Supreme Court dismisses appeal claiming collective agreements applied to worker instead of technician. Appeal rejected due to error in premise regarding award basis.

Απόφαση 1602 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1602/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ετερόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία «.....ΕΕ», που εδρεύει στο ....και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Βερβεσό.

Της αναιρεσίβλητης: ...., η οποία παραστάθηκε με το δικηγόρο της Κωνσταντίνο Σιουρούνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/4/2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1191/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7893/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 17/1/2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χλαμπουτάκης, ανέγνωσε την από 17/2/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση, απευθείας και εκ πλαγίου κανόνων ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένα για παραβίαση δια της εφαρμογής τους των από 3-5-1996, 15-6-1998 και 23-10-2000 ΣΣΕ για τους όρους αμοιβής των εργατοτεχνιτών ζυμών Αρτοποιϊας και Αμύλου Αμυλοσακχάρου-Φρουκτολίνης όλης της χώρας», αφού αυτές δεν ήταν εφαρμοστέες διότι αφορούν αποκλειστικά τους εργατοτεχνίτες που απασχολούνται στις άνω επιχειρήσεις, ενώ η αναιρεσίβλητη δεν είχε την ιδιότητα της εργατοτεχνίτριας αλλά της απλής εργάτριας.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως ερηδόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση οι ένδικες αξιώσεις της αναιρεσίβλητης-ενάγουσας (δώρα εορτών, αποδοχές και επιδόματα αδείας) δεν επιδικάσθηκαν σ' αυτή με βάση τις ως άνω ΣΣΕ αλλά με βάση τις αρχές του αδικαιολογήτου πλουτισμού και δη ως απόδοση της ωφέλειας την οποία αποκόμισε η αναιρεσείουσα-εναγομένη από την παροχή της εργασίας της ενάγουσας με βάση άκυρη σύμβαση εργασίας (εστερείτο βιβλιαρίου υγείας) και τα οποία, επιδόματα, θα κατέβαλε αναγκαστικά και με βεβαιότητα σε άλλη εργάτρια που θα προσελάμβανε με έγκυρη σύμβαση εργασίας για την παροχή των ίδιων υπηρεσιών δηλαδή το Εφετείο έλαβε υπόψη τις παραπάνω ΣΣΕ μόνον ως βάση υπολογισμού για την εφαρμογή της διατάξεως του άρθρ. 904 ΑΚ και έκρινε αναιρετικώς ανέλεγκτα ότι οι επιδικασθείσες αποδοχές θα κατεβάλλοντο σε εγκύρως προσβαλλομένη εργάτρια για την παροχή της εργασίας, την οποία προσέφερε η αναιρεσίβλητη.

Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως, του άρθρου 559 αριθ.11 του ΚΠολΔ για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, ιδρύεται όταν το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη έγγραφο του αναιρεσείοντα, που είναι χρήσιμο προς άμεση ή έμμεση απόδειξη παραδεκτού και νομικά βάσιμου ισχυρισμού και όχι όταν έλαβε μεν υπόψη τούτο, έκρινε όμως ότι δεν αποδεικνύει τον ισχυρισμό προς απόδειξη του οποίου προσκομίσθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατά το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τα χρονικά όρια της μεταξύ των διαδίκων έννομης σχέσης, ως σχέσης εξαρτημένης, εργασίας αορίστου χρόνου, δεν έλαβε υπόψη τα παρακάτω αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλέσθηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα και συγκεκριμένα: 1) Αντίγραφο της κατάστασης των εργαζομένων της επιχείρησης της αναιρεσείουσας 2) Αντίγραφο του πίνακα προσωπικού της θεωρημένου από την Επιθεώρηση Εργασίας Περιστερίου 3) Αντίγραφο των αποδείξεων μισθοδοσίας της ενάγουσας από την εργοδότρια ....ΟΕ. 4) αντίγραφο του από 30-4-2001 ιδιωτικού συμφωνητικού εμπορικής μίσθωσης-σύμβασης χρησιδανείου, 5) Αντίγραφο της 6182/2002 απόφασης του Δ/ντου ΙΚΑ Ιλίου και 6) αντίγραφο της 134/27/27-3-2003 απόφασης της Τακτικής Διοικητικής Επιτροπής ΙΚΑ Ιλίου.

Το Εφετείο όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου καθώς και όλα τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους έγγραφα. Από τη ρητή αυτή διαβεβαίωση του Εφετείου και το όλο περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι έλαβε υπόψη, μαζί με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, και συνεκτίμησε και τα παραπάνω έγγραφα της αναιρεσείουσας.

Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως με την περί του αντιθέτου αιτίασή του πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ.1 του Ν.1082/1980, 1 παρ.2 της 19040/1981 ΑΥ Οικονομικών και Εργασίας 1 παρ.1 και 2 του ΑΝ 539/1945, 3 παρ.16 του Ν.4504/1966, του άρθρου μόνου του Ν.133/1975 που κύρωσε την από 26-2-1975 ΕΓΣΣΕ, επιδόματα (δώρα) εορτών άδεια, αποδοχές αδείας και επιδόματα αδείας δικαιούνται όχι μόνο οι μισθωτοί οι απασχολούμενοι σε κάποιον εργοδότη με έγκυρη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αλλά και οι προσφέροντες τις υπηρεσίες τους με βάση άκυρη σύμβαση εργασίας, δηλαδή με απλή σχέση εργασίας.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα εξής: Η εναγομένη και τώρα αναιρεσείουσα διατηρεί επιχείρηση παραγωγής διαφόρων μορφών ζύμης, πιτών για σουβλάκια και άλλων συναφών ειδών. Την 1-8-1992 προσέλαβε την ενάγουσα (και τώρα αναιρεσίβλητη) με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ως εργάτρια ζύμης με το προβλεπόμενο από τις οικείες συλλογικές συμβάσεις κάθε φορά ημερομίσθιο.

Η ενάγουσα εργάσθηκε με πλήρες ωράριο καθόλες τις εργάσιμες ημέρες υπό τις οδηγίες και εντολές της εναγομένης τουλάχιστον μέχρι τις 27-7-2001 που η τελευταία κατήγγειλε εγγράφως τη σύμβαση εργασίας της. Στη συνέχεια το Εφετείο δέχθηκε το μεν ότι η σύμβαση εργασίας της ενάγουσας, που δεν ήταν εφοδιασμένη με βιβλιάριο υγείας, που ήταν αναγκαίο λόγω της προαναφερόμενης απασχόλησής της, είναι άκυρη, το δε ότι αυτή δεν έχει λάβει τα επιδόματα εορτών (Χριστουγέννων-Πάσχα), τη νόμιμη άδεια (από υπαιτιότητα της εναγομένης), τις αποδοχές και τα επιδόματα αδείας των ετών 1997, 1998, 2000 και 2001, τα οποία και δικαιούται με βάση τις παραπάνω διατάξεις.

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε, κατά την κύρια αιτιολογία του, που επαρκώς στηρίζει το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η αναιρεσείουσα ως εργοδότρια της αναιρεσίβλητης είναι υποχρεωμένη για την καταβολή σ' αυτή των ένδικων αξιώσεων της και αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε κρίνει εν μέρει διαφορετικά, επιδίκασε στην αναιρεσίβλητη τ' αναφερόμενα ποσά.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο διέλαβε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του πλήρεις επαρκείς και με χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής εφαρμογής των άνω διατάξεων και συνεπώς ο αντίθετος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμ.19 του άρθρ.559 ΚΠολΔ πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Περαιτέρω από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι τα όσα παραπάνω αναφέρθηκαν δεν αναιρούνται από το γεγονός ότι η εναγομένη από 25-5-1998 ασφάλισε την ενάγουσα στο ΙΚΑ για 12 ημέρες εργασίας το μήνα και συμπληρωματικά για τη χρονική περίοδο από 1-9-2000 μέχρι 9-10-2001 την ασφάλισε για επιπλέον 13 ημέρες η συνεργαζόμενη και συστεγαζόμενη με την εναγομένη εταιρία «....

ΟΕ» στην οποία και αν υποτεθεί ότι εργαζόταν με τη συναίνεση της εναγομένης με μερική απασχόληση (12 ημέρες το μήνα) εφόσον δεν τηρήθηκε ο έγγραφος τύπος είναι άκυρη και η εναγομένη οφείλει σ' αυτή τις αποδοχές της πλήρους απασχόλησης. Τα παραπάνω στηρίζουν την τεθείσα επάλληλη αιτιολογία, αφού δε το δικαστήριο στηρίζει την απόφασή του αυτοτελώς στην ανωτέρω κύρια αιτιολογία του, η οποία δεν πλήττεται επιτυχώς με λόγο αναιρέσεως, οι αντίθετοι λόγοι αναιρέσεως υπό την επίκληση των αριθμ.1, 19 και 14 του άρθρ. 550 του ΚΠολΔ είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-1-2005 αίτηση της .... ΕΕ για αναίρεση της 7893/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης από επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαΐου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ