Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling arguments about property acquisition were not material facts.

Απόφαση 1600 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1600/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Χ. του Κ., κατοίκου ... και προσωρινά διαμένοντος στο ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Μάλτσιο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Δ. Χ. το γένος Γ. Κ., κατοίκου ... και προσωρινά διαμένουσας στο ... και 2) Ε. συζύγου Γ. Κ., το γένος Φ. Π., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Τάντση.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-8-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 127/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 1225/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12-12-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 12-4-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 160, 211, 216, 217 και 229 Α.Κ. προκύπτει ότι η σύμβαση που συνομολογεί κάποιος ως αντιπρόσωπος άλλου καθ' υπέρβαση των ορίων της πληρεξουσιότητας είναι άκυρη και δεν δεσμεύει τον αντιπροσωπευόμενο που την αποκρούει και δεν την εγκρίνει, γιατί η υπέρβαση αυτή ισοδυναμεί με ενέργεια χωρίς πληρεξουσιότητα.

Περαιτέρω από τις ίδιες πιο πάνω διατάξεις σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 200 και 281 του ίδιου κώδικα προκύπτει ότι ο αντιπρόσωπος οφείλει να κάνει χρήση της πληρεξουσιότητάς του σύμφωνα με την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη, καθώς και ότι η άσκηση του δικαιώματος της πληρεξουσιότητας υπόκειται στη γενική απαγόρευση της καταχρηστικής ασκήσεως του άρθρου 281 Α.Κ.

Κατά την τελευταία αυτή διάταξη είναι καταχρηστική η άσκηση του δικαιώματος της πληρεξουσιότητας όταν οι επιχειρηθείσες από τον αντιπρόσωπο πράξεις εμπίπτουν μεν τυπικά μέσα στα όρια της δοθείσης πληρεξουσιότητας αλλά είναι προφανώς αντίθετες προς τα συμφέροντα του αντιπροσωπευομένου ή προς το σκοπό για τον οποίο δόθηκε η πληρεξουσιότητα, ώστε να προκύπτει ότι ουδέποτε θα επιχειρούσε την πράξη ο αντιπροσωπευόμενος, την αντίθεση δε αυτή προς το συμφέρον του αντιπροσωπευομένου και το σκοπό της πληρεξουσιότητας γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ο τρίτος με τον οποίο συναλλάχθηκε ο πληρεξούσιος.

Η από τον πληρεξούσιο με τη δοθείσα πληρεξουσιότητα αλλά κατά κατάχρηση δικαιώματος στη συγκεκριμένη περίπτωση τελούμενη δικαιοπραξία αντίκειται στο νόμο και είναι άκυρη κατά το άρθρο 174 Α.Κ. (Α.Π.986/2012). Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: "Ο ενάγων [ήδη αναιρεσείων] και η πρώτη εναγομένη [ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη] τέλεσαν μεταξύ τους γάμο στις 8-7-1978 στο …της ….

Από την ημερομηνία τέλεσης του γάμου τους οι ανωτέρω διάδικοι ζούσαν μαζί στη …, όπου και εργάζονταν, μέχρι τον Ιανουάριο του 2000. Κατά την ημερομηνία αυτή διασπάσθηκε η έγγαμη συμβίωσή τους και έκτοτε ζουν χωριστά και έχουν πάρει πλέον διαζύγιο... Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων με το υπ' αριθμ. .../18-2-2000 πληρεξούσιο του συμβολαιογράφου Σιντικής Χρήστου Ιωάννου Σαμαρά παρέσχε στη δεύτερη εναγομένη [ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη], μητέρα της συζύγου του, εξουσία αντιπροσωπεύσεως στην κατάρτιση συμβάσεως μεταβιβάσεως λόγω πωλήσεως ή δωρεάς προς την πρώτη εναγομένη ποσοστού 50% επί ακινήτων που είχε στην κυριότητά του και ειδικότερα επί ενός οικοπέδου ολικής εκτάσεως 1.200 τ.μ., που βρίσκεται στο ..Ο.Τ.

του συνοικισμού ..., επί του 1/2 ενός καταστήματος εμβαδού 86,70 τ.μ. που βρίσκεται σε τριώροφη οικοδομή κτισμένη σε οικόπεδο εμβαδού 275,50 τ.μ. και επί της οδού ... αριθμ…και στο .. Ο.Τ. και επί ενός διαμερίσματος του πρώτου ορόφου που βρίσκεται στην παραπάνω αναφερόμενη τριώροφη οικοδομή και το οποίο έχει εμβαδόν 89,50 τ.μ...

Δυνάμει του ανωτέρω πληρεξουσίου η δεύτερη εναγομένη μεταβίβασε στην πρώτη εναγομένη, με το υπ' αριθμ..../13-10-2000 συμβόλαιο δωρεάς που συνέταξε ο συμβολαιογράφος Σιντικής Χρήστος Ιωάννου Σαμαράς, το ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου επί των ανωτέρω αναφερομένων ακινήτων. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων και η πρώτη εναγομένη συμφώνησαν να προβούν στη μεταβίβαση των ακινήτων κυριότητας του ενάγοντος κατά την περίοδο του καλοκαιριού του 2000, όταν είχαν επισκεφθεί και οι δύο την Ελλάδα για διακοπές.

Τότε, ενόψει της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσής τους, η πρώτη εναγομένη απαίτησε να της μεταβιβασθεί το ήμισυ των ακινήτων που ο ενάγων είχε στην κυριότητά του για το λόγο ότι η ίδια με την πολυετή εργασία της στο εξωτερικό, την προσφορά της στο συζυγικό οίκο και τη φροντίδα των τριών παιδιών του ζεύγους αλλά και με το ποσό των 25.000 γερμανικών μάρκων που είχε εισφέρει κατά το γάμο τους ως προίκα, συνέβαλε στην απόκτηση των περιουσιακών αυτών στοιχείων.

Ο ενάγων συμφώνησε ανεπιφύλακτα να προβεί στη μεταβίβαση, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι παρέσχε πληρεξουσιότητα προς τούτο σε οικείο της συζύγου του πρόσωπο και δη στη μητέρα αυτής. Τα όσα ο ενάγων εκθέτει στην αγωγή του και ήδη με την έφεσή του, ότι δηλαδή η παροχή της πληρεξουσιότητας έγινε υπό τον όρο αποκατάστασης της έγγαμης συμβίωσης από την πρώτη εναγομένη και τούτο επιδίωκε και η δεύτερη εναγομένη, μητέρα της πρώτης, και γι' αυτό του πρότεινε να δώσει σ' αυτή την πληρεξουσιότητα, δεν αποδείχθηκαν...

Αντίθετα η συμπεριφορά του ίδιου του ενάγοντος αποδεικνύει ότι ουδέποτε υπήρξε μια τέτοια συμφωνία. Συγκεκριμένα, ενώ όπως ισχυρίζεται παρέσχε πληρεξουσιότητα για μεταβίβαση της περιουσίας του υπό τον όρο αποκατάστασης της έγγαμης συμβίωσης, όταν διαπιστώθηκε κατά το φθινόπωρο του 2000 ότι η πρώτη εναγομένη, αν και επέστρεψε στη…, δεν σκόπευε να αποκαταστήσει την έγγαμη συμβίωση αφού δεν επέστρεψε στην κοινή συζυγική κατοικία, δεν έσπευσε να ανακαλέσει την πληρεξουσιότητα, όπως θα έπραττε ο μέσος επιμελής και συνετός άνθρωπος αλλά αδιαφόρησε πλήρως για περίπου ένα έτος.

Η αδράνειά του αυτή καταδεικνύει ότι η μεταβίβαση της περιουσίας του προς τη σύζυγό του δεν έγινε προς αποκατάσταση της έγγαμης συμβίωσης αλλά προς αποκατάσταση της ισότητας στην οικονομική κατάσταση των δύο συζύγων, ενόψει και της ισότιμης συμβολής τους στη δημιουργία των περιουσιακών αυτών στοιχείων.

Άλλωστε, όπως αποδείχθηκε, εν συνεχεία το έτος 2003, όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, οι διάδικοι (ενάγων και πρώτη εναγομένη) προέβησαν στην έκδοση συναινετικού διαζυγίου στη…, γεγονός που αποδεικνύει αφενός ότι ο ενάγων συμφώνησε στη λύση του γάμου και δεν προσδοκούσε αποκατάσταση της έγγαμης συμβιώσεως, αφετέρου ότι δεν αισθανόταν εξαπατημένος από την ενάγουσα, γιατί στην περίπτωση αυτή θα προσπαθούσε να εμποδίσει την έκδοση διαζυγίου, το οποίο επεδίωκε η σύζυγός του πρώτη εναγομένη.

Επομένως, σύμφωνα με όσα ανωτέρω αναφέρθηκαν και που αποδείχθηκαν, η δεύτερη εναγομένη δεν ενήργησε καταχρώμενη την εξουσία αντιπροσωπεύσεως που της παρασχέθηκε, βλάπτοντας τα συμφέροντα του ενάγοντος εν γνώσει της πρώτης εναγομένης...". Με βάση αυτές τις παραδοχές το εφετείο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο είχε απορρίψει την αγωγή του κατά των αναιρεσιβλήτων κατά την κύρια βάση της ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Έτσι που έκρινε το εφετείο δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νομίμου βάσεως αφού διέλαβε σ' αυτήν επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της μη συνδρομής των στοιχείων της επικληθείσης με την κύρια βάση της αγωγής καταχρηστικής ασκήσεως από τη δεύτερη αναιρεσίβλητη της χορηγηθείσης προς αυτήν από τον αναιρεσείοντα πληρεξουσιότητας, εν γνώσει της πρώτης αναιρεσίβλητης που συνεβλήθη με αυτήν.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

O προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Με τον όρο "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως αλλά όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π.399/2011).

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, έστω και αν η απόρριψή του δεν είναι ρητή αλλά συνάγεται από το περιεχόμενο της αποφάσεως (Ολ.Α.Π.25/2003, Α.Π.399/2011). Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.8 (περ.β) Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό, που παραδεκτά προέβαλε πρωτοδίκως και με λόγο εφέσεως, ότι τα επίδικα ακίνητα δεν αποκτήθηκαν από την εργασία αυτού και της πρώτης αναιρεσιβλήτου, η οποία ούτε κατ' ελάχιστον συνεισέφερε στην απόκτησή τους και ειδικότερα ότι το μεν οικόπεδο στο ...

παραχωρήθηκε σ' αυτόν από το Ελληνικό Δημόσιο, το δε κατάστημα και το διαμέρισμα, που με το αναφερόμενο συμβόλαιο φέρεται ότι μεταβίβασε σ' αυτόν συνεπεία πωλήσεως ο πατέρας του, στην πραγματικότητα του μεταβιβάσθηκαν λόγω δωρεάς διότι η πώληση ήταν εικονική κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι οι ανωτέρω ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος (επιχειρήματα προς αντίκρουση των αρνητικών της αγωγής ισχυρισμών των αναιρεσιβλήτων ότι η πληρεξουσιότητα στη δεύτερη από αυτές δόθηκε, μετά από σχετική συμφωνία των διαδίκων, προκειμένου να μεταβιβασθούν στην πρώτη τα ανωτέρω ακίνητα για την ικανοποίηση της αξιώσεώς της προς συμμετοχή στα αποκτήματα του αναιρεσείοντος κατά τη διάρκεια του γάμου τους), δεν συνιστούσαν πράγματα υπό την ανωτέρω έννοια.

Σε κάθε περίπτωση όμως ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος αφού από τις προπαρατεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης προκύπτει ότι το εφετείο ερεύνησε τους ισχυρισμούς αυτούς του αναιρεσείοντος, τους οποίους εκ του πράγματος απέρριψε, δεχόμενο ως βασίμους τους ανωτέρω αρνητικούς της αγωγής ισχυρισμούς των αναιρεσιβλήτων.

Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων σύμφωνα με το σχετικό αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-12-2007 αίτηση του Χ. Χ. για αναίρεση της 1225/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ