1586/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1586 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1586/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνη Ρουπακιώτη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ....., β. ....., γ. ...., δ. ....(φυσικός υιός) και ....(θετός υιός), κατοίκου ....και ε. ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Πετρουνάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-2-1981 αγωγή του αρχικού αναιρεσείοντος ...., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 195/1982 του ίδιου Δικαστηρίου η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου λόγω αρμοδιότητας, 75/1985 μη οριστική, 49/1991 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου και 24/1996 μη οριστική, 250/2004 οριστική του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 13-7-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 18-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 1045 ΑΚ, εκείνος που έχει στη νομή του για μια εικοσαετία πράγμα κινητό ή ακίνητο, γίνεται κύριος(έκτακτη χρησικτησία), ενώ κατά το άρθρο 1049 του ίδιου Κώδικα, η χρησικτησία διακόπτεται με την έγερση της διεκδικητικής αγωγής εναντίον αυτού που χρησιδεσπόζει ή αυτού που κατέχει στο όνομα εκείνου.

Η διακοπή επέρχεται μόνο υπέρ του ενάγοντος. Οι διατάξεις για τη διακοπή της παραγραφής με την έγερση της αγωγής εφαρμόζονται αναλόγως. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, απέρριψε την από 17-3-1981 ένδικη διεκδικητική ακινήτου αγωγή του ενάγοντος και δικαιοπαρόχου του αναιρεσείοντος, κατά παραδοχή ένστασης ιδίας κυριότητας, με έκτακτη χρησικτησία, των εναγομένων, διότι δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του, ότι τα επίδικα ακίνητα, δηλαδή το ήμισυ δωμάτιο(το τρίτο από βορρά και δεύτερο από το νότο), όπως και η έκταση των 140τ.μ., εμπεριέχονται στον τίτλο του ενάγοντος, ήτοι στο ....

προικοσυμβόλαιο του συμβολαιογράφου Άργους Παναγιώτη Καλή, που μεταγράφηκε νόμιμα, όμως οι όροι του προικοσυμβολαίου δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Συγκεκριμένα ποτέ δεν διχοτομήθηκε σε δύο μέρη το ανωτέρω επίδικο δωμάτιο. Σ΄ αυτό κατοικούσε η οικογένεια της δικαιοπαρόχου των αρχικώς εναγομένων ...., χρησιμοποιώντας το ως σάλα.

Αυτό χωριζόταν από τα δύο βορινά δωμάτια, στα οποία κατοικούσε η οικογένεια του ενάγοντος, με πέτρινο μεσότοιχο, στον οποίο υπήρχε πόρτα και τζάκι. Η πόρτα ήταν συνεχώς κλειστή επί τουλάχιστον 58 έτη, το δε τζάκι κλείσθηκε από τον πατέρα του αρχικώς πρώτου εναγομένου ...., διότι χρησιμοποιούσαν σόμπα(στόφα), διακρίνονται δε ακόμη τα ίχνη της εστίας του τζακιού.

Η επίδικη έκταση των 140τ.μ., είναι χέρσα, εισέρχεται στην ιδιοκτησία των εναγομένων, σ΄ αυτήν υπάρχει μία βρύση που είχε τοποθετήσει ο αρχικός εναγόμενος, ...., τουλάχιστον μέχρι το έτος 1968, και ότι την έκταση αυτή, για την οποία οι μάρτυρες ανταπόδειξης κατέθεσαν ότι αποτελεί τον προαύλιο χώρο της οικίας των εναγομένων και σε μέρος αυτής η οικογένεια των εναγομένων καλλιεργούσε ζαρζαβατικά την είχε περιφράξει με συρματόπλεγμα, την χρησιμοποιούσαν οι εναγόμενοι και πριν το έτος 1971.

Μέχρι το έτος 1977, οπότε το πρώτον οι εκκαλούντες - εναγόμενοι διεκδίκησαν δουλεία διόδου από το ακίνητο του ενάγοντος, διότι το ακίνητό τους δεν είχε πρόσβαση στον κοινοτικό δρόμο, οι σχέσεις των διαδίκων ήταν καλές και μέχρι τότε δεν είχε αμφισβητηθεί η πραγματική κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, οι δύο δε οικογένειες κατοικούσαν στις δύο επί μέρους κατοικίες, που είχαν δημιουργηθεί πριν το έτος 1935, που συνεστήθη το προικοσυμβόλαιο, χρησιμοποιώντας καθεμία δύο δωμάτια από τα τέσσερα αρχικά της παλιάς οικίας της απώτερης δικαιοπαρόχου ......

Με βάση αυτά, δέχθηκε το Εφετείο ότι οι εκκαλούντες και πριν από αυτούς οι δικαιοπάροχοί τους, πολύ πριν τη σύνταξη του ανωτέρω προικοσυμβολαίου (....), νεμήθηκαν τα επίδικα ακίνητα με διάνοια κυρίου για χρονικό διάστημα πλέον της εικοσαετίας από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα, μέχρι την άσκηση της αγωγής, προσμετρώντας στο χρόνο της χρησικτησίας τους τον χρόνο χρησικτησίας των δικαιοπαρόχων τους και, συνεπώς, κατέστησαν συγκύριοι με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, καταλύοντας την κυριότητα του ενάγοντος.

Έτσι όπως έκρινε το Εφετείο, το οποίο κατά παραδοχή της έφεσης εξαφάνισε την πρωτοβάθμια απόφαση, με την οποία είχε γίνει δεκτή η ένδικη αγωγή, και απέρριψε αυτήν, ορθώς τις προαναφερθείσες ουσιαστικές διατάξεις ερμήνευσε και εφάρμοσε, ο δε δεύτερος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 1α ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα ενάντια, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 8α ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση, ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο λήφθηκε υπόψη ένσταση ιδίας κυριότητας, με έκτακτη χρησικτησία, των εναγομένων επί του επίδικου ακινήτου, η οποία δεν προβλήθηκε με τις προτάσεις που υπέβαλαν οι εν λόγω διάδικοι ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, άλλως ότι η ένσταση αυτή προβλήθηκε απαραδέκτως αφού δεν υπάρχει αίτημα απόρριψης της αγωγής.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από τις προσκομιζόμενες από 16-1-1985 προτάσεις των εναγομένων της πρώτης συζήτησης ενώπιον του αρμόδιου Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, μετά την οποία εκδόθηκε η 75/1985 προδικαστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, με την οποία τάχθηκαν αποδείξεις εις βάρος των εναγομένων για τον ως άνω αυτοτελή ισχυρισμό τους, προκύπτει ότι η ανωτέρω ένσταση προβλήθηκε από αυτούς, με αίτημα, που περιέχεται στο τέλος των προτάσεων, παραδοχής των ενστάσεων, επομένως και εκείνης περί κτήσης της κυριότητας του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία, και απόρριψης της αγωγής, τον αυτοτελή δε αυτό ισχυρισμό τους, περί κτήσης της κυριότητας του επιδίκου με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, επανέφεραν οι εναγόμενοι, ενώπιον του Εφετείου, με το δικόγραφο της έφεσης τους κατά της εκδοθείσας 49/1991 οριστικής απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ως αιτίαση για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, με αίτημα την παραδοχή της έφεσης, συνεπώς και του ως άνω λόγου, και απόρριψη της ένδικης αγωγής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-7-2004 αίτηση αναίρεσης του ...., κατά της 250/2004 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ