1600/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1600 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1600/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, 2. Χ2, 3. Χ3, 4. Χ4 5. Χ5 , 6. Χ6 και 7. Χ7 οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Μανέα.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1 και 2. Ψ2 , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Κλαμπατσέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-9-1990 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 121/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 522/2003 μη οριστική, 187/2005 οριστική του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 16-1-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 2-5-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η ένδικη αναγνωριστική κυριότητας ακινήτων αγωγή των αναιρεσειόντων, προκύπτει ότι με αυτή έγιναν δεκτά τα εξής: Ο Ψ1, συγκύριος κατά τα 2/3 εξ αδιαιρέτου και των επίδικων ακινήτων, με το ......... συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Παναγιώτη Βελμάχου, που μεταγράφηκε νόμιμα, πώλησε και μεταβίβασε στον αδελφό του, Χ, τα περιγραφόμενα στο εν λόγω συμβόλαιο οκτώ (8) ακίνητα, κατά το ποσοστό που ανήκε σε αυτόν (2/3 εξ αδιαιρέτου) καθώς και ολόκληρη την πατρική του περιουσία ως "ομάδα".

Όμως η πραγματική βούληση των δύο αδελφών (Ψ1 και Χ) δεν ήταν να πωλήσει ο πρώτος από αυτούς στο δεύτερο "ως ομάδα" την ανήκουσα σε αυτόν κληρονομιαία περιουσία του πατέρα του, καθόσον και μετά την κατά τα ανωτέρω πώληση ο Ψ1 συνέχισε να αναμειγνύεται σε αυτήν χωρίς την αντίρρηση του αδελφού του Χ (πατέρα των τριών πρώτων των εναγόντων και παππού της τετάρτης τούτων), εξακολούθησε δε να διαχειρίζεται την πατρική του περιουσία και να εμφανίζεται ως δικαιούχος αυτής.

Κατά τους μήνες Μάιο των ετών 1944 και 1945 ο Ψ1 πώλησε ατύπως στον Ψ τα αναφερόμενα στην απόφαση δώδεκα επίδικα ακίνητα που είχε στην κυριότητα, νομή και κατοχή του, και έκτοτε εκείνος μέχρι τις αρχές του έτους 1990 νεμόταν αυτά συνεχώς και αδιαλείπτως για τον εαυτό του με διάνοια αποκλειστικού κυρίου και ασκούσε σε αυτά όλες τις πράξεις που αρμόζουν και προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό τους.

Συγκεκριμένα, διέμενε συνεχώς με τα μέλη της οικογένειάς του στην ανώγεια οικία, επισκεύαζε και συντηρούσε αυτή, το έτος 1969 ζήτησε να παρασχεθεί ηλεκτρικό ρεύμα σ΄ αυτήν και υπέγραψε τη σχετική από ........ σύμβαση παροχής ηλεκτρικού ρεύματος με τη Δ.Ε.Η., ενώ στο όνομά του εκδίδονταν πάντοτε οι λογαριασμοί κατανάλωσης ρεύματος και εξοφλούνταν από αυτόν.

Τα υπόλοιπα ακίνητα (οικόπεδα και αγροτεμάχια) επισκεπτόταν συχνά, προέβαινε κατά διαστήματα στον καθαρισμό τους από ξερά αγριόχορτα και τα επιτηρούσε χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από κανένα ή να αμφισβητηθεί η νομή και η κατοχή του επ' αυτών. Επίσης τα καλλιεργούσε συστηματικά, σπέρνοντάς τα με δημητριακά και καρπούς για ζωοτροφές, συνέλεγε κάθε χρόνο τον ελαιόκαρπο των εντός αυτών ελαιοδένδρων, κλάδευε τα ελαιόδενδρα και φρόντιζε και επιτηρούσε αυτά χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα και χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από κανένα.

Στις 22-2-1990 μεταβίβασε στα τέκνα του, δεύτερο και τρίτη των εναγομένων, λόγω γονικής παροχής, τα αναφερόμενα στην απόφαση συγκεκριμένα επίδικα ακίνητα, ήτοι στον δεύτερο εναγόμενο Ψ1, με το υπ' αριθμ. ......... συμβόλαιο γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Καλαμάτας Δημητρίου Σκούλικα, που μεταγράφηκε νόμιμα, τα υπ' αριθμ. 1, 2, 9 και 12 επίδικα ακίνητα, και στην τρίτη εναγομένη , με το υπ' αριθμ. .........

συμβόλαιο γονικής παροχής του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου, που μεταγράφηκε νόμιμα, το με αριθμό 11 επίδικο ακίνητο. Από τις κατά τα ανωτέρω μεταβιβάσεις οι δεύτερος και τρίτη των εναγομένων νεμήθηκαν τα επίδικα ακίνητα που περιήλθαν σε αυτούς με διάνοια κυρίων, νόμιμο τίτλο και καλή πίστη, ασκούσαν δε σε αυτά όλες τις πράξεις νομής και κατοχής που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό τους και συγκεκριμένα ασκούσαν μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής τις πράξεις νομής και κατοχής που ασκούσε πριν τις κατά τα ανωτέρω μεταβιβάσεις ο δικαιοπάροχός Ψ.

Ο τελευταίος συνέχισε να ασκεί τις ίδιες ως άνω πράξεις νομής στα υπόλοιπα επίδικα ακίνητα μέχρι την άσκηση της αγωγής. Στη συνέχεια το Εφετείο, αφού δέχθηκε ότι τόσο ο δικαιοπάροχος των εναγόντων Χ όσο και οι ίδιοι από το έτος 1943 και εφεξής ποτέ δεν ενήργησαν στα επίδικα ακίνητα οποιαδήποτε εμφανή και υλική πράξη, από την οποία να προκύπτει η βούλησή τους να εξουσιάζουν αυτά και ότι δεν αποδείχθηκε ως βάσιμος ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι ο εναγόμενος Ψ κατείχε τα επίδικα δυνάμει μισθωτικής σύμβασης που καταρτίσθηκε το έτος 1950 μεταξύ αυτού και του δικαιοπαρόχου τους Χ και ότι μετά το θάνατο του τελευταίου, στις 17-3-1955, υπεισήλθαν αυτοί στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις εκείνου και διατήρησαν την ως άνω σύμβαση με τους ίδιους όρους και συμφωνίες μέχρι τις 30-4-1990, έκρινε ότι ο Ψ έγινε κύριος των επίδικων ακινήτων με έκτακτη χρησικτησία, ως νεμηθείς αυτά, με διάνοια κυρίου, εκτός των άλλων, υπό την ισχύ του αστικού Κώδικα (23-2-1946) επί μία συνεχή εικοσαετία, αλλά και μετά την συμπλήρωση αυτής (23-2-1966) συνεχώς μέχρι τις αρχές του έτους 1990 και επομένως το οποιοδήποτε δικαίωμα κυριότητας των εναγόντων επ΄ αυτών καταλύθηκε, και κατά παραδοχή, ως βάσιμης, της σχετικής ένστασης των εναγομένων, απέρριψε την ένδικη αναγνωριστική της κυριότητας των επίδικων ακινήτων αγωγή.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ασαφών αιτιολογιών, ως προς το ζήτημα της φερόμενης ως εικονικής της δικαιοπραξίας η οποία καταρτίσθηκε με το ανωτέρω ........ συμβόλαιο μεταξύ των προαναφερθέντων Χ και Ψ1, με το δεύτερο λόγο, από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.α ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη, διότι έλαβε υπόψη ισχυρισμό περί εικονικότητας της ανωτέρω σύμβασης που δεν προτάθηκε νομίμως από τους εναγομένους, με τον δε τρίτο λόγο αναίρεσης , από το άρθρο 559 αριθ.10 περ.

βΚΠολΔ, ότι δεν έταξε αποδείξεις για τον ισχυρισμό αυτό περί εικονικότητας της ως άνω δικαιοπραξίας. Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελείς, διότι με αυτούς πλήττονται αιτιολογίες της απόφασης που εκφέρθηκαν εκ περισσού, αφού στην απόφαση υπάρχουν άλλες κύριες αιτιολογίες που στηρίζουν το διατακτικό της, ήτοι οι παραδοχές αυτής ότι ο πρώτος αρχικός εναγόμενος και δικαιοπάροχος των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων απέκτησε το επίδικο ακίνητο με πρωτότυπο τρόπο (έκτακτη χρησικτησία), ως νεμηθείς αυτό με διάνοια κυρίου επί χρόνο μείζονα της εικοσαετίας μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-1-2006 αίτηση αναίρεσης των Χ1, κλπ, κατά της 187/2005 απόφασης του Εφετείου Καλαμάτας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ