1586/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1586 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1586/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη και του αρχαιοτέρου της συνθέσεως Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη), Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Τίγγα και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 10 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ. Γ. το γένος Γ. Ξ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Γ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σαββόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1 Οκτωβρίου 1991 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3171/1993 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 1602/1994 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23 Μαΐου 1994 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 11 Σεπτεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμούς 11376 και 11377/20-7-2011 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελητρίας του Πρωτοδικείου Πειραιά Α. Ν. Α., τις από 20.7.2011 αποδείξεις παραλαβής του Α.Τ. Παλαιού Φαλήρου και τις από 21.7.2011 βεβαιώσεις παραλαβής συστημένων του Κεντρικού Καταστήματος Πειραιά των ΕΛ.ΤΑ., αντίγραφα της αιτήσεως αναιρέσεως και της από 21.9.2010 αιτήσεως (κλήσεως) του αναιρεσιβλήτου με τις υπ' αυτή έκθεση καταθέσεως και πράξη ορισμού της αναφερομένης στην αρχή δικασίμου, με κλήση προς παράσταση κατ' αυτή για τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στην αναιρεσείουσα, μετά από παραγγελία του έχοντος ειδική πληρεξουσιότητα και παραστάντος πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσιβλήτου. Κατά τη δικάσιμο όμως αυτή, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε, δεν παραστάθηκε η αναιρεσείουσα ούτε κατέθεσε σχετική δήλωση ότι δεν θα παραστεί κατ' αυτή, σύμφωνα με τα άρθρα 573§1 και 242§2 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως, παρά την απουσία της, ως εάν ήταν και αυτή παρούσα, σύμφωνα με το άρθρο 576§2 ΚΠολΔ.

Επειδή, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση διότι κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δέχθηκε τον ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου και απέρριψε τον ισχυρισμό της ιδίας ως προς το χρόνο ενάρξεως της μεταξύ τους διαστάσεως, αναγόμενος στην εκ μέρους του δικαστηρίου της ουσίας εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (αρθρ. 561 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολομ.

ΑΠ 9/1997, ΑΠ 328/2008). Δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολομ. ΑΠ 12/1991, ΑΠ 37/2008). Εξάλλου, ο εκ του άρθρου 559 αρ.10 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, για την παρά το νόμο λήψη υπόψη πραγμάτων ως αληθών, χωρίς να διαταχθεί απόδειξη γι' αυτά, δεν δημιουργείται όταν, σύμφωνα με το νόμο, το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να διατάξει, με παρεμπίπτουσα απόφασή του, απόδειξη και αποφαίνεται αμέσως μετά από εκτίμηση των στοιχείων της δικογραφίας.

Τέλος, η διάταξη του άρθρου 599§2 Κ.Πολ.Δ., η οποία εφαρμόζεται και στις δίκες περί διαζυγίου (αρ. 592§1α' Κ.Πολ.Δ), ρυθμίζουσα και την προκειμένη υπόθεση, όπως ίσχυε μέχρι την κατάργηση της από το άρθρο 20§2 του Ν.2915/2001, ορίζει ότι το δικαστήριο μπορεί και αυτεπαγγέλτως να απορρίψει ως απαράδεκτα μέσα επίθεσης και άμυνας, τα οποία προβάλλονται μετά την πρώτη συζήτηση και κατά την κρίση του (προβάλλονται) με φανερό σκοπό να παρελκύσουν τη δίκη.

Η διάταξη αυτή αποτελεί ειδική εφαρμογή της βασικής αρχής του άρθρου 116 Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία οι διάδικοι πρέπει να αποφεύγουν ενέργειες οι οποίες οδηγούν εμφανώς στην παρέλκυση της δίκης. Κατά την αληθή έννοια της διατάξεως αυτής, το δικαστήριο της ουσίας σχηματίζει την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του για το ότι μέσο επίθεσης ή άμυνας που προτάθηκε μετά την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως αποβλέπει εμφανώς στην παρέλκυση της δίκης και όχι στην ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας, ερευνώντας αυτεπάγγελτα και εκτιμώντας με ελεύθερη απόδειξη όλα τα στοιχεία που προκύπτουν από τη δικογραφία χωρίς να είναι υποχρεωμένο να διατάξει ιδιαίτερη απόδειξη (Ολομ.

ΑΠ 12/1991). Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλομένη, διότι, χωρίς να διατάξει απόδειξη, δέχθηκε ότι η κατά την ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου μετ' απόδειξη συζήτηση της περί διαζυγίου αγωγής του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της ήδη αναιρεσείουσας, ασκηθείσα από αυτή, δια των προτάσεών της, ανταγωγή, ασκήθηκε με τον προφανή σκοπό να παρελκύσει τη δίκη, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. Η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23.5.1994 αίτηση της Χ. Γ., το γένος Γ. Ξ., περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 1602/1994 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 24 Οκτωβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 7 Νοεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ