Supreme Court dismisses appeal against land expropriation decision due to failure to prove compensation deposit.

Απόφαση 1604 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1604/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαΐου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από την Αικατερίνη Γαλάνη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σάκκαλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28 Μαρτίου 2000 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ιτέας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 44/2000 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 29/ΤΜ11/2003/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμφισσας. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί το αναιρεσείον Ελληνικό δημόσιο με την από 18 Μαΐου 2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης - Σπυρίδων Τέντες, ανέγνωσε την από 7 Μαΐου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 7 παρ. 1 του προισχύσαντος ΑΝ 1731/1939 "περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων", με σαφήνεια προκύπτει ότι η αναγκαστική απαλλοτρίωση συντελείται, δηλαδή επέρχεται η μετάθεση της κυριότητας στον υπέρ ου η απαλλοτρίωση, από την καταβολή στο δικαιούχο της προσωρινώς ή οριστικώς ορισθείσας πλήρους αποζημιώσεως ή την δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της γενόμενης καταθέσεως στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

Όμως, όπως προκύπτει από τις ίδιες διατάξεις, αν υπόχρεως προς καταβολή της αποζημιώσεως είναι το Δημόσιο, η συντέλεση της απαλλοτριώσεως επέρχεται και από την έκδοση υπέρ του δικαιούχου του σχετικού χρηματικού εντάλματος πληρωμής, προ πάσης εξοφλήσεώς του, απαιτείται δε, σε περίπτωση μη δημοσιεύσεως της γενόμενης καταθέσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, και ειδοποίηση του δικαιούχου για να λάβει γνώση.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της υποθέσεως, ο αναιρεσίβλητος, με την 28-3-2000 ανακοπή του ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ιτέας, ζήτησε για τους αναφερόμενους σε αυτήν λόγους την ακύρωση του εναντίον του από 12-4-2000 πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημιώσεως για αυθαίρετη χρήση δημοσίου κτήματος, αποτελούντος χώρο απαλλοτριωθέντα αναγκαστικώς για την διάνοιξη της Εθνικής οδού....

Ειδικότερα το όργανο του Δημοσίου που εξέδωσε το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο θεωρεί το επίδικο δημόσια έκταση επί της οποίας από το έτος 1968 έχει συντελεσθεί αναγκαστική απαλλοτρίωση, ήτοι θεωρεί αυτό έκταση ανήκουσα κατά κυριότητα στο Δημόσιο και επομένως παρανόμως καταληφθείσα από τον ανακόπτοντα. Επί της ανακοπής εκδόθηκε η 44/2000 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ιτέας, που έκανε δεκτή αυτήν ως βάσιμη κατ' ουσίαν.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Άμφισσας, δικάζοντας επί εφέσεως του Ελληνικού Δημοσίου κατά της ως άνω ειρηνοδικειακής αποφάσεως, δέχθηκε ανελέγκτως με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι δεν αποδείχθηκε ότι πράγματι υπήρξε κατάθεση στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων της αποζημιώσεως που ορίσθηκε για την απαλλοτρίωση που επικαλείται το Δημόσιο και δημοσίευση της καταθέσεως στο ΦΕΚ, ήτοι ότι συνέτρεξαν οι περιστάσεις στις οποίες το Ελληνικό Δημόσιο αναφέρει ειδικότερα την επικαλούμενη συντέλεση της απαλλοτριώσεως, ή ότι εκδόθηκε χρηματικό ένταλμα υπέρ του δικαιούχου της αποζημιώσεως.

Εξάλλου δέχθηκε ότι το ακίνητο που φέρεται ως απαλλοτριωθέν δεν συμπίπτει με την επίδικη έκταση. Κατ' ακολουθίαν δε των παραδοχών αυτών έκρινε ότι ορθώς το πρωτόδικο δικαστήριο έκανε δεκτή την ανακοπή. Με την κρίση του αυτή το δικαστήριο της ουσίας δεν παραβίασε την προαναφερόμενη ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 7 παρ. 1 α.ν. 1731/1939, αφού, κατά τις πραγματικές παραδοχές του, δεν συνέτρεξαν οι νόμιμες προϋποθέσεις συντελέσεως της αναγκαστικής απαλλοτριώσεως, την οποία επικαλέσθηκε το καθού η ανακοπή Ελληνικό Δημόσιο ως τρόπο κτήσεως της κυριότητάς του επί του επιδίκου, και, συνεπώς, ο εκ του άρθρου 561 αριθ. 1 σχετικός λόγος της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο λόγος αυτός άλλωστε είναι απορριπτέος και ως αλυσιτελής, αφού το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς και σε επάλληλη, μη πληττόμενη με λόγο αναιρέσεως, αιτιολογία, κατά την οποία δεν αποδείχθηκε ταυτότητα, μεταξύ του φερόμενου ως κτηθέντος από το αναιρεσείον με αναγκαστική απαλλοτρίωση ακινήτου και του επιδίκου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-5-2007 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 29/ΤΜ11/2003/2004 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1 Ιουνίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ