Supreme Court dismisses appeal against lower court's property ownership ruling due to lack of evidence for abandonment intent.

Απόφαση 1587 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1587/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Δημήτριο Κάμαρη, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ., με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: Ψ1 και Ψ2, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ζήση Φασούλα ο οποίος ανακάλεσε την από 19-5-2008 δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-5-1998 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17766/1999 προδικαστική, 15922/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2909/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείoν με την από 10-5-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 8-5-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Παραδεκτά φέρεται για συζήτηση ο πρώτος λόγος της από 10-5-2007 αίτησης αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου κατά της 2909/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης μετά την έκδοση και κατάθεση στη γραμματεία του τελευταίου αντιγράφου της 1084/25-9-2007 θετικής γνωμοδότησης του αρμόδιου (Β') Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για το παραδεκτό και βάσιμο του λόγου αυτού (άρθρο 12 παρ. παρ. 1,2 του ν. 2298/1995, όπως αντικαταστάθηκε αρχικά μεν με το άρθρο 28 του ν. 2579/1998 και στη συνέχεια με το άρθρο 42 του ν. 2721/1999). Κατά την ομόφωνη, όμως, γνώμη του πιο πάνω τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης κρίνεται παραδεκτός μεν, αλλά αβάσιμος. Εφόσον, επομένως, λείπει η θετική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ως προς τον αμέσως πιο πάνω αναιρετικό λόγο, η αίτηση αναίρεσης δεν εισάγεται ως προς αυτόν ( άρθρο 42 του ν. 2721/1999).

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε.

Αντίθετα, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης, όταν οι πιο πάνω ελλείψεις αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1ΚΠολΔ) και, ειδικότερα, αναφέρονται στην ανάλυση, αξιολόγηση και στάθμιση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, αρκεί μόνο το πόρισμα να εκτίθεται με σαφήνεια (Ολ. ΑΠ 24/1992). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο ( και ήδη μοναδικό) λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο διέλαβε ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς την απόρριψη ως αβασίμου του επικουρικά προβαλλόμενου ουσιώδους ισχυρισμού του αναιρεσείοντος περί κτήσης ίδιας κυριότητάς του στο επίδικο ακίνητο ως αδέσποτο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 16 του νόμου της 21.6/10.7.1837 " περί διακρίσεως κτημάτων", σε συνδυασμό με εκείνες του βυζαντινορρωμαϊκού δικαίου του ν. 1,23, πανδ 47.1, εισήγ 47 (2-1) και, έτσι, στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε, κατά τα κρίσιμα σημεία της, τα ακόλουθα : " Επίσης και η με τις προτάσεις της πρώτης πρωτόδικης συζήτησης προβληθείσα ένσταση ότι λόγω εγκαταλείψεως της νομής του επιδίκου μετ' ευρύτερης έκτασης από τον Α πριν την ισχύ του ν. 1539/1938 χωρίς πρόθεση μεταβίβασής της σε τρίτο με τη βούληση περί παραίτησης αυτού από την επί του όλου ακινήτου κυριότητά του, που αναφέρονται σε προηγούμενη νομική σκέψη, είναι απορριπτέα ως κατ' ουσία αβάσιμη καθόσον από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν αποδείχτηκε η κατά τα άνω εγκατάλειψη της νομής του ακινήτου αυτού χωρίς πρόθεση μεταβίβασής της σε τρίτο και ιδιαίτερα η βούληση του ανωτέρω περί παραιτήσεώς του από την κυριότητα του επιδίκου και του όλου τότε ακινήτου του.

Αντίθετα από το .../... συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Θεσ/νίκης Ιωάννη Βαφειάδη, με το οποίο πώλησε το άνω ακίνητο στο Β (άμεσο δικαιοπάροχο του δεύτερου ενάγοντα) αποδεικνύεται ότι το είχε μισθωμένο στο Γ και δεν είχε εκδηλώσει βούληση περί παραίτησής του από την κυριότητα ή τη νομή ώστε να καταστεί αδέσποτο, μη δυναμένης να συναχθεί αντίθετης βουλήσεως περί παραιτήσεως από την κυριότητα από τα αναγραφόμενα στο άνω συμβόλαιο "ότι λόγω των γενόμενων τελευταίως μεταβολών εις την τοποθεσίαν εν ή κείται ο πωλούμενος δια του παρόντος αγρός και ως εκ της διανοίξεως νέων οδών, ανεγέρσεως οικοδομών, μεταβολής των ιδιοκτητών των παρακειμένων γηπέδων κλπ και της εκ τούτου αδυναμίας του πωλητού να εύρη και προσδιορίσει που ακριβώς κείται το πωλούμενο ακίνητο δια να παραδώσει σχολαίαν την νομήν επ'αυτού εις τον αγοραστήν, ουδέ και αν τρίτοι κατέλαβαν και κατέχουσι τούτο ...

ο πωλητής ουδεμίαν ευθύνην φέρει". Με βάση τις παραδοχές αυτές, αλλά και άλλες που δεν ενδιαφέρουν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε, ότι το επίδικο ακίνητο περιήλθε στη συγκυριότητα των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων κατά ποσοστό 70% και 30% εξ αδιαιρέτου, αντίστοιχα, με παράγωγο τρόπο, αλλά και με πρωτότυπο τρόπο, δηλαδή με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, ακολούθως δε, αφού απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμες όλες τις ενστάσεις του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος περί κτήσης ίδιας κυριότητάς του στο πιο πάνω ακίνητο, δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή ως και κατ'ουσίαν βάσιμη, επικυρώνοντας, έτσι, με την απόρριψη της έφεσης του αναιρεσείοντος, την πρωτόδικη απόφαση, που είχε εκφέρει όμοια κρίση.

Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, του οποίου το αποδεικτικό πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς την κατ' ουσίαν απόρριψη της αμέσως πιο πάνω επικουρικής ένστασης του αναιρεσείοντος, αφού, όπως δέχθηκε, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν αποδείχθηκε η εγκατάλειψη της νομής του επίδικου ακίνητου χωρίς πρόθεση μεταβίβασής της σε τρίτο και ιδιαίτερα η βούληση του ανωτέρω δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων Α περί παραίτησής του από την κυριότητα τόσο του επίδικου ακινήτου, όσο και του όλου τότε ακινήτου.

Ο ερευνώμενος, επομένως, αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-5-2007 αίτηση για αναίρεση της 2909/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Ιουλίου 2008 .

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ