159/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 159 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 159/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "Δ. Χ. & Σία ΟΕ" και το διακριτικό τίτλο "Τουριστικές Επιχειρήσεις Χ. ΟΕ", που εδρεύει στη Μυτιλήνη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Παπατσίκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Π. Κ. του Π., κατοίκου ... και 2) Α. Κ. του Π., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευστράτιο Χατζημιχαλάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-3-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 17/2012 του Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20-10-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Χυτήρογλου διάβασε την από 14-4-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της με αύξοντα αριθμό εκθ. καταθ. 5/25-10-2012 αιτήσεως αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 17/2012 αποφάσεως του Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 595 εδ. α` ΑΚ το μίσθωμα καταβάλλεται στις συμφωνημένες ή στις συνηθισμένες προθεσμίες, ενώ κατά το άρθρο 597 παρ. 1 ΑΚ αν ο μισθωτής καθυστερεί το μίσθωμα ολικά ή μερικά ο εκμισθωτής δικαιούται να καταγγείλει τη μίσθωση και να ζητήσει την καταβολή των οφειλόμενων μισθωμάτων. Από τις ανωτέρω διατάξεις σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 340 και 341 ΑΚ που εφαρμόζονται και στις εμπορικές μισθώσεις, (άρθρο 15 του π.δ. 34/ 1995), προκύπτει ότι ο μισθωτής καθίσταται υπερήμερος ως προς την καταβολή του οφειλόμενου μισθώματος, η οποία, όταν το μίσθωμα είναι καταβλητέο σε ορισμένη ημέρα τεκμαίρεται με μόνη την παρέλευση της καθορισμένης, (δήλης), αυτής μέρας πληρωμής του και χωρίς όχληση του εκμισθωτή (ΑΠ 850/2004 ΕλΔ 45.1657, ΑΠ 1684/1997 ΕΔΠ 1999.346,), αίρεται δε κατά τις διατάξεις του άρθρου 342 ΑΚ μόνο αν ο μισθωτής επικαλεστεί και αποδείξει, (κατ` ένσταση), ότι η καθυστέρηση πληρωμής του μισθώματος οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν υπέχει ευθύνη (ΑΠ 1080/2001).

Ο εκ του άρθρου 559 παρ. 1 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται, αν το δικαστήριο δεν εφήρμοσε τέτοιο κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφήρμοσε αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθή (Ολ.ΑΠ 36/1988).

Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται, ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που, ανελέγκτως, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παραβίαση.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β` του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά η πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Για να ιδρυθεί ο λόγος αυτός αναίρεσης θα πρέπει ο ισχυρισμός να είχε προταθεί από τον αναιρεσείοντα ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τρόπο ορισμένο και παραδεκτό, να είναι νόμιμος και να ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο αναιρετικός λόγος του άρθ. 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, ενώ εκείνος εκ του αριθμού 20, όταν το δικαστήριο έσφαλε κατά την διάγνωση του περιεχομένου εγγράφου και όχι όταν του αποδίδεται σφάλμα κατά την εκτίμηση του περιεχομένου αυτού.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αόριστος αν δεν προσδιορίζεται επακριβώς στο αναιρετήριο ποιό ακριβώς περιεχόμενο του εγγράφου δέχθηκε το δικαστήριο και δεν παρατίθεται κατά λέξη το ακριβές περιεχόμενό του και το περιεχόμενο που δέχθηκε το δικαστήριο ή δεν προκύπτει έστω και εμμέσως ο ουσιώδης ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο, καθώς, και το επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο της ουσίας εξαιτίας της παραμόρφωσης.

Με τον πρώτο (Α) λόγο ζητείται η αναίρεση της άνω απόφασης, κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του αναιρετηρίου, για πλημμέλειες εκ των αριθμών 1, 8, 11 και 20 άρθ. 559 Κ.Πολ.Δ. διότι, το Εφετείο απορρίπτοντας, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του τον ισχυρισμό περί άρσης της υπερημερίας της εναγομένης μισθώτριας - νυν αναιρεσείουσας στην καταβολή του μισθώματος, υπέπεσε στην πλημμέλεια α) εκ του αριθμού 1 αφού παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις περί μισθώσεων που αφορούν την υποχρέωση του μισθωτή στην καταβολή μισθώματος, β) δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό περί άρσης της υπερημερίας της στην καταβολή του μισθώματος, γ) εκ του αριθμού 11γ διότι δεν έλαβε υπόψη το από 20-3-2006 ιδιωτικό συμφωνητικό που συνετάγη μεταξύ αυτής και των αναιρεσιβλήτων και ειδικότερα τον όρο 5, που προέβλεπε την υποχρέωση των εκμισθωτριών, (αναιρεσιβλήτων) για κατεδάφιση, άλλως, νομιμοποίηση των αυθαιρέτων κατασκευών και δ) εκ του αριθμού 20 διότι παραμόρφωσε το άνω ιδιωτικό συμφωνητικό.

Το δικαστήριο ως προς τα άνω θέμα δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής: "...Η μισθώτρια - εκκαλούσα, αμυνόμενη κατά της εναντίον της αγωγής, ισχυρίστηκε περαιτέρω, πρωτοδίκως, με τις προτάσεις της, ισχυρισμό που επαναφέρει με την έφεσή της, ότι η καθυστέρηση πληρωμής των μισθωμάτων οφείλεται σε γεγονός για το οποίο αυτή δεν υπέχει ευθύνη και συγκεκριμένα λόγω παραβάσεως του 5ου όρου του ως άνω από 20.3.2006 ιδιωτικού συμφωνητικού εκ μέρους των εκμισθωτριών, αφού οι τελευταίες δεν προέβησαν στην καθαίρεση και νομιμοποίηση των αυθαιρέτων ως άνω προσθηκών για να καταστεί δυνατή η χορήγηση σε αυτήν της απαιτούμενης άδειας από την αρμόδια Πολεοδομία προκειμένου, έτσι, να της χορηγηθεί η επιδότηση.

Όμως ο ισχυρισμός αυτός, πέραν του γεγονότος του ότι, όπως προκύπτει από το ως άνω συμφωνητικό, οι εκμισθώτριες ουδέποτε υποσχέθηκαν ότι αναλαμβάνουν την υποχρέωση, σε κάθε περίπτωση, να νομιμοποιήσουν την (α) προσθήκη, δεν αποδείχθηκε βάσιμος στην ουσία του. Όπως κατέθεσε ο μάρτυρας των εκμισθωτριών, Σ.

Κ. του Γ., στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, οι τελευταίες προέβησαν στην καθαίρεση των δύο από τις τρεις προσθήκες κατά τ' ανωτέρω συμφωνηθέντα, η τρίτη δε προσθήκη, με στοιχ. (α) μετά τη διαπίστωση ότι δεν ήταν δυνατή η νομιμοποίησή της, παρέμεινε ως είχε, με παράκληση της μισθώτριας, καθόσον τη χρησιμοποιούσε ως κουζίνα του εστιατορίου, εντός μάλιστα αυτής, (της προσθήκης), η τελευταία προέβη σε εργασίες διαμόρφωσής της.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις με αριθ. πρωτ. 508/26.2.2009 βεβαιώσεις του Δημάρχου Θερμής Λέσβου η άδεια που αφορά το εστιατόριο του μισθίου, προσθήκη του οποίου είναι η υπό στοιχ. (α) κατασκευή, είχε εκδοθεί στις 23.6.2006 με αριθ. πρωτ. 2398 στο όνομα της μισθώτριας (βλ. αυτήν που προσκομίζεται σε επικυρωμένο αντίγραφο), ουδέποτε δε ο Δήμος προέβη, έως τις 26.2.2009, σε σφράγιση της επιχείρησης αυτής.

Παραπέρα αποδείχθηκε ότι η μισθώτρια υπέβαλε αίτηση για την υπαγωγή της στον αναπτυξιακό ν. 3299/2004 στις 30.12.2005. Στις 16.1.2006 της ζητήθηκαν συμπληρωματικά στοιχεία, μεταξύ άλλων και η προσκόμιση συμφωνητικού μίσθωσης 15ετούς τουλάχιστον διάρκειας καθώς και μεταγραφή αυτού αρμοδίως (βλ. το με αριθ. πρωτ. 19891/16.1.2006 έγγραφο της Περιφέρειας Β.

Αιγαίου). Η μισθώτρια τελικώς υπήχθη στις διατάξεις του ν. 3299/2004 με την υπ' αριθ. ΑΠ.20130/19863/Π12/4/00003Ε/Ν.3299/2004/10.4.2006 απόφαση του Γεν. Γραμματέα Περιφέρειας Β. Αιγαίου και τον Δεκέμβριο του έτους 2006 έκανε την εκταμίευση της πρώτης δόσης της επιχορήγησης ποσού 117.675,00 ευρώ με βάση το διαπιστωμένο έργο, ενώ επρόκειτο να της καταβληθεί το υπόλοιπο ποσό της επιχορήγησης από 102.861,48 ευρώ μετά τη δημοσίευση στο ΦΕΚ της απόφασης ολοκλήρωσης της επένδυσης, περίληψη της οποίας έχει ήδη σταλεί στο Εθνικό Τυπογραφείο (βλ.

το ΑΠ.23487/2.10.2008 έγγραφο της Περιφέρειας Β. Αιγαίου). Η επένδυση αυτή της μισθώτριας ολοκληρώθηκε τελικά με την υπ' αριθ. ΑΠ.23461/19863/ Π12/4/00003/ Ν.3299/2004/29.9.2008 απόφαση του Γεν. Γραμματέα Περιφέρειας Β. Αιγαίου (ΦΕΚ 2103/10.10.2009) και η μισθώτρια εκταμίευσε και το υπόλοιπο ποσό της επένδυσης στις αρχές του έτους 2009. Επομένως, εφόσον από τα ανωτέρω δεν αποδείχθηκε, κατά τα άρθ. 330 και 342 ΑΚ, ότι η καθυστέρηση πληρωμής των μισθωμάτων από την μισθώτρια οφείλεται σε γεγονός, για το οποίο δεν υπέχει αυτή ευθύνη, επήλθε η υπερημερία και εντεύθεν η δυστροπία αυτής.

Ουδεμία εύλογη αιτία, λόγω της οποίας να δικαιολογείται η καθυστέρηση της καταβολής του μισθώματος, εκ μέρους της μισθώτριας αποδείχθηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση. Αντίθετα, αποδείχθηκε ότι αυτή λόγω της οικονομικής αδυναμίας της δεν κατέβαλε το μίσθωμα, αφού όπως ισχυρίστηκε και ο μάρτυράς της Γ.

Μ. του Α., έπρεπε πρώτα να καταβάλει τα δάνεια που χρωστά στις τράπεζες, "πληρώνει τις τράπεζες και δεν απομένουν χρήματα για το ενοίκιο" κατέθεσε επί λέξει στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ο εν λόγω μάρτυρας. Οικονομική, όμως, αδυναμία ή απλή δυσχέρεια του μισθωτή να καταβάλλει το μίσθωμα δεν αποτελεί εύλογη αιτία μη καταβολής αυτού και γεγονός που αίρει τη υπερημερία αυτού και κατ' επέκταση τη δυστροπία του...".

Υπό την ως άνω κρίση του Εφετείου, οι προτεινόμενοι λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, οι μεν εκ του αριθμών 1 και 8 διότι το δικαστήριο με το να ερευνήσει εκτενώς και αξιολογήσει αρνητικά τον ισχυρισμό του περί άρσης της υπερημερίας του στην καταβολή των οφειλομένων μισθωμάτων, αφ' ενός μεν δεν παραβίασε την διάταξη των άρθ. 342 και 595, 597 ΑΚ, αφ' ετέρου δε έλαβε υπόψη τον ως άνω ισχυρισμό (ένσταση).

Περαιτέρω, από την περιεχομένη στην προσβαλλομένη απόφαση βεβαίωση, ότι το δικάσαν Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς την απόρριψη της ιδίας ως άνω ένστασης, περί άρσης της υπερημερίας της εναγομένης μισθώτριας, ως προς την καταβολή των οφειλομένων μισθωμάτων, έλαβε υπόψη και όλα τα έγγραφα, τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, ουδεμία καταλείπεται αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και το από 20-9-2006 ιδιωτικό συμφωνητικό, έστω και εάν δεν γίνεται ειδική μνεία αυτού.

Επομένως, ο περί του αντιθέτου, από το άρθρ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολ.Δ, λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος. Τέλος και ο εκ του αρ. 20 λόγος αναίρεσης ο οποίος είναι αόριστος αφού δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται η παραμόρφωση του από 20-3-2006 ιδιωτικού συμφωνητικού και με ποιό τρόπο επηρρέασε το αποδεικτικό πόρισμα η παραμόρφωση αυτή είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθ. 559 αρ. 17 ΚΠολΔ ιδρύεται αν η ίδια απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Για να ιδρυθεί λόγος αναίρεσης με βάση την εν λόγω διάταξη πρέπει η αντίφαση μεταξύ των διαστάσεων της προσβαλλομένης αποφάσεως να υπάρχει στο διατακτικό της, έτσι ώστε να καθίσταται εξαιτίας αυτής αδύνατη η εκτέλεσή της ή να εμποδίζεται η παραγωγή και η ενέργεια του δεδικασμένου.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ` αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο άνω λόγος αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός από τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως, και σε τι συνίστανται οι ελλείψεις στην αιτιολογία, ποια, δηλαδή, επί πλέον περιστατικά έπρεπε να διαλάβει η απόφαση ή, αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα.

Με τον δεύτερο (Β) λόγο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια εκ των αριθμών 8, 11γ, 17 και 19 άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. διότι, το δικαστήριο, δεν ερεύνησε ούτε έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς της 1) υπαιτιότητας των αναιρεσιβλήτων στην παράβαση των μεταξύ των συμβατικών όρων, 2) ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως της αγωγής, 3) ένσταση εκ του αριθμού 576 ΑΚ δεδομένου ότι κατά την έναρξη της μισθώσεως εμφανίστηκε το ελάττωμα των αυθαιρέτων κτισμάτων για τα οποία ανέλαβαν οι αναιρεσίβλητες την υποχρέωση να τα νομιμοποιήσουν, 4) ένσταση απαραδέκτου και ακυρότητας της καταγγελίας της συμβάσεως μισθώσεως, ενώ, δεν έλαβε υπόψη ούτε εκτίμησε τα έγγραφα που αποδείκνυαν την βασιμότητα των άνω ισχυρισμών της ήτοι 1) Αντίγραφο του από 7-4-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως με τις αντιδίκους εκμισθώτριες, στον όρο 9 του οποίου διαλαμβάνεται ότι το μίσθιο θα υπαχθεί στα προγράμματα ανάπτυξης αγροτικού χώρου (7.9.1.) του Ν. 3299/04. 2) Αντίγραφο του από 20-3-2006 νέου ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως σε συνέχεια του πρώτου, στο οποίο αναφέρεται ότι η διάρκεια της μίσθωσης από 9ετή αυξάνεται σε 20ετή, για να υπαχθεί η επιχείρηση της αναιρεσείουσας στον Ν. 3299/04. 3) Αντίγραφο της υπ' αριθ.

πρωτ. 23487/2-10-2008 απαντήσεως της γενικής Δ/νσης Σχεδιασμού και ανάπτυξης της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου προς τις αναιρεσίβλητες από την οποία αποδεικνύεται ότι το ποσόν των 102.861,48 ευρώ της επιδότησης δεν έχει εισπραχθεί ακόμη. 4) Αντίγραφο της υπ' αριθ πρωτ. 100698/ 2008 βεβαίωσης καταχώρησης αιτήματος της Δ/νσης Πολεοδομίας Ν.Α.

Λέσβου του τμήματος έκδοσης οικοδομικών αδειών (σχετ. 10). 5) Αντίγραφα των υπ' αριθ. 1728/31-12-2005 ποσού 35678,62 ευρώ, 1729/31-12-2005 ποσού 8415,50 ευρώ, 5735/31-12-2005 ποσού 441,27 ευρώ, 5736/31-12-2005 ποσού 240,69 ευρώ, 5737/31-12-2005 ποσού 312,45 ευρώ, 5738/31-12-2005 ποσού 1266,73 ευρώ, 5739/31-12-2005 ποσού 354,82 ευρώ, 5740/31-12-2005 ποσού 909,09 ευρώ, 5741/31-12-2005 ποσού 965,58 ευρώ, 5742/31-12-2005 ποσού 517,54 ευρώ, και 5743/31-12-2005 ποσού 583,04 ευρώ (σχετ. 11 - 21) τιμολογίων αγοράς εξοπλισμού κινητών πραγμάτων εξοπλισμού κουζίνας, ψυγείων κ.λπ.

αξίας συνολικού ποσού 49.688,93 ευρώ η αξία των οποίων υπερκαλύπτει την απαίτηση των αντιδίκων. 6) Ενδεικτικά αντίγραφα τιμολογίων του έτους 2006 για οικοδομικές εργασίες, τοποθέτηση πλακών, κατασκευή εξωτερικών θυρών, σκάλας διαφυγής, αποξήλωση παλαιάς ηλεκτρικής εγκατάστασης, αλλαγή υδραυλικών εγκαταστάσεων με αποχετεύσεις σε κοινόχρηστες τουαλέτες - κουζίνας κ.λπ.

και κατασκευή στεγάστρου το έτος 2006 (σχετ. 22 - 27). 7) Ενδεικτικά αντίγραφα τιμολογίων του έτους 2007 που αφορούν χρωματισμούς τοίχων, πλακοστρώσεις, αγορά εξοπλισμού κρεβατιών κ.λπ., αγορά γεννήτριας, ανακατασκευή λουτρών, αγορά εξοπλισμού επίπλων κήπου, τοποθέτηση πλακιδίων, αγορά και τοποθέτηση ανελκυστήρα, αγορά και αντικατάσταση ειδών υγιεινής κ.λπ. (σχετ. 28 - 35). 8) Επίσημο φωτοαντίγραφο με αριθ.

πρωτ. 1159/13-5-2005 της υπ' αριθ. 80 τόμος Α ληξιαρχικής πράξεως θανάτου του ληξιάρχου Μυτιλήνης, από την οποία αποδεικνύεται ότι στις 8 Μαρτίου 2006 απεβίωσε στην Αθήνα και στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, ο Δ. Κ. Χ., ένα από τα ομόρρυθμα μέλη, καθώς και αντίγραφο του υπ' αριθ. πρωτ. Β 13283/4-12-2007 πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών καθώς και αντίγραφο του από 19-4-2006 καταστατικού (σχετ. 36-37-38). 9) Αντίγραφο του υπ' αριθ. ...

ασφαλιστηρίου συμβολαίου και πρόσθετης πράξης 001489768/19-1-2008 του ομίλου ασφαλιστικών εταιρειών GENERALLI για την ασφαλιστική κάλυψη του μισθίου και του εξοπλισμού του έναντι του κινδύνου πυρός με διάρκεια ασφάλισης από 19-1-2008 έως 19-1-2009 (σχετ. 39). 10) Αντίγραφο του υπ' αριθ. 6498/20-4-2010 προσφάτου εγγράφου της ενδιάμεσης διαχειριστικής αρχής της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (σχετ. 40), από το οποίο αποδεικνύεται ότι καλείται η αναιρεσείουσα για έλεγχο στις 29/4/2010 στα γραφεία της υπηρεσίας και στις 3/5/2010 στις εγκαταστάσεις του μισθίου όταν ήδη αυτή έχει αποβληθεί σε εκτέλεση της εκκαλουμένης, βάσει της υπ' αριθ. 975/20-5-2009 εκθέσεως αναγκαστικής εκτελέσεως του Δικαστικού Επιμελητή του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης Ε.

Ε.. Οι παραδοχές της απόφασης σχετικά με τα άνω θέματα είναι οι εξής: "Δυνάμει του από 7.5.2005 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως η εκκαλούσα μίσθωσε από τις εφεσίβλητες Π. Κ. του Π. και Α. Κ. του Π., ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα, αποτελούμενο από ένα ξενοδοχείο δυναμικότητας 37 κλινών με την ονομασία "Πεταλίδι" και ένα εστιατόριο με τους βοηθητικούς τους χώρους, τα παραρτήματα και τα παρακολουθήματά τους και με όλο τον εξοπλισμό τους, που στεγάζονται σε μία διώροφη οικοδομή, γνωστών εμβαδών, εκτάσεων και ορίων στην μισθώτρια (όπως αναφέρεται στο άνω συμφωνητικό), ευρισκόμενο στη θέση "Πεταλίδι" της περιφέρειας "Μυστεγνών" Λέσβου.

Με την σύμβαση αυτή συμφωνήθηκε, επί πλέον, ότι η μίσθωση θα έχει 9ετή διάρκεια, αρχομένη από 1-1-2005, (χρόνος κατά τον οποίο η μισθώτρια είχε εγκατασταθεί στο μίσθιο), και θα λήγει την 31-12-2013 με δικαίωμα παράτασης από την μισθώτρια, με τους αναφερόμενους εκεί ειδικότερα όρους, για άλλα έντεκα (11) έτη, ήτοι μέχρι την 31-12-2024, ότι το μηνιαίο μίσθωμα για το μέχρι τις 31-12-2007 χρονικό διάστημα θα ανέρχεται στο ποσό των 2.500 ευρώ, αναπροσαρμοζόμενο για κάθε εν συνεχεία έτος κατά ποσοστό 3,5% επί του ποσού του προηγουμένου έτους, ότι οι εκμισθώτριες θα βαρύνονται με το επί του μισθώματος ανάλογο τέλος χαρτοσήμου εκ 3,6% καταβαλλόμενο το πρώτο 5νθήμερο κάθε μήνα.

Ρητά συμφωνήθηκε, με τον 6ο όρο του συμφωνητικού, ότι η μισθώτρια εξέτασε το μίσθιο και γενικά όλο τον εξοπλισμό του ξενοδοχειακού συγκροτήματος τα οποία βρέθηκαν της αρεσκείας της και κατάλληλα για τη χρήση που τα προορίζει, με τον 9ο δε όρο του ίδιου συμφωνητικού ότι η μισθώτρια με δική της επιμέλεια, θα προβεί σε εκτεταμένες επισκευές και βελτιώσεις του μισθίου, προκειμένου να αναβαθμίσει αυτό και να υπαχθεί στα προγράμματα ανάπτυξης αγροτικού χώρου και ότι οι βελτιώσεις που θα γίνουν θα παραμείνουν και μετά τη λύση της μίσθωσης προς όφελος του μισθίου χωρίς αντάλλαγμα ή αποζημίωση της μισθώτριας.

Επίσης, συμφωνήθηκε, με τον 12° όρο του συμφωνητικού, ότι οι εκμισθώτριες θα δύνανται να αποθηκεύσουν στην βόρεια κεραμοσκεπή του μισθίου προσωπικά τους αντικείμενα, υπό τον όρο ότι θα υπάρχει αντίστοιχος χώρος, καθώς και ότι αυτή υποχρεούται εντός 2 μηνών από την υπογραφή του συμφωνητικού να προβεί στην ασφάλιση του μισθίου σε αξιόχρεη ασφαλιστική εταιρία κατά του κινδύνου πυρός.

Τέλος, με τον 13° και τελευταίο όρο του συμφωνητικού, όλοι οι όροι συμφωνήθηκαν μεταξύ των μερών ότι είναι ουσιώδεις και ότι η παράβαση οποιουδήποτε από αυτούς, εκ μέρους της μισθώτριας, παρέχει το δικαίωμα στις εκμισθώτριες για καταγγελία της μίσθωσης και άμεση απόδοση του μισθίου. Στη συνέχεια, με το από 20.3.2006 ιδιωτικό συμφωνητικό, (μετά από 14 μήνες από την έναρξη της μίσθωσης και της εγκατάστασης της μισθώτριας στο μίσθιο), προκειμένου η μισθώτρια να υπαχθεί στο Ν. 3299/2004 (πρόγραμμα ανάπτυξης αγροτικού χώρου), τροποποιήθηκε ο όρος της συμβατικής διάρκειας της μίσθωσης και συμφωνήθηκε διάρκεια είκοσι (20) ετών σύμφωνα με τις επιταγές του άνω νόμου, όπως αναγράφεται στον 2° όρο του εν λόγω συμφωνητικού.

Με το νέο αυτό συμφωνητικό και ειδικότερα με τον 5° όρο αυτού, επειδή μετά την έναρξη της μίσθωσης και κατά τον έλεγχο των αρχιτεκτονικών σχεδίων και οικοδομικών αδειών διαπιστώθηκε ότι το ξενοδοχειακό συγκρότημα περιείχε τρεις στεγασμένους χώρους και συγκεκριμένα: α) την ευρισκόμενη νοτιοδυτικά του εστιατορίου προσθήκη 16,80 τ.μ.

που χρησιμοποιούνταν ως κουζίνα, β) την ευρισκόμενη νότια του εστιατορίου προσθήκη 15,56 τ.μ. που χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη και γ) την ευρισκόμενη σε επαφή με το βόρειο όριο του οικοπέδου προσθήκη 41,58 τ.μ. που χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη, που δεν περιλαμβάνονταν στις οικοδομικές άδειες, ανέλαβαν, επιπλέον, οι εκμισθώτριες, την υποχρέωση, με δικές τους δαπάνες, να κατεδαφίσουν τις (β) και (γ) προσθήκες, που δεν ήταν δυνατή η νομιμοποίησή τους και να προβούν στη νομιμοποίηση της (α) προσθήκης, σε περίπτωση δε που δεν θα καθίστατο δυνατή και η νομιμοποίηση αυτής, (της προσθήκης δηλαδή (α), που χρησιμοποιούνταν ως κουζίνα του εστιατορίου) έως τις 30.7.2006, συμφώνησαν, να προβούν οι εκμισθώτριες και στην κατεδάφιση αυτής και η μισθώτρια να επαναφέρει τον χώρο αυτό στην κατάσταση που βρισκόταν όταν τον παρέλαβε, ώστε να καταστεί δυνατή η έκδοση της άδειας λειτουργίας του εστιατορίου.

Με τον 7ο όρο του νέου αυτού συμφωνητικού η μισθώτρια, (εμμένοντας στη σύμβαση της μίσθωσης), δήλωσε ότι για την ύπαρξη των ανωτέρω προσθηκών και την έως τότε εμπλοκή και καθυστέρηση που προκάλεσαν δεν έχει οποιαδήποτε απαίτηση σε βάρος των εκμισθωτριών, "αναγνωρίζουσα ότι και χωρίς αυτές τις προσθήκες θα προέβαινε στην άνω μίσθωση με τους αυτούς όρους και συμφωνίες".

Σημειώνεται ότι κατόπιν συντάχθηκε νέο μισθωτήριο, που έφερε την ίδια ημερομηνία με το αρχικό, από 7.4.2005, το οποίο κατατέθηκε στη ΔΟΥ Μυτιλήνης στις 21.3.2006 με αριθ. βιβλ. καταχ. 907 και περιείχε όλους τους όρους του αρχικού συμφωνητικού (αριθ. βιβλ. καταχ. 230/8.4.2005 ΔΟΥ Μυτιλήνης) τροποποιηθέν μόνο ως προς το χρόνο διάρκειας της μίσθωσης.

Η μισθώτρια εγκαταστάθηκε στο μίσθιο, ήδη από τις 1.1.2005, όπως προαναφέρθηκε, και προέβη με δική της πρωτοβουλία σε επισκευές και βελτιώσεις του μισθίου, δαπανώντας για το σκοπό αυτό ένα σημαντικό ποσό, που, κατά τους ισχυρισμούς του μάρτυρά της, που εξετάστηκε στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, ανήλθε σε ποσό άνω των 400.000,00 ευρώ αποβλέπουσα στη μακροχρόνια διατήρηση της μίσθωσης.

Μέχρι και τον Οκτώβριο του έτους 2006 η μισθώτρια ήταν συνεπής στις καταβολές του μισθώματος, τα μισθώματα, όμως, των μηνών Νοεμβρίου 2006 και Δεκεμβρίου 2006 τα κατέβαλε καθυστερημένα, (τον Ιανουάριο του 2007), μετά την κοινοποίηση σε αυτήν της από 11.12.2006 εξωδίκου δηλώσεως των εκμισθωτριών για την καταβολή τους, όπως και τα μισθώματα των μηνών Νοεμβρίου 2007 και Δεκεμβρίου 2007, τα οποία τα κατέβαλε μετά την κοινοποίηση σε αυτήν της από 13.12.2007 εξωδίκου δηλώσεως των εκμισθωτριών, με την οποία επιπλέον, (όπως και με την προηγούμενη άλλωστε), την καλούσαν να τους προσκομίσει και αποδεικτικό της ασφάλισης του μισθίου, όπως είχε υποχρέωση, από τα μεταξύ τους συμφωνηθέντα.

Μετά και την εξώδικο αυτή η μισθώτρια προσκόμισε στις εκμισθώτριες το με αριθ. .../19.1.2007 ασφαλιστήριο συμβόλαιο που συνήψε το πρώτον στις 19.1.2007 με την ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "GENERALLI HELLAS" για το χρονικό διάστημα από 19.1.2007 έως 19.1.2008. Όμως, η μισθώτρια εκ νέου καθυστέρησε την καταβολή των μισθωμάτων των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου 2008, που ήταν καταβλητέα στις 5.1.2008, 5.2.2008 και 5.3.2008 αντίστοιχα, ποσού 2.680,65 ευρώ για κάθε μήνα και συνολικά 8.041,95 (2.680,65 Χ 3) ευρώ.

Για το λόγο δε αυτό, οι εκμισθώτριες με την από 7-3-2008 αγωγή τους, πού επιδόθηκε στην εκκαλούσα - εναγομένη μισθώτρια στις 24-3-2008, (βλ. την υπ' αριθμ. 5556/24.3.2008 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Μυτιλήνης Ε. Ε.), κατήγγειλαν την μίσθωση, λόγω καθυστέρησης καταβολής των μισθωμάτων των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου 2008, τα οποία δεν κατέβαλε η μισθώτρια, όπως η ίδια ομολογεί, εντός της νόμιμης προθεσμίας του ενός μηνός (άρθ. 597 παρ. 2 ΑΚ) ήτοι μέχρι την 25.4.2008 (αλλά ούτε και αργότερα).

Έτσι, επήλθε η λύση της μισθώσεως (597 ΑΚ) με την πάροδο της άνω προθεσμίας, έκτοτε δε υποχρεούται η μισθώτρια να αποδώσει στις εκμισθώτριες το μίσθιο καθώς και να καταβάλλει σ' αυτές το ανωτέρω ποσό των 8.041,95 ευρώ και ειδικότερα σε κάθε μία από αυτές κατά τον λόγο της εξ αδιαιρέτου κυριότητάς τους (1/2), το ποσό των 4.020,95 ευρώ.

Στις 19.5.2009 έγινε η αποβολή και εγκατάσταση των εκμισθωτριών στο μίσθιο (βλ. την με αριθ. 974/ 19.5.2009 έκθεση αποβολής και εγκατάστασης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείου Μυτιλήνης Ε. Ε.). Σημειώνεται, ότι, η γενομένη με το δικόγραφο της αγωγής ως άνω καταγγελία δεν πάσχει ακυρότητας, ούτε, ασκείται με αίρεση, όπως εσφαλμένα ισχυρίζεται με την έφεσή της η εκκαλούσα, καθόσον, σύμφωνα και με όσα αναφέρθηκαν άνω στις νομικές σκέψεις της παρούσας, η σωρευόμενη βάση της αγωγής για απόδοση του μισθίου λόγω δυστροπίας (66 ΕισΝΚΠολΔ) ασκείται επικουρικά...".

Από τις άνω παραδοχές της απόφασης προκύπτει ότι, το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και ερεύνησε όλους τους ισχυρισμούς και ενστάσεις που αναφέρονται ως παραληφθείσες στο αναιρετήριο και τις αξιολόγησε αρνητικά απορρίπτοντάς τις στο σύνολό της. Ομοίως, από την βεβαίωση του δικαστηρίου ότι έλαβε υπόψη του όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι και τα έγγραφα αυτών προκύπτει ότι έλαβε υπόψη του και τα ανωτέρω αναφερόμενα, για πολλά δε από αυτά γίνεται ειδική μνεία στο σκεπτικό της προσβαλλομένης απόφασης.

Τέλος, και οι εκ του αριθμού 17 και 19 λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αόριστοι αφού για μεν τον πρώτο δεν προσδιορίζει ποιά αντίθεση υπάρχει στο διατακτικό της, ώστε να κριθεί ότι ιδρύεται ο λόγος αυτός, ενώ, για τον δεύτερο, διότι δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο σε τι συνίστανται οι ελλείψεις στην αιτιολογία, ποιά, δηλαδή, επιπλέον περιστατικά έπρεπε να διαλάβει η απόφαση ή σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα, ενώ, σε κάθε περίπτωση αυτή έχει διαλάβει πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες που καθιστούν δυνατό τον αναιρετικό έλεγχο των κανόνων δικαίου.

Με βάση όλα τα ανωτέρω πρέπει να απορριφθούν όλοι οι λόγοι αναίρεσης ως αβάσιμοι όπως και η αναίρεση στο σύνολό της. Διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης των αναιρεσιβλήτων που παρέστησαν και κατέθεσαν προτάσεις (άρθ. 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την με αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 5/25-10-2012 αίτηση αναιρέσεως της 17/2012 αποφάσεως του Εφετείου Βορείου Αιγαίου.

Διατάσσει την εισαγωγή των παραβόλων στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Φεβρουαρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ