Supreme Court dismisses appeal on tort liability, causation, and evidence rules in vehicle collision case.

Απόφαση 1585 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1585/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη, Ανδρέα Μαρκάκη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Κονταξή.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Νάτσινα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. και 2. ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία «ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 26 Σεπτεμβρίου 2000 και 9 Μαρτίου 2001 αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων και 1ου εκ των αναιρεσιβλήτων, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5337/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4031/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18 Αυγούστου 2004 αίτησή τους και τους από 1 Νοεμβρίου 2005 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κυριτσάκης, ανέγνωσε την από 25 Ιανουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή του υπό στοιχείο β΄ του κυρίως δικογράφου λόγου αναίρεσης και του λόγου από το άρθρο 559 αριθ. 19 μετά από πρότασή του και την απόρριψη κατά τα λοιπά της κρινόμενης αίτησης και των πρόσθετων λόγων. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων, η πληρεξούσια της 2ης εκ των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

-Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 10 του ν. ΓΠΝ/1911, 297, 300, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει, ότι απαραίτητη προϋπόθεση της ευθύνης προς αποζημίωση σε περίπτωση συγκρούσεως οχημάτων είναι η υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου που προκάλεσε τη ζημία καθώς και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της πράξεως ή παραλείψεως του οδηγού και της συγκρούσεως, από την οποία προκλήθηκαν οι ζημίες.

Η ύπαρξη της υπαιτιότητας δεν αποκλείεται καταρχήν από το γεγονός, ότι στο αποτέλεσμα της συγκρούσεως των αυτοκινήτων συντέλεσε και συνυπαιτιότητα του ζημιωθέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας ή της συνυπαιτιότητας καθώς και ο βαθμός του πταίσματος των υπαιτίων οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων δεν αναιρούνται από μόνο το γεγονός, ότι ο ένας από τους οδηγούς αυτούς παραβίασε τις διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.), αφού μόνη η παραβίαση των διατάξεων τούτου από τους οδηγούς, δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση, αυτοκινητικού ατυχήματος.

Αποτελεί απλώς στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παραβάσεως και του επελθόντος αποτελέσματος (ΑΠ 53/2006, ΑΠ 464/2003). Εξ άλλου από τις διατάξεις των άρθρ. 118 αρίθ. 4,566 παρ. 1 και 577 παρ. 3. προκύπτει ότι για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου ( άρθρ. 559 αρίθ.1 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων η συγκεκριμένη διάταξη, του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία κανόνα εφαρμογή του ουσιαστικού δικαίου καθώς επίσης, εφόσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως, η ελάσσων πρόταση του νομικού συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου.

Εάν δε απέρριψε την αγωγή ή γενικώς τον ισχυρισμό ως μη νόμιμο πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο της αγωγής ή του ισχυρισμού, ώστε απ' αυτό να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο από τους λόγους αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι παραβίασε τη διάταξη του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με το να δεχθεί ότι αποκλειστικά υπαίτιος για τον επισυμβάντα θανάσιμο τραυματισμό του δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων, είναι ο ίδιος ο θανών για τους ειδικότερους λόγους που αναφέρονται στο σκεπτικό της απόφασης.

΄Ετσι όπως διατυπώνεται ο λόγος είναι αόριστος διότι δεν αναφέρονται οι ουσιαστικού δικαίου διατάξεις οι οποίες φέρονται ότι παραβιάστηκαν και ο τρόπος με τον οποίο έγινε η παραβίαση. Επίσης αόριστος είναι ο ίδιος λόγος και εφόσον ήθελε εκτιμηθεί ότι περιέχει αιτίαση από τον αριθμό 19 του άρθρ. 559, ΚΠολΔ.

Και αυτό διότι δεν προσδιορίζονται κατά τρόπο συγκεκριμένο ελλείψεις, ασάφειες ή αντιφάσεις στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης. Επομένως ο λόγος του κύριου δικογράφου κατά μέρη αυτά είναι απορριπτέος.

ΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αρίθ. 11 ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται ότι επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα τα οποία οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει ότι θεμελιώνεται ο λόγος αυτός της αναίρεσης στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο της ουσίας, δεν βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη στα πλαίσια των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ίδιου Κώδικα και τα έγγραφα τα οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, αλλά και όταν υπάρχουν αμφιβολίες περί του αν έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο, τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν με επίκληση ή παρά την περί αυτού βεβαίωση, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το περιεχόμενο της απόφασης, ότι έχουν ληφθεί υπόψη, όλα ή ορισμένα από τα εν λόγω έγγραφα ( ΑΠ 643/2001).

Στην προκείμενη περίπτωση, προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, ότι το εφετείο για να καταλήξει στην δικανική του κρίση περί της αποκλειστικής υπαιτιότητας του παθόντος οδηγού, έλαβε υπόψη εκτός από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενόρκως ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και περιέχονταν στα πρακτικά της δίκης, τα οποία επίσης προσκομίστηκαν και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι.

Τα έγγραφα αυτά που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι αναιρεσείοντες ήταν: α) το από 20.12.2000 (Αριθμ.Β.Ω. 157/2001) κλητήριο θέσπισμα του Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Λαμίας, β) η από 1.4.2000 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος του Τμήματος Τροχαίας Λαμίας, γ) το από 1.4.2000 πρόχειρο σχεδιάγραμμα της ιδίας Υπηρεσίας, δ) οι ταχογράφοι της 31.3 και 1.4.2000 του ζημιογόνου αυτοκινήτου, ε) η υπ' αριθμ.261102/26.11.2002 «έκθεση ανάλυσης δίσκου καταγραφής ταχογράφου» της εταιρίας συμβούλων οδικής ασφαλείας «Τροχογνώμων» καθώς και η από 5-10-02 «έκθεση αναγνώσεως διαγραμμάτων ταχογράφου» του υπ'αριθ.κυκλοφ. ...

ΔΧΦ αυτοκινήτου του ..., στ) η από 6.9.2000 ανώνυμη έκθεση ένορκης εξέτασης μάρτυρα, ζ) η από 1.4.2000 έκθεση συλλήψεως της Τροχαίας Λαμίας, η) η από 1.4.2000 έκθεση εξέτασης του πρώτου αναιρεσιβλήτου, θ) η από 6.6.2000 έκθεση ένορκης εξέτασης μάρτυρος του ..., ι) τα από 25.7.2002 "επίγεια τοπογραφικά διαγράμματα" της ανωτέρω Υπηρεσίας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.

ια) η υπ'αριθμ.πρωτ.26253/21.11. 2002 της ΕΥΔΕ Συντήρησης Αυτοκ/δρόμων Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Έργων του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε και ιβ) η από 3-4-2000 Έκθεση Επιθεωρήσεως Αυτοκινήτου του ΚΤΕΟ Φθιώτιδος, συνταγείσα κατόπιν παραγγελίας του Τμήματος Τροχαίας Λαμίας κ.λπ. Από τη διαβεβαίωση αυτή αλλά και από το σύνολο του περιεχομένου της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και συνεκτιμηθεί όλα τα πιο πάνω έγγραφα.

Μεταξύ των εγγράφων, που έχουν ληφθεί υπόψη, είναι και η από 6.9.2000 «έκθεση ένορκης εξέτασης μάρτυρα», η οποία κατά τους αναιρεσείοντες είναι ανυπόστατη ως ανώνυμη , επειδή δεν αναγράφηκε το όνομα και το επώνυμό του μάρτυρα, ενώ έχουν καταχωρηθεί , όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπησή της κατάθεσης αυτής για τη έρευνα του βασίμου του προβαλλόμενου λόγου αναίρεσης (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ ), τα λοιπά προσδιοριστικά του προσώπου στοιχεία όνομα πατρός: ... , όνομα της μητρός: ..., τόπος γεννήσεως: ...

έτος γεννήσεως: ..., επάγγελμα: Αστυνομικός, αριθμός δελτίου ταυτότητας ... της Ελληνικής Αστυνομίας αξιωματικός υπηρεσίας στο Α.Τ Λαμίας , ο οποίος τελών σε διατεταγμένη κατά το χρόνο του ατυχήματος υπηρεσία , αφαίρεσε από το φορτηγό αυτοκίνητο τις δύο κάρτες ταχογράφου περί των οποίων έγινε ανωτέρω λόγος.

Η ένορκη αυτή κατάθεση , η οποία φέρει και τις υπογραφές, των συμμετασχόντων στη σύνταξή της προσώπων και δη τόσο του ίδιου του μάρτυρα, όσο και των Α και Β΄ προανακριτικών υπαλλήλων ... και ..., και στην οποία από προφανή παραδρομή του συντάκτη της δεν καταχωρήθηκε το ονοματεπώνυμο, δεν είναι ανυπόστατη αλλά άκυρη, εφόσον κριθεί από το δικαστήριο ότι συντρέχει το στοιχείο της βλάβης του διαδίκου που την προτείνει και ,επομένως, ορθώς δεν εξαιρέθηκε από τα συνεκτιμηθέντα στοιχεία, αφού κατά την προκείμενη ειδική διαδικασία του 681Β ΚΠολΔ, λαμβάνονται υπόψη, όπως προαναφέρθηκε, και μη πληρούντα τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα.

Να σημειωθεί, περαιτέρω, ότι η δήλωση του πρώτου αναιρεσίβλητου οδηγού του φορτηγού αυτοκινήτου, όπως επαναλήφθηκε στις προτάσεις του ενώπιον του εφετείου (σελ. 5η) της οποίας έγινε ρητή επίκληση από μέρους των αναιρεσειόντων ( σελ. 12 των προτάσεών τους στο εφετείο ), ότι αυτός, διανυκτέρευσε το βράδυ της 31.3.2000 στο εκεί υπάρχον πρατήριο ...

από όπου και ξεκίνησε το πρωί για να ολοκληρώσει το δρομολόγιό του, δεν αποτελεί δικαστική αλλ΄ούτε και εξώδικη ομολογία, όπως αβάσιμα προβάλλουν οι αναιρεσείοντες. Επομένως, ο πρώτος από τους λόγους του κυρίου δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το μέρος που με αυτόν αποδίδεται αιτίαση για παραβίαση του άρθρ. 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ αλλά και του προσθέτου δικογράφου με τον οποίο αποδίδεται αιτίαση για παραβίαση της ίδιας διάταξης του αριθμού 11 αλλά και των αριθμών 1 και 19 ΚΠολΔ σε σχέση με την έκθεση ένορκης κατάθεσης μάρτυρα χωρίς την αναγραφή του ονόματος είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Ένα μέλος όμως του δικαστηρίου ο Δημήτριος Κυριτσάκης, αρεοπαγίτης, έχει τη γνώμη, αναφορικά και μόνο με την αποδιδόμενη πλημμέλεια από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για τη μη λήψη υπόψη εγγράφων, ότι, παρά την ανωτέρω διαβεβαίωση, ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα τα έγγραφα, δεν καθίσταται αδιαστίκτως βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τα υπό στοιχεία ε, ι και ια αποδεικτικά στοιχεία , τα οποία αναφέρονται στην ανάγνωση των δίσκων καταγραφής ταχογράφων, καθώς και την ύπαρξη πλησίον του τόπου της συγκρούσεως, δύο πρατηρίων καυσίμων του ... (της εταιρίας ΒΡ) και ... (της εταιρίας ΕΚΟ) και ότι, επομένως, έπρεπε να γίνει δεκτός ο ανωτέρω από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, διότι αν πράγματι όπως διατείνονται οι αναιρεσείοντες αλλά δέχθηκε στην πορεία της προανακριτικής έρευνας και ο πρώτος αναιρεσίβλητος εξήλθε από παρακείμενο πρατήριο υγρών καυσίμων όπου είχε διανυκτερεύσει και το ατύχημα έλαβε χώρα αμέσως μετά την έξοδό του προς την Εθνική οδό το ποσοστό ευθύνης των εμπλακέντων στο ατύχημα μερών διαφοροποιείται.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρίθ. 8 αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως «πράγματα» δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται ο αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση ( και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα ) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντεστάνσεως (ΟλΑΠ 3/1997), καθώς και οι λόγοι εφέσεως και αντεφέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι έφεσης (ΟλΑΠ 11/1996).

Στην προκείμενη περίπτωση, με το υπό στοιχείο β΄ του κυρίου δικογράφου λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση , από τον αριθμό 8, εκ του ότι το Εφετείο δεν απάντησε σε ουσιώδη ισχυρισμό που αποτέλεσε τη βάση της αγωγής και της εφέσεώς των αναιρεσειόντων , ότι, δηλαδή, η ευθύνη για το ατύχημα βαρύνει τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων οδηγό του επικαθήμενου οχήματος, επειδή, κατ΄αυτούς, εξήλθε από παρακείμενο πρατήριο βενζίνης, διέσχισε διαγωνίως την Εθνική οδό, παρά την υπάρχουσα στο σημείο εκείνο διπλή διαχωριστική γραμμή και παρεμβλήθηκε στην πορεία του δικαιοπαρόχου τους, περιστατικά που , κατά τους ίδιους, αποδεικνύονταν από τα μνημονευόμενα έγγραφα.

Ο λόγος είναι απορριπτέος , προεχόντως ως απαράδεκτος κατά το μέρος που αναφέρεται στα επί μέρους 12 έγγραφα, διότι τα έγγραφα δεν αποτελούν πράγματα, κατά δε τα λοιπά , ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, διότι , κατά την πλειοψηφήσασα , κατά τα ανωτέρω, στο δικαστήριο γνώμη, απαντήθηκε με την απόφαση, ο ισχυρισμός ότι το φορτηγό αυτοκίνητο κινούνταν σε ευθεία γραμμή και δεν εξήλθε από το απέναντι πρατήριο.

IV Κατά το άρθρο 559 αρίθ. 10 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης , ως αληθινά, χωρίς απόδειξη. Εξ΄άλλου κατά το άρθρο 670 εδ. β που εφαρμόζεται κατά το άρθρο 681Α του ίδιου Κώδικα κατά την ειδική διαδικασία εκδίκασης διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο , δεν έκδίδεται παρεμπίπτουσα περί αποδείξεων απόφαση, εκτός από την περίπτωση της πραγματογνωμοσύνης, αλλά το δικαστήριο εκτιμά ελευθέρως τα αποδεικτικά μέσα που έχουν προσκομιστεί από τους διαδίκους και αποφαίνεται κατά συνείδηση περί της αληθείας των ισχυρισμών ( άρθρ. 671 του ίδιου Κώδικα ).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον ίδιο υπό στοιχείο β΄ λόγο της αιτήσεως αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το εφετείο κατέληξε στην κρίση του, περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του δικαιοπαρόχου τους, χωρίς απόδειξη και χωρίς αναφορά κυρίως των αποδεικτικών μέσων που αυτοί προσκόμισαν και χωρίς να γίνεται μνεία, αν υπήρξε αιτιώδης συνάφεια και σχέση της « μέθης» με το επελθόν αποτέλεσμα Με το περιεχόμενο αυτό ο λόγος, πρέπει, να απορριφθεί, κατά το πρώτο μέρος του ως απαράδεκτος, διότι σύμφωνα με τις διατάξεις που προαναφέρθηκαν, κατά την προκείμενη διαδικασία που εκδικάστηκε η διαφορά, δεν εκδίδεται απόφαση που να διατάσσει αποδείξεις και κατά τα λοιπά ως αβάσιμος, δεδομένου ότι, κατά τα ανωτέρω, το εφετείο κατέληξε στην κρίση του, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων που ρητά μνημονεύει ( καταθέσεις μαρτύρων, προσκομιζόμενα και επικαλούμενα έγγραφα ) και ρητά , επίσης, αναφέρθηκε στην ύπαρξη του αιτιώδους συνδέσμου της μέθης με το επελθόν αποτέλεσμα, αφού διαλαμβάνει, ότι « εξ αιτίας αυτής του της μέθης, οδηγούσε το όχημά του χωρίς να έχει πλήρη έλεγχο….» ( φύλλ. 3ο της απόφασης).

V.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρίθ. 12 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παράβαση των ορισμών του νόμου για τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων ιδρύεται, μόνο προκειμένου περί αποδεικτικών μέσων τα οποία έχουν ορισμένη από το νόμο αποδεικτική δύναμη και όχι , ως προς εκείνα που εκτιμώνται από τι δικαστήριο ελευθέρως (άρθρ. 340 ΚΠολΔ). Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων, 666 και 671 παρ. 1 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται και στην ειδική διαδικασία της εκδίκασης διαφορών από αυτοκίνητα, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, τα οποία εκτιμά ελευθέρως και δεν έχει υποχρέωση να ακολουθήσει ορισμένους κανόνες ως προς την αποδεικτική τους δύναμη. Ενόψει αυτών, ο υπό στοιχείο β΄ του κυρίου δικογράφου λόγος αναίρεσης ,κατά το μέρος που με αυτόν προβάλλεται αιτίαση από τον πιο πάνω αριθμό 12, για παράβαση ορισμών του νόμου αναφορικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα για ότι το εφετείο δεν έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία προσκόμισε, για να θεμελιώσει την αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του φορτηγού αυτοκινήτου , είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος.

VI.- Κατά το άρθρο 559 αρίθ. 20 ΚΠολΔ, ο λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο σε αποδεικτικό κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφόρου από το αληθινό, εξ αιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα. Για να είναι όμως ορισμένος ο προβαλλόμενος αυτός λόγος αναίρεσης, πρέπει, να παρατίθεται στο αναιρετήριο το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου και το περιεχόμενο που αποδόθηκε σ' αυτό από το δικαστήριο της ουσίας, ώστε να μπορεί, από την αντιπαραβολή, να κριθεί αν υπάρχει διαφορά και αν αυτή συνιστά παραμόρφωση του περιεχομένου του . Στην προκείμενη περίπτωση, με τον υπό στοιχείο γ΄ λόγο του κυρίου δικογράφου, αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση, ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο των αναφερόμενων εκεί δώδεκα εγγράφων, των οποίων όμως δεν παρατίθεται ούτε το αληθινό περιεχόμενο, ούτε εκείνο που κατά τους αναιρεσείοντες τους αποδόθηκε από το δικαστήριο. Επομένως, ο πιο πάνω από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, λόγος, πρέπει, να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει, ν΄ απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι είχαν χωριστή υπεράσπιση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΎΣ

Απορρίπτει την από 18.8.2004 αίτηση και τους από 1.11.2005 πρόσθετους λόγους των ... για αναίρεση, της 4031/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων , τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα ( 1.170 ) Ευρώ, για κάθε ένα αναιρεσίβλητο..

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2006 και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στην Αθήνα, στις 6 Σεπτεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ