1607/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1607 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1607/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Βασίλειο Πέππα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "Δήμος Λαγκαδά", ως καθολικού διαδόχου του "Δήμου Σόχου", που εδρεύει στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Μπέη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Κ. του Ν., κατοίκου .... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χάρη Βεργούλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-7-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 28685/2009, 4392/2010 διορθωτική του ίδιου Δικαστηρίου και 716/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 18-7-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Πέππας, ανέγνωσε την από 30-12-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 716/12 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων. Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτή η έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου και εξαφανίστηκε η 28685/09 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο δικάζοντας την από 15/7/08 αγωγή του, για καταβολή τιμημάτων από συμβάσεις πωλήσεως, άλλως κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, την είχε απορρίψει, λόγω παραγραφής. Στη συνέχεια το Εφετείο, δικάζοντας επί της ανωτέρω αγωγής, δέχτηκε αυτήν μερικώς, και δη κατά το ποσό των 119.975,57 ευρώ.

Από το συνδυασμό των άρθρων 904 και 908 ΑΚ προκύπτει, ότι η απαίτηση του αδικαιολόγητου πλουτισμού έχει ως περιεχόμενο την απόδοση της ωφέλειας του λήπτη σε εκείνον από την περιουσία του οποίου, με θετική ή αποθετική μείωση αυτής, ή με ζημία του οποίου προήλθε η ωφέλεια. Περιλαμβάνει δε κατ' αρχήν η ευθύνη του λήπτη την υποχρέωσή του προς απόδοση αυτούσιου του πράγματος που έλαβε αδικαιολόγητα. Η ενοχή από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό είναι κατ' αρχήν ενοχή είδους και ως είδος αναζητούνται τα δοθέντα, αυτούσια, εφόσον σώζονται στα χέρια του λήπτη, έστω κι αν πρόκειται για αντικαταστατά πράγματα. Σε περίπτωση που ο λήπτης δεν είναι σε θέση να αποδώσει αυτούσια τα ληφθέντα, είτε λόγω της φύσης τους (π.χ. αχρεωστήτως παρασχεθείσες υπηρεσίες κλπ), είτε από άλλους λόγους (π.χ. ανάλωση των ληφθέντων από την οποία, όμως, ο λήπτης εξοικονόμησε δαπάνες, στις οποίες θα προέβαινε κλπ), ο λήπτης πρέπει να αποδώσει την αξία τους. Η υποχρέωση αυτή δεν καθιερώνεται με ρητή διάταξη, προκύπτει, όμως, από το πνεύμα των διατάξεων των άρθρων 904 και 908 ΑΚ (Ολ.ΑΠ 1773/81, ΑΠ 844/11).

Στην προκείμενη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: " Ο ενάγων, στη …, διατηρεί επιχείρηση πρατηρίου και εμπορίας υγρών καυσίμων, λιπαντικών, εμπορίας υλικών οικοδομών, εγχωρίων προϊόντων, σιδηρικών και χρωμάτων. Στα πλαίσια της εμπορικής του δραστηριότητας, συνεργάστηκε με την Κοινότητα Κρυονερίου, της οποίας καθολική διάδοχος αποτελεί ο εναγόμενος Δήμος, καθώς και με το Δήμο Σοχού του οποίου καθολικός διάδοχος είναι ο εναγόμενος Δήμος Λαγκαδά.

Η Κοινότητα Κρυονερίου, άτυπα δια του Προέδρου της, και ο Δήμος Σοχού, άτυπα δια του Δημάρχου του, και, ενίοτε δια των αρμοδίων υπαλλήλων του, ανέθετε προφορικά, διαδοχικά, στον ενάγοντα την προμήθεια των παρακάτω προϊόντων, για την προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης και συναφών ειδών όλων των σχολείων και δημοσίων κτιρίων του εναγόμενου δήμου, για την προμήθεια του απαραίτητου υλικού για την αντικατάσταση τμημάτων του παλαιού δικτύου υδροδότησης, αποχέτευσης, για την εκτέλεση έργων οδοποιίας και γενικώς την κάλυψη των σχετικών αναγκών του.

Η κατάρτιση των παρακάτω διαδοχικών συμβάσεων πώλησης έγινε άτυπα και με απευθείας ανάθεση. Έτσι, η Κοινότητα Κρυονερίου και ο Δήμος Σοχού, δια του Προέδρου και Δημάρχου της, αντίστοιχα, και ο τελευταίος και δια των αρμοδίων προστηθέντων του, κατάρτισε με τον ενάγοντα τις παρακάτω άτυπες διαδοχικές πωλήσεις και προμήθευσε σ' αυτούς τα παρακάτω προϊόντα:....Αντίθετα, οι λοιπές συμβάσεις, για τις οποίες εκδόθηκαν τα λοιπά τιμολόγια..., συνολικού ποσού (με ΦΠΑ) 143.948,09 ευρώ (165.445,85 - 21.497,76), λόγω μη τήρησης του απαιτούμενου έγγραφου τύπου, είναι απολύτως άκυρες...Η ακυρότητα αυτή επέρχεται αυτομάτως, ανεξάρτητα από τη γνώση της απαγορευτικής διάταξης και δεν θεραπεύθηκε ούτε είναι δυνατή η κύρωση ή έγκρισή τους ούτε με αναγνώριση από τα μέρη ή με συμβιβασμό ή παραίτηση ή και με τυχόν εκπλήρωση της δικαιοπραξίας.

Ο ενάγων για τις λοιπές αυτές συμβάσεις έχει απαίτηση κατά του εναγομένου της αξίας προμήθειας των ως άνω επίδικων αγαθών την οποία η Κοινότητα Κρυονερίου και ο Δήμος Σοχού θα επετύγχανε με έγκυρες συμβάσεις πώλησης, κατά την οποία και ωφελήθηκε αποφεύγοντας σχετική δαπάνη, καθώς τα προϊόντα αυτά χρησιμοποίησε χωρίς να καταβάλει το τίμημα με το ανάλογο ΦΠΑ, ανέρχεται στο ποσό των 143.948,09 ευρώ, καθιστάμενος ο εναγόμενος Δήμος αδικαιολογήτως πλουσιότερος με αντίστοιχη ζημία του ενάγοντος....".

Ακολούθως, το Εφετείο, αφού δέχτηκε ότι μέρος από τις παραπάνω αξιώσεις του ενάγοντος-αναιρεσιβλήτου για την ωφέλεια που αποκόμισε ο εναγόμενος-αναιρεσίβλητος από τις επίμαχες άκυρες συμβάσεις πωλήσεως προϊόντων, συνολικής αξίας 20.895,15 ευρώ, είχε υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 90 παρ. 1 του ν. 2362/95 και ότι για την εξόφληση της υπόλοιπης ωφέλειας ο αναιρεσείων κατέβαλε σ' αυτόν το συνολικό ποσό των 23.285,14 ευρώ, στη συνέχεια επιδίκασε, στον αναιρεσίβλητο, μεταξύ άλλων, το ποσό των 99.767,80 ευρώ, σύμφωνα με τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, ως υπόλοιπο της ωφέλειας του αναιρεσείοντος από τις επίμαχες συμβάσεις πωλήσεως προϊόντων, τα οποία παρέλαβε και χρησιμοποίησε, χωρίς να καταβάλει το τίμημα τους.

Με τον 1° λόγο της αιτήσεως αποδίδονται στην αναιρεσιβαλλομένη οι πλημμέλειες από τους αρ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα σε καταβολή του τιμήματος των ληφθέντων πραγμάτων και όχι στην επιστροφή τους, χωρίς καμμία αιτιολογία για τη δυνατότητά του ή την αδυναμία του για αυτούσια επιστροφή τους, καθόσον αυτός έχει κάθε συμφέρον να προσπαθήσει να επιστρέψει αυτούσια τα ληφθέντα, αφού αν τα αγοράσει στην ελεύθερη αγορά, το τίμημα τους στις πλείστες των περιπτώσεων θα είναι κάτω από το ήμισυ των τιμημάτων του αναιρεσιβλήτου. Όμως, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, προεχόντως, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση. Τούτο, διότι, σύμφωνα με τις παραπάνω αναιρετικώς ανέλεγκτες παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, ο αναιρεσείων χρησιμοποίησε τα επίμαχα προϊόντα.

Συνεπώς, κατ' ορθή εφαρμογή των άρθρων 904 και 908 του ΑΚ, τα οποία το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα, λήπτη τούτων και ενεχόμενο από ενοχή είδους να αποδώσει την αξία τους, ως αποδοτέα ωφέλεια του.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 1 περ. α' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, αν εφαρμοστεί, ενώ δεν πρέπει, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 4/2005, ΑΠ 1399/2005). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 90 παρ. 1 ν. 2362/1995 "Περί δημοσίου Λογιστικού και ελέγχου δαπανών του Κράτους", που εφαρμόζεται και επί των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 56 ν.δ. 496/1974, 3 ν.δ. 31/1968 και 304 του κυρωθέντος με το ΠΔ 410/1995 Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα (ως εκ του κρίσιμου εδώ χρόνου), "1.

Οποιαδήποτε απαίτηση κατά του Δημοσίου παραγράφεται μετά πενταετία, εφόσον από άλλη γενική ή ειδική διάταξη δεν ορίζεται βραχύτερος χρόνος παραγραφής αυτής...". Κατά δε το άρθρο 93 παρ. 1 του ίδιου νόμου: "Με την επιφύλαξη ειδικών διατάξεων, η παραγραφή των χρηματικών απαιτήσεων κατά του Δημοσίου διακόπτεται μόνο:

α) Με την υποβολή της υποθέσεως στο δικαστήριο ή σε διαιτητές, οπότε η παραγραφή αρχίζει εκ νέου από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων, του δικαστηρίου ή των διαιτητών, β)...". Κατά την έννοια της περίπτωσης α' του ανωτέρω άρθρου 93 του ν. 2362/1995, η παραγραφή αξίωσης για το τίμημα από σύμβαση πωλήσεως, καθώς και από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό κατά του Δημοσίου διακόπτεται και με την άσκηση της αγωγής.

Περαιτέρω, από την ίδια ως άνω διάταξη του άρθρου 93 συνάγεται ότι, εάν η παραγραφή χρηματικής αξίωσης κατά του Δημοσίου διακόπηκε με την άσκηση της αγωγής, ευθύς από το χρόνο άσκησης της αρχίζει νέα παραγραφή, ομοειδής και ισόχρονη προς τη διακοπείσα, η νέα δε παραγραφή δύναται να διακοπεί με την επιχείρηση περαιτέρω διαδικαστικής πράξης των διαδίκων ή του δικαστηρίου, έτσι ώστε, εάν δεν μεσολαβήσει διαδικαστική πράξη ή άλλος λόγος διακοπής, να είναι δυνατόν να συμπληρωθεί η παραγραφή της αξίωσης πριν περατωθεί τελεσιδίκως η δίκη.

Εξάλλου, προκειμένου περί χρηματικών αξιώσεων κατά του Δημοσίου και εντεύθεν και των ΟΤΑ και ενόψει του ειδικού χαρακτήρα των διατάξεων του άρθρου 93 του Κώδικα περί Δημοσίου Λογιστικού, τα της διακοπής της παραγραφής των αξιώσεων αυτών δεν ρυθμίζονται από το άρθρο 263 ΑΚ, αλλά αποκλειστικώς από το προαναφερθέν άρθρο του Κώδικα περί Δημοσίου Λογιστικού, το οποίο, σε αντίθεση με το αμέσως προηγούμενο άρθρο 92 (περί αναστολής της παραγραφής των εν λόγω αξιώσεων), δεν παραπέμπει σε διατάξεις του Αστικού Κώδικα.

Στην προκείμενη περίπτωση και αναφορικώς με τον προβληθέντα ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου περί διακοπής της παραγραφής των ένδικων αξιώσεων του κατά του αναιρεσείοντος, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, δέχτηκε τα ακόλουθα: "... Αποδεικνύεται με έγγραφα ότι ενάγων με την από και με αριθμ. έκθ.

κατ. 38667/3.11.2003 αγωγή του, ισχυριζόμενος ότι πώλησε και παρέδωσε στην Κοινότητα Κρυονερίου, της οποίας καθολικός διάδοχος είναι ο Δήμος Σοχού, και στο Δήμο Σοχού, τα αναφερόμενα προϊόντα, εμπορίας του, τα οποία συμπίπτουν με τα αναφερόμενα στην κρινόμενη αγωγή προϊόντα, και για τα οποία εξέδωσε τα αυτά παραπάνω τιμολόγια πώλησης - δελτία αποστολής, ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος Δήμος να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 166.242,39 ευρώ, ως οφειλόμενο από τον εναγόμενο τίμημα, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επόμενη εκπνοής της 30θήμερης προθεσμίας από την έκδοση του τελευταίου τιμολογίου, άλλως από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής.

Η ανωτέρω αγωγή επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 1.11.2003. Επ' αυτής εκδόθηκε η με αριθμ. 11229/17.3.2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε αυτή, για λόγους τυπικούς, και, ειδικότερα, λόγω αοριστίας της. Με την άσκηση της αγωγή αυτής διακόπηκε, στις 14.11.2003, η παραγραφή της απαίτησης του ενάγοντος για την καταβολή του τιμήματος των πωλήσεων προϊόντων για τα οποία ο ενάγων εξέδωσε τα με αριθμ....

τιμολόγια συνολικού ποσού 21.497,76 ευρώ, καθώς τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διάταξης που εφαρμόστηκε στην παραπάνω δίκη ως προς τις συγκεκριμένες πωλήσεις είναι τα αυτά με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της νομικής διάταξης του άρθρου 513 του Α.Κ., που εφαρμόζεται στην προκείμενη αγωγή, για την πώληση των παραπάνω στην Κοινότητα και τον Δήμο.

Από την 1.1.2004, τέλους του έτους της ως άνω διακοπής, άρχισε να τρέχει νέα ισόχρονη πενταετής παραγραφή για την απαίτηση του ενάγοντος για την καταβολή του τιμήματος των ως άνω πωλήσεων, από 21.497,76 ευρώ. Στη συνέχεια, ο ενάγων άσκησε τη με αριθμ. έκθ. κατ. 34394/25.7.2000 αγωγή, με την οποία ο ενάγων ισχυριζόμενος ότι πώλησε και παρέδωσε στην Κοινότητα Κρυονερίου και στο Δήμο Σοχού, τα αναφερόμενα προϊόντα, εμπορίας του, τα οποία συμπίπτουν με τα αναφερόμενα στην κρινόμενη αγωγή προϊόντα, και για τα οποία εξέδωσε τα αυτά παραπάνω τιμολόγια, ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος Δήμος να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 166.242,39 ευρώ, ως οφειλόμενο από τον εναγόμενο τίμημα άλλως επειδή ο εναγόμενος κατέστη αδικαιολογήτως πλουσιότερος σε βάρος της περιουσίας του, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επόμενη εκπνοής της 30νθήμερης προθεσμίας από την έκδοση του τελευταίου τιμολογίου, άλλως από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η με αριθμ. 11593/27.3.2008 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε αυτή, για λόγους τυπικούς, και, ειδικότερα, λόγω αοριστίας της. Η αγωγή αυτή επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 12.9.2006.... Με την αγωγή αυτή διακόπηκε, στις 12.9.2006, εκ νέου η παραγραφή της απαίτησης του ενάγοντος για την καταβολή του προαναφερθέντος τιμήματος από 21.497,76 ευρώ, και άρχισε νέα ισόχρονη παραγραφή από την 1.1.2007, η οποία διακόπηκε εκ νέου με την άσκηση της κρινόμενης, με αριθμ.

έκθ. κατ. 30724/17.7.2008, αγωγής, που επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 23.7.2008.....Για την ωφέλεια από την προμήθεια των προϊόντων, λόγω ακυρότητας της αντίστοιχης σύμβασης πώλησης, καθώς ξεπερνούσαν τα όρια των 440,20 ευρώ και 2.500,00 ευρώ, θεμελιούμενη στις διατάξεις του άρθρου 904 του ΑΚ και για τα οποία εκδόθηκαν τα επίδικα τιμολόγια - δελτία αποστολής με αριθμ...

των οποίων η πενταετής παραγραφή άρχισε να τρέχει από 1.1.2001, και συμπληρώνονταν στις 1.1.2004 και 1.1.2006, αντίστοιχα, συνολικού ποσού 20.895,15 ευρώ, δεν διακόπηκε η παραγραφή με την πρώτη αγωγή, καθώς τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διάταξης (αρθρ. 513 του ΑΚ), που εφαρμόστηκε στην παραπάνω πρώτη αγωγή, δεν είναι τα αυτά με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της νομικής διάταξης του άρθρου 904 του Α.Κ., που εφαρμόζεται για τις ανωτέρω απαιτήσεις ωφέλειας, ενώ στις 12.9.2006, οπότε επιδόθηκε η δεύτερη αγωγή της οποίας τα πραγματικά περιστατικά συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διάταξης της κρινόμενης αγωγής για τις ως άνω ωφέλειες είχε ήδη συμπληρωθεί, στις 1.1.2004 και 1.1.2006, η πενταετής παραγραφή.

Για την προμήθεια των προϊόντων με τις λοιπές άκυρες συμβάσεις πώλησης για τα οποία ο ενάγων εξέδωσε τα λοιπά τιμολόγια πώλησης - δελτία αποστολής, λόγω της ακυρότητας αυτών, εξαιτίας της μη τήρησης του απαιτούμενου έγγραφου τύπου, καθώς ξεπερνούσαν το ποσό των 440,20 ευρώ και 2.500,00 ευρώ και έλαβαν χώρα το έτος 2001, και 2002 και η παραγραφή της αντίστοιχης ωφέλειας του ενάγοντος άρχισε να τρέχει στις 1.1.2002 και 1.1.2003, αντίστοιχα, συνολικού ποσού 123.052,94 ευρώ (143.948,09 -20.895,15) στηρίζεται στις διατάξεις των άρθρων 904 του ΑΚ, και τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικά της νομικής διάταξης (αρθρ. 513 του ΑΚ), που εφαρμόστηκε στην παραπάνω πρώτη αγωγή, δεν είναι τα αυτά με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της νομικής διάταξης του άρθρου 904 του Α.Κ., που εφαρμόζεται για τις συγκεκριμένες απαιτήσεις ωφέλειας, και, συνεπώς, δεν διακόπηκε η παραγραφή αυτών.

Με την επίδοση στις 12.9.2006 της δεύτερης αγωγής, διακόπηκε η παραγραφή καθώς τα πραγματικά περιστατικά που αναφέρονται σ' αυτήν (δεύτερη αγωγή) αποτελούν και τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν τη νομική διάταξη (904 του ΑΚ) που εφαρμόζεται στην προκείμενη με αριθμ. έκθ. κατ. 30724/17.7.2008 αγωγή, που επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 23.7.2008.....Αλλά και ο εναγόμενος, με τις κατατεθείσες νόμιμα προτάσεις του, ομολόγησε τα πραγματικά περιστατικά:

της άσκησης της με αριθμ. έκθ. κατ. 38667/3.11.2003 αγωγής του ενάγοντος, με αντικείμενο την καταβολή του αιτούμενου και με την κρινόμενη αγωγή τιμήματος από τη φερόμενη πώληση των φερομένων και στην κρινόμενη αγωγή ως πωληθέντων προϊόντων, πριν τη συμπλήρωση της προβλεπόμενης στο άρθρο 90 παρ. 1 του ν. 2362/1995 πενταετούς παραγραφής, την έκδοση επ' αυτής της με αριθμ. 11229/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, απορριπτική λόγω αοριστίας της αγωγής, την άσκηση, μέσα στο έτος 2006, της με αριθμ.

έκθ. κατ. 34394/25.7.2006 αγωγής, με την οποία ο ενάγων φέρεται ότι πώλησε και παρέδωσε στην Κοινότητα Κρυονερίου και στο Δήμο Σοχού, τα προϊόντα που φέρεται ότι πώλησε και με την κρινόμενη αγωγή, και επικουρικά φέρεται ως αντίστοιχη ωφέλεια με βάση τις διατάξεις από αδικαιολόγητο πλουτισμό, την έκδοση επ' αυτής της με αριθμ. 11593/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, και την άσκηση της κρινόμενης, με αριθμ.

έκθ. κατ. 30724/17.7.2008, αγωγής, που επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 23.7.2008, και, συνεπώς, αποδεικνύεται και με δικαστική ομολογία του αντιδίκου του ενάγοντος η αυτή ανωτέρω διακοπή της παραγραφής, για τη φερόμενη απαίτηση από πώληση, και για τη φερόμενη απαίτηση αδικαιολόγητου πλουτισμού, καθώς εσφαλμένα υπολαμβάνει ότι οι φερόμενες απαιτήσεις ωφέλειας του έτους 2001 υπέπεσαν σε παραγραφή, εκλαμβάνοντας ότι η παραγραφή αυτών άρχισε από προγενέστερο της 1.1.2002 χρόνο.

Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ως κατ' ουσίαν βάσιμος ο λόγος διακοπής της παραγραφής με τις προαναφερθείσες αγωγές ως προς τις συμβάσεις πώλησης για τα οποία ο ενάγων εξέδωσε τα επίδικα.... τιμολόγια πώλησης, συνολικού ποσού 21.497,76 ευρώ, και ως προς την απαίτηση αδικαιολόγητου πλουτισμού, από συνολική ωφέλεια 123.052,94 ευρώ, αποδεικνυόμενος με έγγραφα αλλά και με δικαστική ομολογία, και να γίνει εν μέρει δεκτή ως προς τις απαιτήσεις αυτές η έφεση ως κατ' ουσίαν βάσιμη, και να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο λόγος έφεσης για διακοπή της παραγραφής απαίτησης αδικαιολόγητου πλουτισμού, συνολικού ποσού 20.895,15 ευρώ και η έφεση ως προς την απαίτηση αυτή να απορριφθεί, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη..." .

Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 93 παρ. 1α του ν. 2362/95, του οποίου οι διατάξεις, λόγω του ειδικού χαρακτήρα τους, εφαρμόζονται στην ένδικη περίπτωση και όχι εκείνες του άρθρου 263 AK, ενώ με βάση τους πιο πάνω αναφερόμενους στην αναιρεσιβαλλομένη χρόνους της εκάστοτε υποβολής της υποθέσεως στο δικαστήριο, αλλά και των διαδικαστικών πράξεων του αναιρεσιβλήτου και του δικαστηρίου, ορθώς δέχτηκε ότι δεν είχαν υποκύψει στην πενταετή παραγραφή οι ανωτέρω αξιώσεις του αναιρεσιβλήτου.

Συνεπώς, ο 2ος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη η πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι για τη διακοπή του χρόνου παραγραφής εσφαλμένα εφάρμοσε το άρθρο 93 του Κώδικα περί Δημοσίου Λογιστικού και όχι το άρθρο 263 παρ. 1ΑΚ, είναι αβάσιμος και πρέπει, ν' απορριφθεί, όπως και η κρινόμενη αίτηση στο σύνολο της. Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου θα επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθρα 176 και 183 του ΚΠολΔ), όμως, μειωμένα, σύμφωνα με άρθρο 281

παρ. 2 του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα (ν. 3463/06), κατά τ' αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18/7/12 αίτηση του Δήμου Λαγκαδά για αναίρεση της 716/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ