Supreme Court dismisses appeal against insurance liability judgment for eye injury due to lack of legal basis and non-appealable amount.

Απόφαση 1598 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1598/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη, Ανδρέα Μαρκάκη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά του ως δικηγόρος.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΕΘΝΙΚΗ», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1 Ιουλίου 2002 αγωγή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1514/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5134/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14 Φεβρουαρίου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κυριτσάκης, ανέγνωσε την από 28 Απριλίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς ή αντιφατικές σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη δε ή ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα της αιτιολογίας, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής υπάρχει, όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε ( ΟλΑΠ 26/ 2004).

Στην προκείμενη περίπτωση, το εφετείο ανελέγκτως δέχτηκε, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι ο αναιρεσείων στην προσπάθειά του να απομακρύνει στις 28.8.2001 και ώρα 04.00 πρωινή το αυτοκίνητό του από την πυλωτή της πολυκατοικίας της οδού .....και να το προφυλάξει, από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε παρακείμενο σταθμευμένο αυτοκίνητο υπό στοιχεία ....Ι.Χ.Ε ασφαλισμένο στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, υπέστη από την υπερένταση, τους καπνούς και από άλμα που επιχείρησε, αποκόλληση του υαλοειδούς του δεξιού οφθαλμού του.

Ότι συνεπεία της σωματικής του αυτής βλάβης, υπέστη ηθική βλάβη για την οποία, ενόψει του συνόλου των συνθηκών του ατυχήματος, της ηλικίας του ( 64 ετών ) και της κοινωνικής και οικονομικής του καταστάσεως (είναι δικηγόρος) δικαιούται εύλογη χρηματική ικανοποίηση, ύψους 3.000 ευρώ. Με αυτά που δέχθηκε το εφετείο και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση , που είχε κρίνει ομοίως, διέλαβε στην απόφασή του πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογία.

Ειδικότερα, έλαβε υπόψη το εφετείο, τόσο τις καθόλου συνθήκες επέλευσης του ατυχήματος, τις οποίες διέλαβε στην απόφασή του, όσο και την ηλικία του τελευταίου καθώς και την κοινωνική και οικονομική του κατάσταση, στοιχεία, δηλαδή, ικανά να διαμορφώσουν την δικανική του κρίση, περί του ύψους, της προσήκουσας χρηματικής ικανοποίησης.

Πληρέστερη ανάλυση στην απόφαση, περί του ότι, δηλαδή, η επελθούσα βλάβη του οφθαλμού, ήταν δυνατόν να επηρεάσει την ικανότητά για άσκηση του επαγγέλματός του, δεν απαιτούνταν να γίνει, ούτε , επίσης, ειδικότερη μνεία περί του ότι προέκυψε από την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στην πυλωτή, μεγάλος κίνδυνος για τους ενοίκους της πολυκατοικίας και τα διαμερίσματά τους.

Περαιτέρω, η ένταση και η αναστάτωση που δημιουργήθηκαν από το συμβάν και ο κίνδυνος βλάβης σε πράγματα που απειλήθηκαν και οι εξ αυτού επιπτώσεις, επαρκώς προσδιορίστηκαν στην απόφαση. Επομένως, ο πρώτος από το άρθρ. 559 αρίθ. 19 ΚΠολΔ λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι αυτή στερείται νόμιμης βάσης, επειδή δεν καθορίστηκαν το είδος της προσβολής, οι εντεύθεν συνέπειες και η, εξ αιτίας βλάβης του οφθαλμού δια βίου μείωση της όρασής τους , είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρίθ. 8 αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως «Πράγματα» δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται ο αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση ( και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα ) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (ΟλΑΠ 3/1997). Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο από το άρθρο 559 αρίθ. 8 ΚΠολΔ λόγο της αιτήσεως αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση , ότι το εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ότι, δηλαδή, ο ίδιος ασκεί το επάγγελμα του Δικηγόρου και ότι για την εκπλήρωση των επαγγελματικών του υποχρεώσεων απαιτείται, μεταξύ των άλλων, και η ανάλογη ορθή λειτουργία των οφθαλμών του , η οποία έχει καταστεί δια βίου ελαττωματική. Ο λόγος είναι απορριπτέος , ως αβάσιμος, διότι, όπως προαναφέρθηκε, αμφότερα τα εν λόγω στοιχεία έχουν ληφθεί υπόψη και διαλαμβάνονται στην απόφαση.

ΙΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αρίθ. 11 ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται, ότι επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα τα οποία οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει ότι θεμελιώνεται ο λόγος αυτός της αναίρεσης στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο της ουσίας, δεν βεβαιώνει, ότι έλαβε υπόψη στα πλαίσια των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ίδιου Κώδικα και τα έγγραφα τα οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, αλλά και όταν υπάρχουν αμφιβολίες περί του αν έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο, τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν με επίκληση ή παρά την περί αυτού βεβαίωση, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το περιεχόμενο της απόφασης, ότι έχουν ληφθεί υπόψη, όλα ή ορισμένα από τα εν λόγω έγγραφα .Στην προκείμενη περίπτωση, προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το εφετείο για να καταλήξει στην δικανική του κρίση για τις συνθήκες του ατυχήματος και την επελθούσα στον αναιρεσείοντα βλάβη, έλαβε υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, στα οποία περιλαμβάνονται :

α) Το από 28-08-2001 απόσπασμα από το οικείο βιβλίο της Πυροσβεστικής Υπηρεσία ...., β) oι από 28-08-2001. 11-07-2002 και μεταγενέστερες ιατρικές γνωματεύσεις της οφθαλμιάτρου ...., γ) oι από 31-08-2001. 05-09-2001. 20-10-2001 και 30-05-2002 γνωματεύσεις του οφθαλμιάτρου ....και δ) η από 17-06-2002 γνωμάτευση του οφθαλμιάτρου ..... Από την πιο πάνω διαβεβαίωση αλλά και από το γεγονός ,ότι στο υπόλοιπο αιτιολογικό της απόφασης, δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από το οποίο να μπορεί να καταλειφθεί αμφιβολία για το αν το εφετείο έλαβε ή όχι υπόψη του και τα έγραφα , γίνεται απολύτως βέβαιο ότι το δικαστήριο, προκειμένου να καταλήξει στην κατά τα ανωτέρω κρίση του έλαβε υπόψη και τα ανωτέρω έγγραφα.

Συνεπώς, ο τρίτος από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, λόγος της αίτησης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που ο ίδιος προσκόμισε και επικαλέστηκε ,πρέπει, να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙV. Με τον τέταρτο από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι, το καθορισθέν με την προσβαλλόμενη απόφαση ποσό χρηματικής ικανοποιήσεως είναι μηδαμινό και έτσι παραβιάστηκε θεμελιώδης διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 του Συντάγματος με την οποία ορίζεται ότι « Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας » και προστατεύονται και τα οικονομικής φύσεως δικαιώματα του ανθρώπου, εφόσον υπάρχει νόμιμη προσδοκία με βάση το ισχύον δίκαιο, και επιβάλλει την προστασία της προσωπικότητας στην οποία περιλαμβάνεται και η υγεία του ανθρώπου η βλάβη της οποίας θεμελιώνει αξίωση προς αποζημίωση .που παρέχεται από την κοινή νομοθεσία (άρθρα 57,59,297, 298 και 932 ΑΚ ) , καθώς, επίσης, και του αυξημένης τυπικής ισχύος άρθρο 1 παρ.1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Ο λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς το ύψος της καταβλητέας χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης δεν ελέγχεται αναιρετικά. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει, ν΄ απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΎΣ

Απορρίπτει την από 14.2.2005 αίτηση του ...., για αναίρεση, της 5134/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα ( 1.170 ) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Ιουνίου 2006 και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στην Αθήνα, στις 22 Σεπτεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ