Appeal dismissed because the set-off objection was not properly raised or argued before the appellate court.

Απόφαση 1596 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1596/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά και Δημήτριο Δαλιάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» και τον διακριτικό τίτλο «ΕΒΟ – ΠΥΡΚΑΛ», που εδρεύει στον Υμηττό Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, ως οιονεί καθολικής διαδόχου, κατόπιν συγχώνευσης, των ανωνύμων εταιρειών: α) «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ) ΑΕ» και β) «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΥΡΙΤΙΔΟΠΟΙΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΚΟΠΟΙΕΙΟ (ΠΥΡΚΑΛ) ΑΕ», που είχαν έδρα τον Υμηττό Αττικής και εκπροσωπούντο νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Παπαϊωάννου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Χ. ΛΙΝΑΙΟΣ Ανώνυμος Βιοτεχνική Εμπορική και Τεχνική Εταιρεία», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. ...., 3. ....και 4. ...., ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Θανόπουλο, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης 305/2003, 306/2003 και 308/2003 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2420/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6249/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8 Δεκεμβρίου 2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κυριτσάκης, ανέγνωσε την από 30 Μαρτίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως «Πράγματα» δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (ΟλΑΠ 3/1997), έχουν προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τρόπο ορισμένο και παραδεκτό και επιπροσθέτως, είναι νόμιμοι και ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 2/1989).

Διαφορετικά είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι. Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση, ότι το εφετείο δεν έλαβε υπόψη του ένσταση συμψηφισμού που προβλήθηκε νομοτύπως από την αναιρεσείουσα και ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, Συγκεκριμένα πρόβαλε η αναιρεσείουσα ότι επί οφειλής αποζημιώσεως χρήσεως δεν οφείλεται τέλος χαρτοσήμου και η ίδια προ του απειλούμενου κινδύνου εξώσεώς της από το κτίριο της ....., του οποίου ήταν μισθώτρια, υπέκυψε στις παράλογες και παράνομες απαιτήσεις των αναιρεσιβλήτων εκμισθωτών, προκειμένου να παραμείνει στη χρήση του μισθίου μέχρι 31 Μαΐου 1996 και αποδέχθηκε τους όρους του από 27-6-1994 ιδιωτικού συμφωνητικού, στους οποίους περιλαμβάνονταν η υποχρέωσή της να καταβάλει αυξημένο ποσό ως αποζημίωση χρήσεως και ολόκληρο το αναλογούν επ΄ αυτής τέλος χαρτοσήμου (εδ.

β΄ παρ. γ΄ του από 27-6-1994 συμφωνητικού). Ότι, ενώ τέτοια υποχρέωση, για την καταβολή τέλους χαρτοσήμου από το νόμο δεν είχε, υποχρεώθηκε να καταβάλει από την αιτία αυτή, αχρεωστήτως, στο διάστημα από 1-11-1992 μέχρι το 2001 συνολικό ποσό 43.592.350 ή 127.930,59 Ευρώ, το οποίο πρότεινε σε συμψηφισμό στα πλαίσια της διάταξης του άρθρου 904 ΑΚ, με την οποία ορίζεται, ότι όποιος έγινε πλουσιότερος χωρίς νόμιμη αιτία από την περιουσία ή με ζημία άλλου, έχει υποχρέωση να αποδώσει την ωφέλεια.

Ότι παρά ταύτα, το εφετείο δεν εξέτασε το παραδεκτώς προβληθέν αυτό περί συμψηφισμού αίτημά της και ζητεί την αναίρεση προκειμένου αυτό το αίτημά της να εξεταστεί. Ο λόγος, ανεξάρτητα από τη βασιμότητα της αξίωσης που αναγκαίως προϋποθέτει έλλειψη νόμιμης αιτίας (σύμβαση, διάταξη νόμου κ.λ.π ΑΠ 725/2004) είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος διότι, με βάση τα όσα η αναιρεσείουσα εκθέτει στο αναιρετήριο και προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου των προτάσεών της, αυτή το πρώτο πρόβαλε τη σχετική ένσταση συμψηφισμού ενώπιον του εφετείου με τις καταθέσεις προτάσεις της, οι οποίες και δεν μπορούν να εκτιμηθούν είτε ως αντέφαση, διότι από την αντίδικό της αναιρεσίβλητη-εκκαλούσα Χ.ΛΙΝΑΙΟΣ ΑΒΕΕ, δεν είχε προβληθεί σχετικός λόγος έφεσης είτε ως πρόσθετος λόγος εφέσεως διότι η ίδια στην από 2-12-2003 έφεσή της δεν είχε προβάλλει λόγο για ένσταση συμψηφισμού ή άλλο λόγο με τον οποίο αναγκαστικά να συνέχεται η ένσταση συμψηφισμού (βλ.

Κ.Πολ.Δ 654 παρ. 1, 520 παρ. 2 και 523 παρ. 1). Κατ΄ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει, ν΄ απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 8.12.2004, αίτηση της ΕΒΟ ΠΥΡΚΑΛ, για αναίρεση της 6249/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό στην Αθήνα, στις 22 Σεπτεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ