Supreme Court allows appeal against divorce judgment for failure to consider submitted evidence of extramarital cohabitation.

Απόφαση 1606 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1606/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 27 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. συζύγου Σ. Δ. το γένος Ο. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Αναστασοπούλου.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Δ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παπαδημητράκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-3-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 26511/ 2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 943/2008 μη οριστική και 810/2009 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-6-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 16-9-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά παραδοχή του τρίτου λόγου αναιρέσεως (κατά τα πρώτο, δεύτερο και τρίτο σκέλη αυτού) και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως παρέχεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Κατά την έννοια της πιο πάνω διατάξεως για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 2/2008).

Περαιτέρω μεταξύ των αποδεικτικών μέσων η μη λήψη υπόψη των οποίων ιδρύει το λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ' Κ.Πολ.Δ. περιλαμβάνεται και η ομολογία, δικαστική ή εξώδικη (άρθρα 339 και 352 Κ.Πολ.Δ.). Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν συνάγεται εξώδικη ομολογία, η οποία κατά το άρθρο 352 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

εκτιμάται ελεύθερα, από έγγραφα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, ανάγεται σε πράγματα και ως εκ τούτου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.), ενώ εξάλλου δεν ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του το έγγραφο από το οποίο, σύμφωνα με το λόγο αναιρέσεως, συνάγεται ομολογία (Α.Π. 297/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, κατά τα πρώτο και δεύτερο σκέλη αυτού, η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 559 αριθ.11 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη τα κατωτέρω έγγραφα τα οποία επικαλέστηκε με τις προτάσεις της ενώπιον του εφετείου και προσκόμισε νόμιμα για την απόδειξη του ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού της ότι διέκοψε την έγγαμη συμβίωση με τον αναιρεσίβλητο για εύλογη αιτία και ειδικότερα:

α) τα δύο χωρίς ημερομηνία ιδιόχειρα σημειώματα του αναιρεσιβλήτου, με τα οποία αυτός ομολόγησε την αποκλειστική του υπαιτιότητα για τη διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεώς τους και β) την ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης αίτησή της με αριθμό καταθέσεως 38479/2005 (το ορθό 38749/2005) για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, με την οποία ζητούσε τη μετοίκηση του αναιρεσιβλήτου από τη συζυγική οικία και την εκδοθείσα επ' αυτής 9082/2006 απόφαση του πιο πάνω δικαστηρίου, η οποία έκανε δεκτή την αίτησή της και διέταξε τη μετοίκηση του αναιρεσιβλήτου που είχε στο μεταξύ ολοκληρωθεί από τον τελευταίο πριν από την έκδοση της αποφάσεως αυτής.

Όπως δε προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, παρά τη διαλαμβανόμενη σ' αυτήν γενική μνεία ότι για το σχηματισμό του αποδεικτικού της πορίσματος έγινε εκτίμηση "των νομίμως μετ' επικλήσεως προσκομιζομένων δημοσίων και ιδιωτικών εγγράφων, άλλα από τα οποία λαμβάνονται υπόψη προς άμεση απόδειξη και άλλα για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων" και παρά τις κατά τα άλλα αναλυτικές αιτιολογίες της, από το σύνολο των αιτιολογιών αυτών καταλείπονται αμφιβολίες αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα ανωτέρω έγγραφα τα οποία η αναιρεσείουσα νόμιμα επικαλέστηκε και προσκόμισε με τις προτάσεις που υπέβαλε ενώπιόν του, ενόψει μάλιστα του ότι, ενώ το αποδεικτέο εν προκειμένω ήταν αν η αναιρεσείουσα διέκοψε την έγγαμη συμβίωσή της με τον αναιρεσίβλητο για εύλογη αιτία, το δικαστήριο:

α) δεν απάντησε στον ισχυρισμό της ότι από τα δύο ιδιόχειρα σημειώματα του αναιρεσιβλήτου προέκυπτε εξώδικη ομολογία του για το ότι η έγγαμη συμβίωσή τους διασπάστηκε από δική του υπαιτιότητα και β) δεν έκανε καν μνεία της αιτήσεώς της για μετοίκηση του αναιρεσιβλήτου από τη συζυγική οικία και της επ' αυτής εκδοθείσης αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων.

Επομένως πρέπει να γίνει δεκτός ο αναιρετικός αυτός λόγος και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων της, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 810/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1 Δεκεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ