Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of finality for absent necessary co-appellant.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against a first-instance judgment rendered in absentia. The appellant argued for the appeal's admission, while the opposing party contended the judgment was not yet final regarding the absent necessary co-appellant. The court ruled the appeal inadmissible because the judgment lacked finality for the absent co-appellant, who had not been served or waived their right to appeal.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553(1), 554, 76(1), 501, 573(2), 576 of the Code of Civil Procedure; An appeal against a judgment rendered in absentia is inadmissible if the judgment has not become final regarding the absent necessary co-appellant.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1590 / 2018 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1590/2018
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη - Εισηγητή, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 1η Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Π. Τ. του Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Κακαρούνα και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Γ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χρύσα Ντάνου, που ανακάλεσε την από 7/9/2018 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις, 2) Α. Τ. του Ι., κατοίκου ..., 3) Ε. χήρας Σ. Η., τέως συζύγου Π. Τ., το γένος Μ., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο. Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος της ως άνω αναιρεσείουσας, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, ζήτησε την αναβολή της συζήτησης της κρινόμενης αίτησης σε μεταγενέστερη δικάσιμο, για τους λόγους που ανέπτυξε.
Το Δικαστήριο, αφού διασκέφθηκε με την παρουσία και του Γραμματέα του, απέρριψε το αίτημα αναβολής και διέταξε την πρόοδο της δίκης.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/7/2012 αγωγή του πρώτου των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.
Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 523/2014 μη οριστική και 7072/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2537/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25/7/2017 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Όπως προκύπτει από τις μετ' επικλήσεως από τον πρώτο αναιρεσίβλητο προσκομιζόμενες υπ' αρίθμ. .../12-4-18 και ...18-1-18 εκθέσεις αποδόσεως των αρμοδίων δικαστικών επιμελητών των Πρωτοδικείων Αθηνών και Θηβών Α. Κ. και Σ. Κ. αντίστοιχα ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση [από 25-7-17 και με αριθμ. κατάθ. …2017] αιτήσεως αναιρέσεως με την υπ' αυτήν πράξη προσδιορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως από τον επισπεύδον πρώτο αναιρεσίβλητο στους δεύτερο και τρίτο των αναιρεσιβλήτων Α. Τ. και Ε. Η.. Εφόσον όμως οι τελευταίοι δεν εμφανίστηκαν κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου ούτε κατέθεσαν την από τη διάταξη του άρθρου 242§2 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία (αρθ. 573§1 ΚπολΔ), προβλεπόμενη δήλωση, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης, παρά την απουσία τους (αρθ. 576 ΚΠολΔ).
Από τις διατάξεις των άρθρων 553 παρ. 1 και 554 ΚΠολΔικ προκύπτει ότι, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αφότου έπαυσε να είναι προσβλητή με ανακοπή ερημοδικίας είτε διότι παρήλθε η κατ' άρθρο 503 αρ. 1 ΚΠολΔικ 15νθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοση της ερήμην απόφασης είτε διότι ο δικαιούμενος στην άσκησή της (ερημοδικασθείς) διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το δικόγραφο του ασκηθέντος ενδίκου μέσου της ανακοπής ή από το σχετικό δικαίωμα, καθόσον έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την ως άνω διάταξη του άρθρ. 553 αρ. 1β ΚΠολΔικ. (ΑΠ 1466/10, ΑΠ 1428/08, ΑΠ 839/08).
Περαιτέρω, από το συνδυασμό της διάταξης του αρθρ. 553 παρ. 1β ΚΠολΔικ μ' αυτές των αρθρ. 74, 75 παρ. 1 και•2 και 76 παρ. 1 ΚΠολΔικ προκύπτει ότι, σε περίπτωση απλής ομοδικίας η οριστική απόφαση, που εκδίδεται, καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς έναντι εκάστου ομοδίκου και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση ως προς εκείνον από τους ομοδίκους που έγινε τελεσίδικη έστω και αν δεν έγινε τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους.
Αντιθέτως, σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, η οριστική απόφαση προσβάλλεται παραδεκτώς με αναίρεση μόνο όταν καταστεί τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους (ΑΠ 367/2014, ΑΠ 965/2017). Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 76 παρ. 1 και 501 ΚΠολΔικ. σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας έχει ο ερημοδικασθείς αναγκαίος ομόδικος, έστω και αν αυτός θεωρείται ότι αντιπροσωπεύθηκε στη δίκη από τους παρόντες ομοδίκους (ΑΠ 658/2012).
Το έννομο συμφέρον του απόντος ομοδίκου προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας καθώς και τις προϋποθέσεις του παραδεκτού αυτής κρίνει μόνο το δικαστήριο που δικάζει την ανακοπή ερημοδικίας, δεν μπορεί δε να τις κρίνει παρεμπιπτόντως ο Άρειος Πάγος κατά την έρευνα περί του εάν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη (Ολ.
ΑΠ 15/2001). Σε περίπτωση που αποδεικνύεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς ένα των αναγκαίων ομοδίκων η αναίρεση απορρίπτεται, ως απαράδεκτη, ως προς όλους και όχι μόνο ως προς αυτόν ως προς τον οποίο δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία (ΑΠ 965/2017, ΑΠ 367/2014, ΑΠ 764/2009).
Κατ' ακολουθίαν αυτών η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη αφού, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, δεν προκύπτει ότι η δι' αυτής προσβαλλομένη, υπ' αρίθμ. 2537/2017, απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε ερήμην της εκ των τότε εκκαλούντων και (τώρα) αναιρεσιβλήτου, Ε. χήρας Σ. Η., αναγκαίας ομοδίκου της εκκαλούσης- αναιρεσείουσας, έχει καταστεί τελεσίδικη και ως προς την τελευταία η οποία, παρά την παραπάνω ιδιότητάς της (αναγκαίας ομοδίκου της κατ' αντιμωλίαν δευτεροβαθμίως δικασθείσης εκκαλούσας-αναιρεσείουσας) δικαιούται κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, να την προσβάλλει με ανακοπή ερημοδικίας, καθόσον δεν αποδεικνύεται από τα έγγραφα της δικογραφίας ούτε και γίνεται σχετική επίκληση από την παρισταμένη αναιρεσείουσα είτε επίδοση προς την κατ' έφεση ερημοδικασθείσα ως άνω αναγκαία ομόδικό της ή προς την ίδια από την τελευταία της προσβαλλομένης αποφάσεως και παρέλευση της προς άσκηση ανακοπής προθεσμίας είτε παραίτηση αυτής από το σχετικό δικαίωμα.
Κατ' ακολουθίαν, των ως άνω αναφερθέντων πρέπει, απορριπτομενης της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (αρ. 495§4ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του.παρισταμένου πρώτου αναιρεσίβλητου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την [από 25-7-17 και με αριθμ. καταθ. 513/2017] αίτηση αναιρέσεως της 2537/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσίβλητου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 5-11- 2018.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 21-11-2018.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ