Supreme Court dismisses appeal against appellate court decision regarding property management and evidence admissibility.

Απόφαση 1592 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1592/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φραγκίσκο Κοτσώνη.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ, υπό την ιδιότητά της ως διαχειρίστριας και εκπροσώπου των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας, στο ...... Αττικής, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο και συνεχίζει η Ψ1 ως νέα διαχειρίστρια και νομίμου εκπροσώπου των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας στο ..... Αττικής, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Παπαποστόλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-6-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1267/2005 προδικαστική, 3150/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9266/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-5-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Θεοχαρίδης ανέγνωσε την από 13-5-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, επί διαιρεμένης ιδιοκτησίας κατ' ορόφους ή μέρη αυτών (άρθρα 1, 4 επόμενα του ν.3741/1929 και 1117 του ΑΚ), ο οριζόμενος από τους συνιδιοκτήτες διαχειριστής της οικοδομής εκπροσωπεί ενώπιον των δικαστηρίων την ομάδα των συνιδιοκτητών των διαιρεμένων κατ' ορόφους ιδιοκτησιών και παρίσταται για λογαριασμό και ως εκπρόσωπος της ομάδας αυτής, η οποία αποτελεί ένωση προσώπων που στερείται νομικής προσωπικότητας, αλλά έχει την ικανότητα να είναι διάδικος (άρθρα 62 και 64 παρ.3 ΚΠολΔ).

Αν κατά τη διάρκεια της δίκης επέλθει μεταβολή στο πρόσωπο του διαχειριστή, τότε την ένωση των συνιδιοκτητών εκπροσωπεί ο νέος διαχειριστής, χωρίς να επέρχεται από τη μεταβολή και βίαιη διακοπή της δίκης, κατ' ανάλογη εφαρμογή, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, της διάταξης του άρθρου 286 του ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο η μεταβολή στο πρόσωπο του νόμιμου αντιπροσώπου των αναφερομένων σ' αυτό νομικών προσώπων δεν επιφέρει διακοπή της δίκης.

Ενόψει αυτών παρίσταται νομίμως στην παρούσα δίκη, στη θέση της αναιρεσίβλητης Ψ, πρώην διαχειρίστριας της ευρισκόμενης στο ... και επί της οδού ..., αρ....., πολυκατοικίας, και διαδίκου στη δίκη ενώπιον του Εφετείου, η νέα διαχειρίστρια της πολυκατοικίας Ψ1, η οποία εκλέχθηκε με την από ...... απόφαση της γενικής συνέλευσης των οροφοκτητών, συνεχίζει δε για λογαριασμό της ομάδας αυτών τη δίκη, με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου της που καταχωρήθηκε στα πρακτικά συνεδριάσεως του δικαστηρίου τούτου.

ΕΠΕΙΔΗ, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1002, 1117 του Α.Κ. και 1, 2 παρ.1, 4 παρ. 1, 5 και 13 του ν.3741/1929, που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Α.Κ. με το άρθρο 54 του Εισ.Ν. Α.Κ, προκύπτει, ότι εάν η οικοδομή ανεγείρεται με άδεια και υπό το πολεοδομικό σύστημα της αφέσεως του ισόγειου χώρου ακάλυπτου (πυλωτή), ο ακάλυπτος αυτός χώρος δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαιρεμένης ιδιοκτησίας, δηλαδή ιδιοκτησίας που να ανήκει στην αποκλειστική κυριότητα ενός ή περισσότερων ιδιοκτητών, είτε αυτοί είναι οροφοκτήτες είτε τρίτοι, αλλά παραμένει ως κοινόχρηστος χώρος, επί του οποίου αποκτάται αυτοδικαίως συγκυριότητα, εφόσον υφίσταται οριζόντια ιδιοκτησία σε όροφο οικοδομής ή σε διαμέρισμα ορόφου, των οροφοκτητών, κατ' ανάλογη μερίδα τούτων επί του κοινόχρηστου αυτού χώρου, που χρησιμεύει σε κοινή από όλους τους οροφοκτήτες χρήση. (Ολ.Α.Π. 5/1991).

Με συμφωνία, όμως, όλων των συνιδιοκτητών, που γίνεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και υποβάλλεται σε μεταγραφή, μπορεί εγκύρως, κατά τα πιο πάνω άρθρα 5 και 13 του ν.3741/1929, να παραχωρηθεί η χρήση του χώρου αυτού (πυλωτής) ή τμημάτων τούτου αποκλειστικώς σε έναν ή ορισμένους ιδιοκτήτες ορόφου ή διαμερίσματος, οπότε ο περιορισμός της χρήσης του άνω χώρου από τους λοιπούς οροφοκτήτες έχει απλώς το χαρακτήρα δουλείας και δεσμεύει και τους καθολικούς και ειδικούς διαδόχους αυτών.

Η συμφωνία για τη χρήση της πυλωτής, μπορεί να περιληφθεί και στην αρχική πράξη σύστασης της οροφοκτησίας και δεν μπορεί να τροποποιηθεί ή να καταργηθεί παρά μόνο με συναίνεση όλων των αρχικώς συμβληθέντων ή των μετέπειτα συνιδιοκτητών της οικοδομής αυτής και αφού η σχετική συμφωνία τους περιβληθεί τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου και υποβληθεί σε μεταγραφή.

Έτσι, στην αρχική πράξη συστάσεως της οριζόντιας ιδιοκτησίας και στον κανονισμό της πολυκατοικίας, μπορεί να συμφωνηθεί εγκύρως, ότι ολόκληρος ο κοινόχρηστος χώρος της πυλωτής ή συγκεκριμένο τμήμα αυτής θα ανήκει στην αποκλειστική χρήση ενός από τους ιδιοκτήτες των αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών, κατ' αποκλεισμό των υπολοίπων, αρκεί για τη συμφωνία αυτή να τηρηθούν οι προϋποθέσεις που προεκτέθηκαν.

Όμως το με τέτοια συμφωνία παρεχόμενο σε συνιδιοκτήτη δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης κοινόχρηστου χώρου (τμήματος της πυλωτής) δεν περιέχει και εξουσία άρσεως του προβλεπόμενου προορισμού αυτού. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε με αυτήν ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά:

Η οικοδομή επί της οδού ...., αριθ...., στο Δήμο Χαλανδρίου Αττικής υπήχθη στις διατάξεις του ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 με την υπ' αριθμ. ..... πράξη συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας της συμβολαιογράφου

Αθηνών

Σταματίας Καραγιαννοπούλου - Ποθητού, που μεταγράφηκε νόμιμα, στην οποία έχει περιληφθεί και ο κανονισμός της πολυκατοικίας, που διέπει τις μεταξύ των συνιδιοκτητών αυτής σχέσεις. Στο ισόγειο (πυλωτή) της εν λόγω πολυκατοικίας βρίσκονται, πλην άλλων, και οι υπό στοιχεία 16-1 έως 16-6 έξι κλειστές θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων, που αποτελούν αυτοτελείς οριζόντιες ιδιοκτησίες του ενάγοντος, στον οποίο περιήλθαν με την προαναφερθείσα συμβολαιογραφική πράξη σύστασης της οροφοκτησίας.

Οι θέσεις αυτές στάθμευσης αυτοκινήτων επικοινωνούν με το δημόσιο δρόμο μέσω διαδρόμου, που διέρχεται μέσα από τον πλευρικό ακάλυπτο χώρο της οικοδομής, δια του οποίου (διαδρόμου) και γίνεται η κίνηση των αυτοκινήτων κατά την είσοδο και έξοδό τους από τους χώρους στάθμευσης. Ο εν λόγω ακάλυπτος χώρος, που ανήκει στους κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας, με δικαίωμα των προαναφερομένων οριζοντίων ιδιοκτησιών του ενάγοντος για αποκλειστική χρήση μόνο του διερχομένου από το χώρο αυτό διαδρόμου, για τη διέλευση των αυτοκινήτων, προβλεπόταν να διαμορφωθεί, με την κατασκευή της πολυκατοικίας, σε κήπο, με την επίστρωση χλοοτάπητα και καλλωπιστικών φυτών.

Ο ενάγων, ο οποίος, μέσω της τεχνικής μονοπρόσωπης εταιρίας του, κατασκεύασε την πολυκατοικία, πριν γίνει διαμόρφωση του κοινόχρηστου τούτου χώρου σε κήπο, διαμόρφωσε σ' αυτόν τον πιο πάνω διάδρομο, τοποθετώντας δύο σειρές από τσιμέντο πλάκες, σε απόσταση ενός (1) μέτρου η μία από την άλλη. Ακόμη τοποθέτησε στην είσοδο του χώρου αυτού και στο μανδρότοιχο που τον διαχωρίζει από το δημόσιο δρόμο ειδική αυτόματη-συρόμενη γκαραζόπορτα, το τηλεχειριστήριο της οποίας, για το άνοιγμα και το κλείσιμο της, είχε μόνο ο ίδιος.

Η γενική συνέλευση των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας με απόφασή της, που λήφθηκε στις ..., αποφάσισε τη διαμόρφωση του πιο πάνω ακάλυπτου χώρου σε κήπο, όπως προβλεπόταν, και έτσι τον Ιούνιο του έτους 2003 η τότε διαχειρίστρια της πολυκατοικίας ...... ανέθεσε σε ειδικό συνεργείο την εκτέλεση των απαιτουμένων προς τούτο εργασιών.

Με τις εργασίες που εκτελέσθηκαν επιστρώθηκε ο εν λόγω κοινόχρηστος χώρος με χλοοτάπητα και διαμορφώθηκε εκ νέου σ' αυτόν ο ανωτέρω διάδρομος διέλευσης των αυτοκινήτων, με την τοποθέτηση νέων πλακών, οι οποίες στερεώθηκαν σταθερά στο έδαφος με τσιμέντο, με αποτέλεσμα να αναβαθμισθεί ο διάδρομος αυτός, τόσο από αισθητικής όσο και από λειτουργικής πλευράς, και να εξυπηρετεί κατά τον καλύτερο τρόπο τη διέλευση

των

αυτοκινήτων

στους προαναφερόμενους κλειστούς χώρους στάθμευσης του ενάγοντος. Ο ισχυρισμός του ενάγοντος, ότι με την αποξήλωση των πλακών που ο ίδιος είχε αρχικά τοποθετήσει, για τη διαμόρφωση του διαδρόμου και την επίστρωση με χλοοτάπητα του επίμαχου κοινόχρηστου χώρου, έγινε αδύνατη η προσπέλαση στους παραπάνω χώρους στάθμευσης της ιδιοκτησίας του, οι οποίοι έτσι κατέστησαν περίκλειστοι, είναι αβάσιμος.

Επίσης αβάσιμος είναι και ο ισχυρισμός αυτού, ότι συνιδιοκτήτες της πολυκατοικίας προέβησαν στην καταστροφή του ηλεκτρικού μηχανισμού αυτοματοποίησης της γκαραζόπορτας, αφού δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε επενέργεια επ' αυτού από οποιονδήποτε συνιδιοκτήτη. Με βάση της πραγματικές αυτές παραδοχές, το Εφετείο έκρινε ότι είναι ουσιαστικά αβάσιμη η ένδικη (αρνητική) αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, με την οποία ζήτησε να υποχρεωθεί ο αρχικά εναγόμενος ....., ως διαχειριστής της παραπάνω πολυκατοικίας, να επαναφέρει τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση, επανακατασκευάζοντας τον επίμαχο διάδρομο πρόσβασης των αυτοκινήτων στις οριζόντιες ιδιοκτησίες του-θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων- και να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του τελευταίου, κατά τις περί αδικοπραξιών διατάξεις του ΑΚ, για καταβολή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης.

Ακολούθως το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση της ήδη αναιρεσίβλητης, νέας διαχειρίστριας της πολυκατοικίας, και, αφού εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που είχε κρίνει αντιθέτως και είχε δεχθεί εν μέρει την αγωγή του αναιρεσείοντος, απέρριψε αυτήν ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Με εκείνα που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο, αφενός δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 του Α.Κ.

και 1, 2 παρ.1, 4 παρ. 1, 5 και 13 του ν.3741/1929 του ΑΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, και αφετέρου δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε σ' αυτήν πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τα ουσιώδη ζητήματα, τόσο της μη αντίθεσης στη συστατική πράξη της οροφοκτησίας και τον κανονισμό της πολυκατοικίας της από ....

απόφασης της γενικής συνέλευσης των συνιδιοκτητών αυτής για τη διαμόρφωση σε κήπο του ακάλυπτου κοινόχρηστου χώρου, μέσω του οποίου διέρχεται ο επίμαχος διάδρομος διέλευσης των αυτοκινήτων στις οριζόντιες ιδιοκτησίες του αναιρεσείοντος, όσο και της μη παρακώλυσης του δικαιώματος του αναιρεσείοντος για αποκλειστική χρήση κατά τον πιο πάνω τρόπο του διαδρόμου αυτού από τη γενόμενη επίστρωση του κοινόχρηστου χώρου με χλοοτάπητα και την παράλληλη νέα διαμόρφωση του διαδρόμου και κατά συνέπεια μη συνδρομής των προϋποθέσεων για τη θεμελίωση δικαιώματος του αναιρεσείοντος να ζητήσει, βάσει των ανωτέρω διατάξεων, την επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.

Επομένως οι πρώτος και πέμπτος λόγοι της αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις του ΑΚ και του ν. 3741/1929 που αναφέρθηκαν και ότι σε σχέση με την εφαρμογή των διατάξεων αυτών στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, περιλαμβάνοντας σ' αυτήν ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Οι ίδιοι λόγοι αναίρεσης, κατά το μέρος που με αυτούς προβάλλονται αιτιάσεις που ανάγονται στην εκτίμηση, στάθμιση και αξιολόγηση των αποδείξεων, η σχετικά με τις οποίες κρίση του δικαστηρίου είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β' ΚΠολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, έστω και αν η απόρριψή του δεν είναι ρητή, αλλά συνάγεται από το περιεχόμενο της απόφασης (Ολ. ΑΠ 11/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ. 8 εδ.

β' Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα τους προβληθέντες με τις προτάσεις του ισχυρισμούς "ότι η γενική συνέλευση των συνιδιοκτητών της οικοδομής, παράνομα και κατά παράβαση της συστατικής πράξης οροφοκτησίας, αποφάσισε την αποξήλωση των πλακών του επίμαχου διαδρόμου πρόσβασης στις οριζόντιες ιδιοκτησίες του" και "ότι οι πλάκες αυτές είχαν τοποθετηθεί από την κατασκευάστρια εταιρία κατά τρόπο τεχνικά άρτιο, με σύνδεση στο έδαφος με υπόστρωμα από τσιμέντο".

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, με το να κρίνει ότι η αγωγή είναι ουσιαστικά αβάσιμη, απέρριψε εκ του πράγματος τους παραπάνω ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος.

ΕΠΕΙΔΗ, Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 10 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Ο λόγος αυτός ιδρύεται όταν το δικαστήριο δέχεται ως αληθινά γεγονότα, που ασκούν ουσιώδη επίδραση, χωρίς να εκθέτει ούτε γενικώς από ποια αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη, χωρίς να απαιτείται να αξιολογεί τα επί μέρους αποδεικτικά μέσα ή να εξειδικεύει τα έγγραφα. Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο εκθέτει σ' αυτήν όλα τα αποδεικτικά μέσα, ήτοι τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, που εξετάστηκαν στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, τις βεβαιώσεις των μαρτύρων των διαδίκων ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών και ενώπιον συμβολαιογράφου, καθώς και τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, από τα οποία άντλησε την κρίση του, ότι αποδείχθηκαν και είναι αληθινά όλα τα παρατιθέμενα στην απόφασή του και έχοντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης πραγματικά περιστατικά. Επομένως, ο από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ τρίτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, είναι αβάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αρ. 11 εδ.α' του ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη μη επιτρεπόμενα από το νόμο αποδεικτικά μέσα. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 62, 64 παρ. 2, 339, 409 παρ. 1 και 2, 410 παρ. 3 και 415 έως 420 του ΚΠολΔ και 61, 65, 67 και 70 του ΑΚ προκύπτει, ότι δεν μπορεί να είναι μάρτυρας ο διάδικος, αφού δεν είναι τρίτος και δεν μπορεί γ' αυτό να έχει (καταρχήν τουλάχιστον) την αντικειμενικότητα του τρίτου, ο διάδικος και, για την ταυτότητα του λόγου, ο νόμιμος εκπρόσωπος διαδίκου νομικού προσώπου ή το μέλος της διοικήσεως αυτού.

Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 62 παρ.2 και 64 παρ.3 του ΚΠολΔ, ενώσεις προσώπων που επιδιώκουν κάποιο σκοπό, χωρίς να είναι σωματεία, καθώς και εταιρείες που δεν έχουν νομική προσωπικότητα μπορούν να είναι διάδικοι και παρίστανται στο δικαστήριο με τα πρόσωπα στα οποία έχει ανατεθεί η διαχείριση των υποθέσεών τους.

Ένωση προσώπων, κατά την παραπάνω έννοια, αποτελεί και η κατά τις διατάξεις του άρθρου 4 παρ.1 και 2 του Ν.3741/1929 "περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους" ομάδα των συνιδιοκτητών των διαιρεμένων, κατ' ορόφους ή μέρη τους, ιδιοκτησιών οικοδομήματος που έχει υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου αυτού. Η ομάδα αυτή παρίσταται στο δικαστήριο με τα πρόσωπα, στα οποία είτε σύμφωνα με τον κανονισμό, είτε με παμψηφία τους οι συνιδιοκτήτες ανέθεσαν τη διαχείριση.

Εφόσον δε απονεμήθηκε από το νομοθέτη στις εν λόγω ενώσεις προσώπων η ικανότητα να είναι διάδικοι, είναι αυτονόητο ότι αυτές είναι και φορείς των κατ' ιδίαν δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μελών τους, και κατ' επέκταση νομιμοποιούνται να ενάγουν και να ενάγονται ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις αυτών (βλ.

σχ. Ολ. ΑΠ 14/2007). Ενόψει τούτων, στη δίκη που ανοίγεται με την έγερση αγωγής κατά του διαχειριστή οικοδομής, που έχει υπαχθεί στις διατάξεις του Ν.3741/1929 "περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους", διάδικος είναι η ομάδα των συνιδιοκτητών των οριζοντίων ιδιοκτησιών, καθεαυτή και όχι τα κατ' ιδίαν πρόσωπα (συνιδιοκτήτες) που την αποτελούν, τα οποία έχουν την ιδιότητα του τρίτου.

Συνεπώς τα πρόσωπα αυτά επιτρέπεται να εξετασθούν στη σχετική δίκη ως μάρτυρες, η δε από το δικαστήριο λήψη υπόψη των καταθέσεών τους ή, για την ταυτότητα του λόγου, των ενόρκων βεβαιώσεων που έδωσαν ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου, δε δημιουργεί τους από το άρθρο 559 αριθ.11 εδ. α' και 14 του ΚΠολΔ προβλεπόμενους λόγους αναίρεσης. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.α' και 14 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού πορίσματός του, στο οποίο στήριξε την κρίση του για την ουσιαστική αβασιμότητα της ένδικης αγωγής, έλαβε υπόψη ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα τις υπ' αριθμ. 1609, 1610/26-1-2004 ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, που επικαλέσθηκε με τις προτάσεις της και προσκόμισε στο Εφετείο η αναιρεσίβλητη, καθώς και την κατάθεση του εξετασθέντος στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο μάρτυρα της αντιδίκου του ......, οι οποίες αποτελούσαν ανεπίτρεπτα αποδεικτικά μέσα, γιατί όλοι αυτοί οι μάρτυρες ήταν συνιδιοκτήτες οριζοντίων ιδιοκτησιών της οικοδομής, της οποίας διαχειρίστρια τύγχανε η εναγομένη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και κατά τις δύο αιτιάσεις του.

ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αρ. 20 του ΚΠολΔ, ο αναφερόμενος σ' αυτό λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας μόρφωσε την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε και όχι όταν έγινε συνεκτίμηση αυτού μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρεται το έγγραφο αυτό αναφορικά με το πόρισμα για την ύπαρξη ή ανυπαρξία του αποδεικτέου γεγονότος.

Και αυτό γιατί στην τελευταία περίπτωση δεν είναι εφικτή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του εγγράφου παρά μόνο με τη εκτίμηση και των άλλων αποδεικτικών μέσων που συνεκτιμήθηκαν με αυτό, η οποία όμως δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ . Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο για να καταλήξει στην κρίση του, ότι με την εκ νέου διαμόρφωση του επίμαχου διαδρόμου επήλθε αναβάθμιση αυτού, τόσο από αισθητικής όσο και από λειτουργικής πλευράς, και δεν κατέστη αδύνατη η προσπέλαση στους κλειστούς χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων της ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος, στηρίχθηκε σε περισσότερα αποδεικτικά μέσα, δηλαδή σε καταθέσεις μαρτύρων, σε ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, στα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και οι προσκομισθείσες από τους διαδίκους φωτογραφίες του επίμαχου κοινόχρηστου χώρου, χωρίς να στηρίξει σε αυτές αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο το επί της ουσίας πόρισμά του.

Επομένως ο έκτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των αναφερομένων σ' αυτόν πέντε φωτογραφιών του ως άνω κοινόχρηστου χώρου, που προσκόμισε με επίκληση ο αναιρεσείων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-5-2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 9266/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 9 Ιουλίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ