Appeal partially allowed: Supreme Court quashes judgment for some plaintiffs regarding seniority bonus eligibility.

Απόφαση 1610 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1610/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Αθανάσιο Θεμέλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Σταθόπουλο......

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "......", που εδρεύει στην Κομοτηνή και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αριστείδη Παρασκευόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/12/2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κομοτηνής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 151/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 15/2004 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 28/11/2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 14/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 15/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσης από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση για παραβίαση των διατάξεων του άρθρου 4 της 130/1984 απόφασης του ΔΔΔΔ Αθηνών διότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, έκρινε ότι η πρώτη, τρίτη, τετάρτη, έκτη, έβδομη και όγδοη από τις ενάγουσες και ήδη αναιρεσείουσες δεν δικαιούνται να συνυπολογίσουν στο οφειλόμενο σ΄ αυτές από την αναιρεσίβλητη εταιρία βασικό ημερομίσθιο και το προβλεπόμενο από τις παραπάνω διατάξεις επίδομα προϋπηρεσίας σε συναφείς επιχειρήσεις, αφού δεν είχαν πραγματοποιήσει κατ΄ έτος 300 ημερομίσθια για τρία έτη. Κρίση του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου για το ζήτημα τούτο σε σχέση με τις δεύτερη και πέμπτη από τις αναιρεσείουσες δεν διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, όπως από αυτή προκύπτει, κα όπως άλλωστε και κατά το αναιρετήριο. Συνεπώς η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, κατά τον μοναδικό ως άνω λόγο αυτής, καθόσον ασκείται από τις αναιρεσείουσες αυτές είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Κατά το άρθρο 4 της 130/1984 Δ.Δ.Δ.Δ.Αθηνών "για τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων ιματισμού όλης της χώρας", η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική με την 12393/1-3-1985 απόφαση του Υπουργού Εργασίας (ΦΕΚ 140 τ. Β΄ της 18-3-1985), τα καθοριζόμενα με το άρθρο 3 της απόφασης αυτής βασικά ημερομίσθια όλων των παραπάνω κατηγοριών, πλην των αναφερομένων στο άρθρο 7, προσαυξάνονται με επίδομα 5% για κάθε τριετία υπηρεσίας ή προϋπηρεσίας στον κλάδο, στον αυτό ή σε άλλο εργοδότη και μέχρι τρεις τριετίες.

Η προϋπηρεσία προσμετράται από της υποβολής των αποδεικτικών αυτής βεβαιώσεων του προηγούμενου εργοδότη, στον οποίο προσέφερε τις υπηρεσίες του ο εργαζόμενος ή από της υποβολής του ασφαλιστικού βιβλιαρίου του ασφαλισμένου, με τον όρο ότι σε αυτό φαίνεται η φίρμα της επιχειρήσεως και από αυτό αποδεικνύεται η προϋπηρεσία σε συναφή επιχείρηση.

Από τη διάταξη του άρθρου 4 της παραπάνω διαιτητικής απόφασης σε συνδυασμό με την από 26-1-1977 Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και τις Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. και διαιτητικές αποφάσεις, που επιακολούθησαν και ρυθμίζουν το επίδομα τριετίας για όλους τους εργαζομένους της Χώρας, εφόσον δεν υπάγονται σε άλλη ειδικότερη ρύθμιση, συνάγεται ότι, για να θεμελιώσει δικαίωμα λήψεως του προαναφερομένου επιδόματος, εργαζόμενος σε επιχείρηση του κλάδου ιματισμού, απαιτείται προηγουμένη τριετής υπηρεσία ή προϋπηρεσία του, κάθε έτος της οποίας υπολογίζεται μεν με βάση 25 ημερομίσθια μηνιαίως (και επομένως 300 ετησίως), δεν είναι όμως αναγκαία η συμπλήρωση 300 ημερών εργασίας για κάθε ημερολογιακό έτος υπηρεσίας ή προϋπηρεσίας κατά τη διάρκεια τουλάχιστον τριών ημερολογιακών ετών, αλλά αρκεί η συμπλήρωση της τριετίας, οποτεδήποτε και αν έλαβε χώρα, με την έννοια που προεκτέθηκε.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε, με την προσβαλλομένη απόφασή του, ότι η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη που διατηρεί στην Κομοτηνή βιομηχανία εσωρούχων, προσέλαβε τις ενάγουσες και τώρα αναιρεσείουσες με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου για να προσφέρουν την εργασία τους με το ημερομίσθιο που προβλέπεται από τις οικείες Σ.Σ.Ε.

και Δ.Α. που αφορούσαν τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργατ/των και υπαλλήλων ιματισμού όλης της χώρας. Από αυτές οι πρώτη, τρίτη, τέταρτη, έκτη, έβδομη και όγδοη, πριν το χρόνο πρόσληψής τους στην αναιρεσίβλητη, είχαν εργασθεί πρόσκαιρα σε συναφείς επιχειρήσεις του κλάδου ιματισμού, γεγονός που, κατά την πρόσληψή τους, περιήλθε σε γνώση της τελευταίας από την προσκομιδή των ασφαλιστικών τους βιβλιαρίων, που έγινε, για την επικόλληση των ενσήμων του ΙΚΑ κατά τη διάρκεια της παροχής εργασίας τους στην αναιρεσίβλητη και στα οποία φαινόταν η επωνυμία της συναφούς επιχειρήσεως στην οποία προηγουμένως είχαν προσφέρει την εργασία τους.

Εξάλλου και κατά την πρόσληψή τους διαπιστώθηκε ότι οι ως άνω αναιρεσείουσες ήταν ειδικευμένες στην εργασία για την οποία είχαν προσληφθεί και μάλιστα λόγω του γεγονότος αυτού που ήταν γνωστό στον εκπρόσωπο της αναιρεσίβλητης προτιμήθηκαν για να προσφέρουν την εργασία τους σ΄ αυτή. Όμως παρά το ότι οι αναιρεσείουσες αυτές είχαν και στο παρελθόν εργασθεί παροδικά σε συναφείς επιχειρήσεις, δεν θεμελίωναν δικαίωμα λήψεως του επιδόματος προϋπηρεσίας που προβλέπεται από την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 4 της 130/1984 απόφασης του ΔΔΔΔ Αθηνών, αφού, κατά τα προηγούμενα της προσλήψεώς τους στην αναιρεσίβλητη έτη, δεν είχαν πλήρη απασχόληση, ήτοι δεν είχαν πραγματοποιήσει κατ΄ έτος 300 ημερομίσθια, για τρία τουλάχιστον έτη, σε συναφή επιχείρηση του κλάδου του ιματισμού.

Ειδικότερα είχαν πραγματοποιήσει τα ακόλουθα ημερομίσθια : Η πρώτη αναιρεσείουσα ...... κατά τα έτη 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988 και 1989, 40, 297, 270, 259, 51, 218 και 95 ημερομίσθια, αντίστοιχα, η τρίτη αναιρεσείουσα ..... κατά τα έτη 1979 και 1980 ημερομίσθια 120 και 246, αντίστοιχα, η τετάρτη αναιρεσείουσα ...... κατά τα έτη 1984, 1985, 1986, 1987, 1988 και 1989 ημερομίσθια 252, 275, 298, 291, 217 και 156, αντίστοιχα, η έκτη αναιρεσείουσα ......

κατά τα έτη 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990 και 1991 ημερομίσθια 67, 227, 225, 98, 181, 47, 277, 226, 264, 272, 278, 255 και 216, αντίστοιχα, η έβδομη αναιρεσείουσα ...... κατά τα έτη 1984, 1985, 1986, 1987, 1988 και 1989 ημερομίσθια 80, 273, 314, 243, 252 και 265, αντίστοιχα, και η όγδοη αναιρεσείουσα ...... κατά τα έτη 1970, 1971, 1972 και 1973 ημερομίσθια 310, 245, 300 και 34, αντίστοιχα.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Πολυμελές Πρωτοδικείο, αφού μετά την αντικατάσταση της αιτιολογίας της πρωτόδικης απόφασης, η οποία είχε απορρίψει κατά τούτο την αγωγή, επικύρωσε αυτήν, δεχόμενο ότι οι ανωτέρω αναιρεσείουσες (1η, 3η, 4η, 6η, 7η και 8η), στο οφειλόμενο από την αναιρεσίβλητη βασικό μημερομίσθιο, δεν δικαιούνται να συνυπολογίσουν, επίδομα προϋπηρεσίας τους σε συναφείς επιχειρήσεις του κλάδου του ιματισμού.

Με την κρίση του αυτή παραβίασε τις διατάξεις που προεκτέθηκαν, αφού η πρώτη, τετάρτη, έκτη και εβδόμη από τις αναιρεσείουσες, κατά το χρόνο της προσλήψεώς τους στην αναιρεσίβλητη είχαν τριετή τουλάχιστον προϋπηρεσία, με την προεκτεθείσα έννοια, στον κλάδο του ιματισμού και είχαν γι΄ αυτό δικαίωμα να συνυπολογίσουν στο οφειλόμενο από την αναιρεσίβλητη βασικό ημερομίσθιο το σχετικό ως άνω επίδομα.

Κάθοσον, όμως αφορά τις αναιρεσείουσες τρίτη και όγδοη, το Δικαστήριο της ουσίας, το οποίο απέρριψε την ένδικη αγωγής ως αβάσιμη κατ΄ ουσίαν κατά το σχετικό αίτημα, δεν παραβίασε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, αφού αυτές, κατά το χρόνο της προσλήψεώς τους στην αναιρεσίβλητη, δεν είχαν τριετή προϋπηρεσία, κατά την προεκτεθείσα έννοια στον κλάδο του ιματισμού και συνεπώς δεν είχαν θεμελιώσει δικαίωμα να συνυπολογίσουν στο οφειλόμενο από την αναιρεσίβλητη βασικό ημερομίσθιο και το εν λόγω ως άνω επίδομα.

Επομένως ο από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. μοναδικός λόγος της αναίρεσης, κατά το μέρος που αφορά τις αναιρεσείουσες πρώτη, τέταρτη, έκτη και έβδομη, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με άλλη σύνθεση (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά το μέρος όμως που αφορά τις αναιρεσείουσες τρίτη και όγδοη είναι αβάσιμος (ο λόγος αυτός) και πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-12-2004 αίτηση της ...... και λοιπών για αναίρεση της 15/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, ως προς τις αναιρεσείουσες ........

Καταδικάζει τις αμέσως ως άνω αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) Ευρώ.

Αναιρεί την 15/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης ως προς τις αναιρεσείουσες ........

Παραπέμπει την υπόθεση ως προς τις αμέσως ανωτέρω αναιρεσείουσες για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αμέσως ανωτέρω αναιρεσειουσών που καθορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Σεπτεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ