και 32/1996).

Γενικές εκφράσεις για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης δεν αρκούν, όπως, επίσης, δεν αρκούν οι όλως περιορισμένες, μεμονωμένες και κατ'επιλογήν αποσπασματικές παραδοχές της απόφασης. Η από την παραπάνω αιτία αοριστία του δικογράφου της αναίρεσης, η οποία επάγεται την απόρριψη αυτή ως απαραδέκτου (577 παρ.1,2 ΚΠολΔ), δεν μπορεί όπως άλλωστε και κάθε αοριστία οιουδήποτε εισαγωγικού δίκης δικογράφου να αναπληρωθεί από στοιχεία που βρίσκονται εκτός του αναιρετηρίου, ούτε ειδικότερα από την υπάρχουσα στη δικογραφία απόφαση που προσβάλλεται με την αναίρεση, διότι, εκτός των άλλων, ο Άρειος Πάγος δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες από τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, είναι αυτές, που, κατά τον αναιρεσείοντα, συνιστούν το αναιρετικό σφάλμα και έτσι μπορεί να επιλέγουν τέτοιες που να μη το συνιστούν και να απορριφθεί για το λόγο αυτό η αναίρεση, ενώ αν επιλέγονταν άλλες που είχε επισημάνει ο αναιρεσείων, χωρίς όμως να τις αναφέρει στο αναιρετήριο, ενδεχομένως να ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα.

Η θέση αυτή είναι απολύτως σύμφωνη με το άρθρο 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, διότι διασφαλίζει την από αυτό αξιουμένη δίκαιη δίκη, αφού συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα του και συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος πρόσβασης του καθενός στο δικαστήριο το οποίο μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο με την άσκηση ορισμένης σύμφωνα με το νόμο προσφυγής οιασδήποτε μορφής, η οποία θα επιτρέπει ως εκ του ορισμένου περιεχομένου της, την από το δικαστήριο έρευνα και γι'αυτό τα απαιτούμενα από το νόμο στοιχεία για το ορισμένο της εν γένει προσφυγής στα δικαστήρια, μορφή της οποίας είναι και το ένδικο μέσο της αναίρεσης, δεν δυσχεραίνουν, αλλά μάλλον διευκολύνουν την πρόσβαση στα δικαστήρια για παροχή έννομης προστασίας, αφού με αυτά συγκεκριμενοποιείται το είδος αυτής.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης το αναιρεσείον προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο, το οποίο, αφού έκανε δεκτή την έφεση του αναιρεσείοντος-εναγομένου κατά της ερήμην του εκδοθείσας πρωτόδικη απόφασης με την οποία έγινε δεκτή, ως ουσιαστικά βάσιμη η ένδικη αναγνωριστική κυριότητας ακινήτων αγωγή της αναιρεσίβλητης-ενάγουσας κατ'αυτού, στη συνέχεια, αφού εξαφάνισε την, ως άνω απόφαση, δέχθηκε την ένδικη αγωγή και αναγνώρισε την κυριότητα της αναιρεσίβλητης στα επίδικα ακίνητα, στέρησε την απόφαση του από νόμιμη βάση λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών σχετικά με το ουσιώδες ζήτημα της απόκτησης κυριότητας επί των επιδίκων ακινήτων με έκτακτη χρησικτησία (ένσταση ιδίας κυριότητας) από το αναιρεσείον.

Ο λόγος όμως αυτός είναι, προεχόντως, αόριστος και συνεπώς, απορριπτέος ως απαράδεκτος, επειδή δεν αναφέρονται σ'αυτόν οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν εκ πλαγίου, ούτε αναφέρονται καθόλου οι σχετικές παραδοχές του Εφετείου επί των αποδεικνυομένων ή μη πραγματικών γεγονότων και ειδικότερα, δεν εκτίθενται οι ανεπαρκείς αιτιολογίες της απόφασης και σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.11 περ.γ'του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ'αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 11 περ.γ'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, το αναιρεσείον προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα πιο κάτω έγγραφα, τα οποία αυτό είχε επικαλεστεί και προσκομίσει ενώπιον του με τις προτάσεις, του της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση για την απόδειξη της πιο πάνω ένστασης του περί ιδίας κυριότητας, ήτοι τα εξής:

α)Σχέδιο του Ε.Ο.Τ. για την ανάπλαση της παραλίας.

β)Το υπ'αριθμ.Εσωτ.74/15-7-1985 έγγραφο με παρατηρήσεις επί του σχεδίου του Ε.Ο.Τ.

γ)Το υπ'αριθμ.9571/23-9-1985 έγγραφό που αφορά στη διαμόρφωση της παραλίας.

δ)Το υπ'αριθμ.10.382/29-8-1986 έγγραφό που αφορά την έναρξη δημοπράτησης του έργου ανάπλασης παραλίας.

ε)Το υπ'αριθμόν 324233/16-7-1986 έγγραφο ΕΟΤ επί της μελέτης διαμόρφωσης ακτής Βούλας μεταξύ Α και Β Αλιπέδων.

στ)Την υπ'αριθμ.72/1986 απόφαση του Δημ.Συμβ.Βούλας περί έγκρισης της μελέτης διαμόρφωσης της παραλίας.

ζ)Το υπ'αριθμ.2266/25-2-1986 έγγραφό με απάντηση προς το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. επί της μελέτης της παραλίας.

η)Την υπ'αριθμ.122/1985 απόφαση του Δημ.Συμβ.Βούλας για τη διάθεση πίστωσης 5.000.000 δρχ. για τη διαμόρφωση της παραλίας.

θ)Το υπ'αριθμ.ΤΥ/1186/28-5-1986 έγγραφο Υπ.Βιομηχανίας Ενέργειας και Τεχνολογίας προς το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. με θέμα τη μελέτη διαμόρφωσης της παραλίας.

ι)Το υπ'αριθμ.188/256/85/7-8-1986 έγγραφο ΓΕΝ προς το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. που αφορά τα έργα της παραλίας (διαμόρφωση ακτής Βούλας).

ια)Την υπ'αριθμ.59/1987 απόφαση του Δημ.Συμβ.Βούλας για την έγκριση πίστωσης 12.512.720 δρχ. για τη διαμόρφωση της παραλίας.

ιβ)Την υπ'αριθμ.1 (Δ-01)/1987 Μελέτη Διαμόρφωσης Παραλίας περί έγκρισης της δημοπρασίας.

ιγ)Την από 16-3-1987 διακήρυξη διαγωνισμού για το έργο "Διαμόρφωση Παραλίας".

ιδ)Την από 18-5-1987 δημοσίευση στις εφημερίδες της ανωτέρω προκήρυξης.

ιε)Το από 10-6-1987 πρακτικό δημοπρασίας με το σύστημα της προσφοράς ενιαίου ποσοστού έκπτωσης του έργου "Διαμόρφωση Παραλίας".

ιστ)Το υπ'αριθμ.εσωτ.106/11-6-1987 έγγραφο της ΤΥ προς τη Δημαρχιακή Επιτροπή με εισήγηση για την ανάθεση κατασκευής του έργου στον μειοδότη.

ιζ)Την υπ'αριθμ.8/16-6-1987 απόφαση της Δημαρχικής Επιτροπής.

ιη)Το από 29-6-1987 ιδιωτικό συμφωνητικό ανάθεσης της εκτέλεσης του έργου.

ιθ)Το υπ'αριθμ.ΤΥ 458/1-6-1988 έγγραφό που αφορά την μετατόπιση χώρου στάθμευσης της παραλίας.

κ)Το υπ'αριθμ.37581/745/13-5-1988 έγγραφο ΥΠΕΧΩΔΕ σχετικά με το ίδιο θέμα.

λ)Το υπ'αριθμ.οικ61373/10886/12-9-1985 έγγραφο ΥΠΕΧΩΔΕ περί χρηματοδότησης του έργου με 5.000.000 δρχ.

μ)Το υπ'αριθμ.οικ59365/1556/23-7-1985 έγγραφο ΥΠΕΧΩΔΕ περί χρηματοδότησης του έργου με 5.000.000 δρχ.

ν)Το υπ'αριθμ.οικ59468/8905/α/27-8-1986 έγγραφο ΥΠΕΧΩΔΕ περί χρηματοδότησης του έργου με 3.000.000 δρχ.

ξ)Το υπ'αριθμ.οικ76163/8381/α/11-1987 έγγραφο ΥΠΕΧΩΔΕ περί χρηματοδότησης του έργου με 5.000.000 δρχ.

ο)Το υπ'αριθμ.οικ51542/4238/α/1-7-1988 έγγραφο ΥΠΕΧΩΔΕ περί χρηματοδότησης του έργου με 2.000.000 δρχ.

π)Το υπ'αριθμ.26015/18-10-1989 έγγραφο της Νομαρχίας Πειραιά περί συγκρότησης επιτροπής οριστικής παραλαβής του έργου "Διαμόρφωση Παραλίας".

ρ)Το από 11-5-1990 πρωτόκολλο οριστικής παραλαβής του έργου "Διαμόρφωση της παραλίας".

σ)Την υπ'αρ.116/1990 απόφαση του Δημ.Συμβ.Βούλας που εγκρίνει το πρωτόκολλο οριστικής παραλαβής του έργου.

τ)Το υπ'αρ.οικ.33970/19-11-1981 έγγραφο της Νομαρχίας Πειραιά που αφορά πίστωση 1991 για την κατασκευή αναψυκτηρίου.

υ)Το υπ'αρ.οικ.7586/16-3-1992 ομοίου περιεχομένου.

φ)Την υπ'αρ.43/1992 απόφαση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών. Όμως το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφαση του, ότι κατέληξε στο παραπάνω αποδεικτικό του πόρισμα και "από όλα, χωρίς εξαίρεση τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους έγγραφα....". Από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου και από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το εν λόγω Δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα ανωτέρω έγγραφα. Επομένως ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-3-2006 αίτηση του Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΒΟΥΛΑΣ" για αναίρεση της 6226/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποίο ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 2 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του την 1 Δεκεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ