1610/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1610 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Δικονομία Πολιτική Αναίρεση. Εξουσία του κατά παραπομπήν δικαστηρίου. Εαν η απόφαση αναιρεθεί εν μέρει το δικαστήριο της παραπομπής δεν μπορεί να εξετασει λόγους εφέσεως που αναφέρονται στα μη αναιρεθέντα κεφάλαια της απόφασης. μερική αναίρεση υπάρχει και όταν επί αγωγής αποζημιώσεως από αδικοπραξία που έγινε δεκτή από το Εφετείο, αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την ένσταση εξοφλήσεως που είχε προτείνει ο εναγόμενος και η οποία είχε απορριφθεί. Το δικαστήριο της παραπομπής δεν μπορεί να εξετάσει άλλο κεφάλαιο της υπόθεσης, εκτός από την ένσταση εξοφλήσεως, και δη την κατ' αρχήν υποχρεώση προς αποζημίωση και την προσωπική κρα΄τηση που απαγγέλθηκε. Απόρριψη σχετικών λόγων αναιρέσεως από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ (ΕΠικυρώνει Εφετείο 862/2008).

Αριθμός 1610/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Λ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βρέλλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "Ε. Σ. & Σια ΟΕ" που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-12-1991 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 340/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 899/2005 του Εφετείου Πειραιώς. Ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1794/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου, που παρέπεμψε την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της στο ίδιο Εφετείο. Το Εφετείο Πειραιώς εξέδωσε την 862/2008 απόφαση του, την αναίρεση της οποίας ζητά ο αναιρεσείων με την από 12-2-2009 αίτησή του και τους από 15-10-2010 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 27-4-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, καθώς και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις υπ' αριθμ. 7671/12-5-2009, 8044/18-10-2010 και 8087/2-12-2010 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ..., τις οποίες ο αναιρεσείων προσκομίζει και επικαλείται, προκύπτει ότι με επιμέλεια του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσείοντος, που επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, επιδόθηκαν στην αναιρεσίβλητη εταιρεία, νόμιμα και εμπρόθεσμα, α) αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναιρέσεως και του από 15-10-2010 δικογράφου πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, με την κάτω από τα αντίγραφα αυτά αντίστοιχη πράξη περί ορισμού της αρχικής δικασίμου της 22-11-2010 και με κλήση για συζήτηση κατά τη δικάσιμο αυτή, ως εκ περισσού δε και β) αντίγραφο της από 24-11-2010 βεβαιώσεως της αρμόδιας γραμματέως περί αναβολής (εκ του πινακίου) της συζητήσεως κατά την ανωτέρω δικάσιμο για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης και με κλήση για συζήτηση κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως και σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία της κλητευθείσης αναιρεσίβλητης, η οποία, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την τελευταία ως άνω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου, και δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 579 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ. αν αναιρεθεί η απόφαση οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε, κατά δε το άρθρο 581 παρ.2 του ίδιου κώδικα στο δικαστήριο της παραπομπής η υπόθεση συζητείται μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι αν η υπόθεση αναιρεθεί εν μέρει, ως προς κάποιο μόνο κεφάλαιο της όλης δίκης, το δικαστήριο της παραπομπής δεν μπορεί να εξετάσει λόγους εφέσεως που αναφέρονται στα λοιπά κεφάλαια, ως προς τα οποία δεν αναιρέθηκε η απόφαση (είτε διότι δεν έχουν προσβληθεί είτε διότι απορρίφθηκε η αίτηση αναιρέσεως ως προς αυτά) και ως προς τα οποία η απόφαση έχει καταστεί αμετάκλητη.

Μερική αναίρεση της απόφασης υπάρχει και όταν επί αγωγής αποζημιώσεως από αδικοπραξία που έγινε δεκτή από το Εφετείο αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την ένσταση εξοφλήσεως που είχε προτείνει ο εναγόμενος και η οποία (ένσταση) είχε απορριφθεί από το Εφετείο. Στην περίπτωση επομένως αυτή το Εφετείο εξουσίαν έχει να εξετάσει μόνο το κεφάλαιο αυτό της υπόθεσης, την προβληθείσα δηλαδή ένσταση εξοφλήσεως, όχι δε και το κεφάλαιο της υποχρέωσης του εναγομένου για αποζημίωση ή οποιοδήποτε άλλο κεφάλαιο που δέχθηκε το Εφετείο και ως προς το οποίο δεν αναιρέθηκε η απόφαση. 'Ετσι, εάν το Εφετείο απορρίψει ως απαράδεκτον λόγο εφέσεως που προτείνεται με δικόγραφο πρόσθετων λόγων στην μετά την παραπομπή συζήτηση και αφορά κεφάλαιο της δίκης που δεν αναιρέθηκε, ως ανωτέρω, και το οποίο επομένως δεν παραπέμφθηκε προς περαιτέρω εκδίκαση με την αναιρετική απόφαση, δεν υποπίπτει (το Εφετείο) στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.14 του ΚΠολΔ της παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου, αφού στην περίπτωση αυτή η κήρυξη του απαραδέκτου γίνεται σύμφωνα με το νόμο και δη σύμφωνα με τις προρρηθείσες διατάξεις, που, κατά την αναλυθείσα έννοιά τους, το επιβάλλουν.

ΙΙΙ. Από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης προκύπτουν τα εξής: Με την υπ' αριθμ. 899/2005 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς και με επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης, που είχε δεχθεί τα ίδια, υποχρεώθηκε ο αναιρεσείων να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη - ενάγουσα το ποσό των 429.684,65 ευρώ ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από την αναφερόμενη αδικοπραξία, ενώ απορρίφθηκε και δη ως αόριστη η ένσταση μερικής, για το ποσό των 181.951 ευρώ, απόσβεσης της απαίτησης της αναιρεσίβλητης με καταβολή του τελευταίου αυτού ποσού από άλλον συνοφειλέτη (άρθρ. 483 παρ.1 εδ.

α' του ΑΚ), την οποία (ένσταση) είχε προτείνει ο αναιρεσείων - εναγόμενος. Με την υπ' αριθμ. 1794/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου αναιρέθηκε μερικώς και δη ως προς το κεφάλαιό της που αφορούσε την απορριφθείσα ως άνω ένσταση μερικής εξοφλήσεως (που ήδη κρίθηκε ορισμένη), η ανωτέρω υπ' αριθμ. 899/2005 εφετειακή απόφαση και παραπέμφθηκε η υπόθεση κατά το αναιρεθέν αυτό μέρος της προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Κατά τη νέα αυτή εκδίκαση της υπόθεσης στο Εφετείο, που έλαβε χώραν την 22-5-2008, κατόπιν σχετικής κλήσεως της αναιρεσίβλητης (εφεσίβλητης - ενάγουσας), ο αναιρεσείων, ως εκκαλών, άσκησε τους από 13-12-2007 πρόσθετους λόγους εφέσεως, με τους πρώτον και τρίτο από τους οποίους πρόβαλε για πρώτη φορά ένσταση αοριστίας της αγωγής ως προς τη θεμελίωση ευθύνης του ιδίου από την ένδικη αδικοπραξία, καθώς και παράπονο για την παραδοχή του αιτήματος προσωπικής κράτησης, που απαγγέλθηκε εις βάρος του με την πρωτόδικη απόφαση, διαρκείας οκτώ (8) μηνών, ως μέσον αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 862/2008 απόφασή του, δέχθηκε και κατ' ουσίαν την παραπεμφθείσα ως άνω ένσταση μερικής εξοφλήσεως, την οποία και μόνο εξέτασε, απέρριψε δε ως απαραδέκτους τους ανωτέρω πρώτον και τρίτο πρόσθετους λόγους εφέσεως, με την αιτιολογία ότι ως προς τα προσβαλλόμενα με αυτούς κεφάλαια της υποχρέωσης του αναιρεσείοντος προς αποζημίωση της αναιρεσίβλητης και της απαγγελθείσης προσωπικής κράτησης εις βάρος του πρώτου δεν αναιρέθηκε η απόφαση και δεν παραπέμφθηκε η υπόθεση προς νέα εκδίκαση ως προς τα κεφάλαια αυτά.

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο και σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη (ανωτ. υπό ΙΙ) δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 του Κ.Πολ.Δ., της παρά τον νόμο δηλαδή κηρύξεως απαραδέκτου και τα αντίθετα που ο αναιρεσείων υποστηρίζει με τους πρώτον, όπως εκτιμάται, και τρίτο, του αναιρετηρίου, και δεύτερο, του δικογράφου πρόσθετων λόγων, από τη διάταξη αυτή, λόγους αναιρέσεως είναι αβάσιμα.

Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο και υπό την επίκληση των αριθμών 1 και 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται περαιτέρω ότι το Εφετείο με το να μην μειώσει τη διάρκεια της προσωπικής κρατήσεως των οκτώ (8) μηνών, που είχε απαγγελθεί εις βάρος του αναιρεσείοντος πρωτοδίκως, μετά την παραδοχή της ρηθείσης ενστάσεως μερικής εξόφλησης και τον αντίστοιχο περιορισμό του επιδικασθέντος ποσού, ανερχομένου ήδη στο ποσό των 248.469,38 ευρώ, αφ' ενός μεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1047 παρ.1 του ΚΠολΔ, αφ' ετέρου δε παρά τον νόμο δεν εξέτασε κατά τούτο τον προαναφερθέντα τρίτο πρόσθετο λόγο εφέσεως.

Ο προτεινόμενος αυτός λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, κατά το άρθρο 562 παρ.2 του ΚΠολΔ, αφού, όπως προκύπτει από το δικόγραφο των πρόσθετων λόγων εφέσεως του αναιρεσείοντος που προαναφέρθηκε, ο τελευταίος δεν πρόβαλε στο Εφετείο, ως οψιγενές περιστατικό, αναγκαίως συνεχόμενο με τη διάρκεια της προσωπικής κράτησης, την απομείωση του οφειλόμενου ποσού κατά το εξοφληθέν ως άνω μέρος της απαίτησης, και δεν υπέβαλε, σχετικά με αυτό, παράπονο στο Εφετείο (άρθρ. 520 παρ.2 του ΚΠολΔ).

Τέλος, ορθώς το Εφετείο απέρριψε τον δεύτερο πρόσθετο λόγο εφέσεως του αναιρεσείοντος, με τον οποίο ο τελευταίος ζητούσε την αφαίρεση από την επιδικασθείσα αποζημίωση και του ποσού των 101.632,36 ευρώ της προσωρινώς εκτελεστής διάταξης της πρωτόδικης απόφασης που είχε ήδη εισπράξει η αναιρεσίβλητη από τον αναφερόμενο αναγκαστικό πλειστηριασμό ακινήτου του αναιρεσείοντος, αφού δεν πρόκειται για σφάλμα της εκκαλουμένης και το καταβληθέν αυτό ποσό θα καταλογισθεί στη συνολική απαίτηση της αναιρεσίβλητης, κατά την περαιτέρω εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση της αποφάσεως.

Επομένως τα αντίθετα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων με τον δεύτερο και υπό την επίκληση του αριθμού 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου είναι αβάσιμα, λόγον άλλωστε για τον οποίο ο αναιρεσείων δεν έχει, ενόψει των προεκτεθέντων, και έννομο συμφέρον.

IV. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, ενώ δεν τίθεται ζήτημα δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης εταιρείας, ενόψει της προαναφερθείσης ερημοδικίας της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-2-2009 αίτηση του Ι. Λ., όπως διαμορφώθηκε με το από 15-10-2010 δικόγραφο πρόσθετων λόγων, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 862/2008 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Νοεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ