Supreme Court allows appeal when lower court ignores expert report as independent evidence under Art. 339 KPolD.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the Athens Court of Appeal's decision of 7090/2004. The appellants had submitted an expert report ordered by the lower court to prove the value of the property in dispute. The appellate court formed its judgment based solely on witness testimonies and documents, failing to consider the expert report as required by law. The court ruled that the expert report is an independent means of proof and must be explicitly mentioned and weighed in the judgment, leading to the reversal of the lower court's decision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 339, 340, 360 KPolD; The judge must consider and explicitly weigh an expert report as an independent means of proof when it is submitted by a party, failing to do so constitutes a ground for appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1594 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1594/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. ...., 2. .....και 3. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Μιχαλόπουλο.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. ...., 2.... και 3. ...... Ο 1ος και ο 2ος παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Πρωτόπαππα και ο 3ος εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-4-1991 αγωγή του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου και του.... αρχικού ενάγοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ιστιαίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 50/1993 του ίδιου Δικαστηρίου η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας λόγο αρμοδιότητας, 653/1995 μη οριστική, 532/2000 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας και 1980/2002 μη οριστική, 7090/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3-2-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 2-5-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η από 23-6-2006 ένδικη αίτηση, και να γίνει δεκτή η από 8-2-2006 ένδικη αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθ. 7090/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ ο δικαστής υποχρεούται προς μόρφωση της πεποιθήσεώς του περί των αποδεικτέων πραγματικών περιστατικών να λαμβάνει υπόψη όλα τα από τους διαδίκους επικαλούμενα σχετικώς και προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων κατ' άρθρο 339 ΚΠολΔ και η διαταγή του δικαστού διεξαχθείσα πραγματογνωμοσύνη, η οποία αποτελεί ίδιον αποδεικτικό μέσον σαφώς διαστελλωμένη από τα λοιπά αποδεικτικά μέσα.
Συνεπώς ο δικαστής, την πραγματογνωμοσύνη αυτή, εφόσον έγινε επίκληση και προσκομιδή από κάποιο από τους διαδίκους οφείλει να την λάβει υπόψη και να την συνεκτιμήσει με τις λοιπές αποδείξεις κατά την στο άρθρο 360 παρ. 1 ΚΠολΔ γενομένη διαστολή από απόψεως αποδεικτικής της ισχύος, κάνοντας ειδική γι' αυτή μνεία στην απόφασή του.
Εν προκειμένω, οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες προτάσεις τους που υπέβαλαν στο Εφετείο, προς ανταπόδειξη του ουσία αβασίμου της αγωγής προσκόμισαν και επικαλέσθησαν την από 7.10.2003 έκθεση της με διαταγή του Εφετείου Αθηνών με την υπ' αριθ. 1980/2002 μη οριστική του απόφαση, διεξαχθείσας πραγματογνωμοσύνης. Και ναι μεν η επίκληση αυτής δεν έγινε με πανηγυρικό τρόπο, αλλά η ρητή αναφορά των εναγομένων σ' αυτή κατά περιεχόμενο και αποτέλεσμα στην έκβαση της παρούσης δίκης υποδηλώνει την βούληση των αναιρεσειόντων να χρησιμοποιήσουν το εν λόγω αποδεικτικό μέσο. Το Εφετείο όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, την κρίση του για τα αποδεικτέα σχημάτισε από τις καταθέσεις των μαρτύρων και τα επικληθέντα και προσκομισθέντα έγγραφα, όχι δε και από την πραγματογνωμοσύνη, της οποίας δεν κάνει ιδιαίτερη, όπως έπρεπε, ως ίδιον αποδεικτικό μέσον, μνεία στην απόφασή του, την οποίαν επομένως και δεν έλαβε υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του. Πρέπει, γι' αυτό, να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο εκ του αριθμού 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ τρίτος λόγος αναιρέσεως και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθ. 7090/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 2007.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Ιουνίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ