1604/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1604 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1604/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 136-Α/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Βασίλειο Καπελούζο, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα και Γεώργιο Παπαηλιάδη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θεοδώρου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Οκτωβρίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Χαράλαμπου Σκόρδα του Θεοχάρη, κατοίκου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθμ. 642/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 2 Νοεμβρίου 2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό …/2015.

Έπειτα η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασιλική Θεοδώρου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη, με αριθμό 43/24-2-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω, κατ’ άρθρο 513 §1 σε συνδ. με άρθρο 476 § 1 εδ.α’ Κ.Π.Δ., την από 2-11-2015 αίτηση αναίρεσης, του Χ.

Σ. του Θ., κατοίκου ... κατά της υπ’ αρ. 642/2015 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσ/νίκης και εκθέτω τα ακόλουθα: Πριν από κάθε έρευνα για τη βασιμότητα ή μη των λόγων άσκησης ενδίκου μέσου - και αναίρεσης - πρέπει να έχει καταφαθεί ότι τούτο έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, γιατί άλλως τούτο είναι και πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτο σύμφωνα με το άρθρο 476 §1 Κ.Ποιν.Δ.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 §§1, 3 το ένδικο μέσο της αναίρεσης ασκείται μέσα σε δέκα ημέρες από την καταχώρηση της προσβαλλόμενης απόφασης στο ειδικό βιβλίο που τηρείται, από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, όταν αυτή (προσβαλλόμενη απόφαση) εκδόθηκε παρόντος του δικαιούμενου στην άσκηση του ένδικου μέσου.

Και ναι μεν κατά τη βασική αρχή - που πηγάζει τόσο από τη φύση του πράγματος όσο και από το άρθρο 255 ΑΚ - ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα έτσι ώστε να δικαιολογείται η εκπρόθεσμη άσκηση ενός ένδικου μέσου, όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, πλην όμως στην περίπτωση αυτή πρέπει να αναφέρονται στην αίτηση αναίρεσης τα πραγματικά περιστατικά τα οποία συνιστούν την ανώτερη βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα και να επισυνάπτονται τα οικεία αποδεικτικά μέσα από τα οποία προκύπτουν, αλλιώς το ασκηθέν εκπροθέσμως ένδικο μέσο είναι και απορρίπτεται ως απαράδεκτο, σύμφωνα με τα άρθρα 473, 474§2, 476§1 Κ.Ποιν.Δ. (ΑΠ 511/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσ/νίκης ο αναιρεσείων, καταδικάστηκε, κατ’ έφεση, σε συνολική ποινή φυλάκισης δεκαέξι μηνών και χρηματική ποινή 1.800 ΕΥΡΩ. Η απόφαση εκδόθηκε ενώ ο εκκαλών και ήδη αναιρεσείων ήταν παρών διά πληρεξουσίου και καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του άρθρ. 473 §3 Κ.Π.Δ.

στις 27-2-2015. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε στις 2-11-2015 κατ’ άρθρ. 474 §1 Κ.Π.Δ. από τον ίδιο τον αναιρεσείοντα, με την σύνταξη της υπ’ αριθ. πρωτ. 40/2015 έκθεσης αναίρεσης, ενώπιον του γραμματέα του Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εκπρόθεσμα, μετά την πάροδο της δεκαήμερης προθεσμίας του άρθρου 473 §1 Κ.Π.Δ.

Ενόψει του ότι ουδεμία γίνεται επίκληση περιστατικού που να συνιστά ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι εκπρόθεσμη και ως τέτοια πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 2-11-2015 αίτηση αναίρεσης του Χ. Σ. του Θ., κατοίκου ..., κατά της υπ’ αρ. 642/2015 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσ/νίκης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδης".

Αφού άκουσε

την Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. ".... Όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα..... το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανισθούν κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο" και κατά το άρθρο 513 παρ. 1 εδ.

α του Κ.Π.Δ. αν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου κατά το άρθρο 476 το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη.... Εξάλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 462, 473 παρ. 1 και 3 και 507 παρ. 1 εδ. α του Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι, όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η απόφαση θα καταχωρηθεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 του Κ.Π.Δ.

και είναι δέκα ημέρες. Αν η αναίρεση ασκηθεί με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, τότε η προθεσμία για την άσκηση του ενδίκου αυτού μέσου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 2 του ιδίου Κώδικα, είναι είκοσι ημέρες και αρχίζει και αυτή από την ως άνω καταχώρηση. Περαιτέρω, σύμφωνα με την γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποίαν κανένας δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα, είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου, συνεπώς και της αναιρέσεως, όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, αλλά στην εξαιρετική αυτή περίπτωση, όπως συνάγεται από τα άρθρα 473 παρ. 2 και 474 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο, οφείλει να αναφέρει στη δήλωση ασκήσεώς του το λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του, δηλαδή τα περιστατικά της ανώτερης βίας ή του ανυπέρβλητου κωλύματος, από τα οποία παρεμποδίσθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση αυτού, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία αποδεικνύουν την βασιμότητά του, γιατί διαφορετικά, σύμφωνα και με τα οριζόμενα στην προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 476 του Κ.Π.Δ., το ένδικο βοήθημα απορρίπτεται ως απαράδεκτο.

Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός, είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να αποτραπεί και με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως. Ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο, το οποίο, οπωσδήποτε, δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διαδίκου που ασκεί το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο. (Α.Π. 390/2016, Α.Π. 511/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως διαπιστώνεται από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας για τον έλεγχο από τον Άρειο Πάγο του παραδεκτού ή όχι της ασκηθείσας αιτήσεως αναιρέσεως, με την προσβαλλομένη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης που δίκασε με παρόντα δια πληρεξουσίου δικηγόρου τον αναιρεσείοντα, σε δεύτερο βαθμό, αυτός καταδικάσθηκε για την αξιόποινη παράβαση των διατάξεων των άρθρων του Α.Ν. 690/1945 κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή σε συνολική ποινή φυλακίσεως δέκα έξι (16) μηνών και σε συνολική χρηματική ποινή χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Η ως άνω προσβαλλομένη απόφαση καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 9 του Νόμου 969/1979 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης στις 27 Φεβρουαρίου 2015, οπότε και άρχισε η προθεσμία τω δέκα ημερών προς άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως, ενώ η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2015, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 474 παρ 3 του Κ.Π.Δ., από τον ίδιο τον αναιρεσείοντα, χωρίς ο τελευταίος να επικαλείται σ’ αυτήν λόγο ανώτερης βίας ή άλλου ανυπέρβλητου κωλύματος που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της.

Συνεπώς, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη ως ασκηθείσα εκπροθέσμως και χωρίς να δικαιολογείται σ’ αυτήν η εκπρόθεσμη άσκησή της από λόγο ανώτερης βίας ή από ανυπέρβλητο κώλυμα. Ενόψει τούτων μετά και την ειδοποίηση του αντικλήτου δικηγόρου του αναιρεσείοντος Ι. Κ., για να εμφανισθεί στο Συμβούλιο αυτό και να εκθέσει τις απόψεις του, όπως προκύπτει από την σχετική επισημείωση του γραμματέα επί του φακέλου της δικογραφίας και τη μη εμφάνισή του, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.) κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2 Νοεμβρίου 2015 και με αριθμό εκθέσεως …/2015 δήλωση - αίτηση αναιρέσεως του Χ. Σ. του Θ., κατοίκου ..., που συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 642/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας, το ύψος των οποίων καθορίζει στο χρηματικό ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 2 Νοεμβρίου 2016.

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 3 Νοεμβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ