15/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 15 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 15/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σαμαρά και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: ..., για τον εαυτό της και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της α) ..., β) ..., γ) ..., κατοίκων ..., ως κληρονόμων του αρχικώς ενάγοντος ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Λυμπερόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/1/2005 αγωγή προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 391/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 105/2007 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4/11/2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 10/11/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 105/2007 απόφασης του Εφετείου Λάρισας.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την από 23-9-2004 έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας. Πλην όμως, εκτός από την περιεχομένη στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση βεβαίωση, ότι το Εφετείο, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση, έλαβε υπόψη, πλην των λοιπών αποδεικτικών μέσων και "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι", γίνεται και ειδική μνεία της ως άνω έκθεσης αυτοψίας, σε δύο σημεία του περιεχομένου της ελάσσονας πρότασης της προσβαλλομένης απόφασης (σελ.6 και σελ.8), ώστε να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και το ως άνω, φερόμενο ως μη ληφθέν υπόψη, αποδεικτικό έγγραφο. Επομένως, ο πρώτος, από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

ΙΙ. Ο από το άρθ. 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Στη προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλομένης απόφασης, ένεκα ανεπάρκειας αιτιολογιών, ως προς το ζήτημα της απόρριψης της υπό του αναιρεσείοντα προβληθείσας ένστασης περί συνυπαιτιότητας του παθόντος, για την επέλευση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος και τον εξ αυτού προκληθέντα τραυματισμό του.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος προεχόντως λόγω αοριστίας, καθόσον ουδόλως προσδιορίζεται στο αναιρετήριο ποία ήταν τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία επικαλέσθηκε ο εναγόμενος-νυν αναιρεσείων, για τη θεμελίωση της ως άνω ένστασης περί συνυπαιτιότητας του παθόντος, αλλά και διότι οι επικαλούμενες στο αναιρετήριο αιτιάσεις, οι σχετικές με το λόγο αυτό, αφορούν σε ελλείψεις ως προς την ανάλυση και αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος και όχι σε ανεπάρκεια αιτιολογιών, περί της μη συνδρομής των όρων εφαρμογής της διάταξης του αρθ. 300 Α.Κ.

Ενώ, εξ άλλου, σε κάθε περίπτωση, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αλυσιτελής, διότι, εκτός από την επικαλούμενη στο αναιρετήριο και κατά την άποψη του αναιρεσείοντος φερόμενη ως ανεπαρκή αιτιολογία, υπό την οποία απερρίφθη η υπ' αυτού προβληθείσα ένσταση συνυπαιτιότητας, ότι δηλαδή, "κατά την ώρα του ατυχήματος επικρατούσαν συνθήκες φωτός και όχι νύχτας", προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, ότι σ' αυτήν (απόφαση) περιέχονται, ως προς το ίδιο ως άνω ζήτημα και άλλες, επάλληλες, αιτιολογίες, οι οποίες δεν πλήττονται με την υπό κρίση αναίρεση, ότι δηλαδή ο τραυματισθείς ποδηλάτης "φορούσε ενδύματα εντόνου χρώματος και συγκεκριμένα πορτοκαλί μπλουζάκι και τζίν παντελόνι, τα οποία ήταν διακριτά από ικανή απόσταση", καθώς και ότι "το ποδήλατό του έφερε τα φώτα και το λοιπά απαιτούμενα από το νόμο στοιχεία, για την επισήμανσή του", οι οποίες (επάλληλες αιτιολογίες), κατά τρόπο επαρκή και σαφή, οδηγούν στην κρίση περί της απόρριψης της ένστασης συνυπαιτιότητας και στηρίζουν αυτοτελώς το διατακτικό.

ΙΙΙ. Ο από το άρθ. 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, για παραμόρφωση εγγράφου, συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο, σε αποδεικτικό έγγραφο, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο, που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση, η οποία είναι σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια για τον αναιρεσείοντα κρίση του να σχημάτισε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο, το φερόμενο ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει, όταν τούτο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, γιατί στην περίπτωση αυτή δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας αυτού.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τον τρίτο (τελευταίο) από το αρθ. 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, παραμόρφωσε το αναφερόμενο στο αναιρετήριο έγγραφο (έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας). Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι η αιτίαση, υπό τα επικαλούμενα στο αναιρετήριο, αναφέρεται σε σφάλμα του δικάσαντος δικαστηρίου, ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου αυτού, προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος και όχι σε διαγνωστικό σφάλμα, ενώ, εξ άλλου, από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δεν εμόρφωσε τη γνώμη του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο, από το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, αλλά ότι συνεκτίμησε αυτό μαζί με τα λοιπά μνημονεύματα στην απόφασή του αποδεικτικά στοιχεία, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα της μη ύπαρξης συνυπαιτιότητας του τραυματισθέντος, κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα ποδηλάτη.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθεί ο ηττηθείς αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ) κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-11-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 105/2007 απόφασης του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Δεκεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ