Supreme Court dismisses appeals in insurance liability case where insurer suffered no legal detriment from lower court rulings.

Απόφαση 1584 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1584/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Αλεξάνδρα Κακκαβά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Των αναιρεσειόντων: 1) Θ. Μ. του Α., 2) Β. Μ. του Δ., 3) Κ. Μ. του Θ., 4) Α. Κ. του Θ. Μ. και 5) Γ. Μ. του Θ., κατοίκων ..., εκ των οποίων ο 1ος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Καρυώτη και οι 2η, 3η, 4η και 5ος εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Καρυώτη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΕΓΑ", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Λαγού με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΕΑΕ", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Λαγού με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Φ. Π. του Γ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-3-2012 (αρ. εκθ. καταθ. 1656/2012) αγωγή των ήδη υπό στοιχ. Α αναιρεσειόντων και της ήδη αποβιωσάσης Α. Μ. του Λ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 6-3-2012 (αρ. εκθ. καταθ. .../2012) αγωγή φυσικών προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη, καθώς και με τις από 14-9-2012 (αρ. εκθ. καταθ. .../2012 και .../2012) ανακοινώσεις δίκης - προσεπικλήσεις σε κύρια παρέμβαση - παρεμπίπτουσες αγωγές της ήδη υπό στοιχ. Α αναιρεσίβλητης-υπό στοιχ. Β αναιρεσείουσας.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 355/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και .../2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι υπό στοιχ. Α αναιρεσείοντες με την από 9-7-2015 αίτησή τους και η υπό στοιχ. Β αναιρεσείουσα με την από 16-9-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση των υποθέσεων αυτών, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Ντάντου διάβασε την από 30-9-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων (της υπό στοιχ. Α) αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των υπό στοιχ. Α αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την διάταξη του άρθρου 246 ΚπολΔ το Δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης μπορεί, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσότερων εκκρεμών ενώπιόν του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους, αν υπάγονται στην ίδια διαδικασία και κατά την κρίση του διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων. Στην προκείμενη περίπτωση οι από 9-7-2015 και 16-9-2016 αιτήσεις αναίρεσης κατά της .../2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών θα πρέπει να συνεκδικασθούν για λόγους, που αφορούν την επιτάχυνση της διεξαγωγής της δίκης και την μείωση των εξόδων.

Από την υπ’ αριθμ. .../5-12-2016 έκθεση επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών Ε. Α., προκύπτει ότι αυτή μετά από γραπτή παραγγελία της επισπεύδουσας τη συζήτηση Μ. Λ., δικαστικής πληρεξουσίου της αναιρεσείουσας, αντίγραφο της από 19-6-2016 αίτησης για αναίρεση της .../2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών με πράξη κατάθεσης του Αρμόδιου Γραμματέα του οικείου Εφετείου Αθηνών, με αριθμό ...2016 και πράξη προσδιορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο και κλήση να παραστεί σ’ αυτή επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη της από 19-6-2016 αίτησης αναίρεσης Π.

Φ.. Επομένως εφόσον αυτή δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από την σειρά του οικείου πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε από Πληρεξούσιο Δικηγόρο, πρέπει να εξετασθεί η βασιμότητα της ένδικης αίτησης αναίρεσης παρά την απουσία της ανωτέρω αναιρεσιβλήτου (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. 3 ΚΠολΔ). Από το άρθρο 932 ΑΚ προκύπτει ότι σκοπός της διάταξης είναι να επιτυγχάνεται μία υπό ευρεία έννοια αποκατάσταση του παθόντος για την ηθική του βλάβη, λόγω της αδικοπραξίας, ώστε αυτός να απολαύει μία δίκαιη και επαρκή ανακούφιση και παρηγοριά, χωρίς, από το άλλο μέρος, να εμπορευματοποιείται η προσβληθείσα ηθική αξία και να επεκτείνεται υπέρμετρα το ύψος της αποζημιώσεως για ηθική βλάβη, που δεν μπορεί να αποτιμηθεί επακριβώς σε χρήμα.

Με βάση τον σκοπό αυτόν αντλούνται, στη συνέχεια, ως ουσιώδη χαρακτηριστικά της έννοιας του "ευλόγου" εκείνα τα στοιχεία που αποτελούν τα πλέον πρόσφορα μέσα για την εκπλήρωση του εν λόγω σκοπού της διάταξης. Τέτοια στοιχεία είναι κυρίως: το είδος και η βαρύτητα της ηθικής προσβολής, η περιουσιακή, κοινωνική και προσωπική κατάσταση των μερών και κυρίως του παθόντος, η βαρύτητα του πταίσματος του δράστη (στον βαθμό που επηρεάζει την ένταση της ηθικής βλάβης), η βαρύτητα του τυχόν συντρέχοντος πταίσματος του θύματος, οι όλες ειδικότερες συνθήκες πρόκλησης της ηθικής βλάβης.

Τα στοιχεία αυτά πρέπει να οδηγούν τον Δικαστή να σχηματίσει την κατά το άρθρο 932 ΑΚ εύλογη κρίση του (όχι κατά τις υποκειμενικές του ανέλεγκτες αντιλήψεις, αλλά) κατ’ εφαρμογή του αντικειμενικού μέτρου που θα εφάρμοζε και ο νομοθέτης, αν έθετε ο ίδιος τον κανόνα αποκατάστασης της ηθικής βλάβης στην ατομική περίπτωση.

Συνάγεται δε το αντικειμενικό αυτό μέτρο από τον ανωτέρω σκοπό του άρθρου 932 ΑΚ και, μέσω αυτού, από την όλη κλίμακα των υπερκειμένων σκοπών του συστήματος αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας του ΑΚ. Η κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, όσον αφορά το ύψος της επιδικαστέας χρηματικής ικανοποίησης αποφασίζεται (κατ’ αρχήν αναιρετικώς ανέλεγκτα), με βάση τους ισχυρισμούς και τα αποδεικτικά στοιχεία που θέτουν στη διάθεσή του οι διάδικοι.

Επιβάλλεται όμως, σε κάθε περίπτωση να τηρείται, κατά τον καθορισμό του επιδικαζόμενου ποσού, η αρχή της αναλογικότητας ως γενική νομική αρχή και δη αυξημένης τυπικής ισχύος [άρθρα 2 παρ. 1 και 25 του ισχύοντος Συντάγματος] με την έννοια ότι η σχετική κρίση του Δικαστηρίου, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια όπως αυτά διαπιστώνονται από τα δεδομένα της κοινής πείρας και την κοινή περί δικαίου συνείδηση σε ορισμένο τόπο και χρόνο, που αποτυπώνονται στη συνήθη πρακτική των Δικαστηρίων.

Και τούτο, διότι μια απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο κατά την ελεύθερη κρίση του Δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση, (όσον αφορά τον παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου, και στην δεύτερη, (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας τους, αφού το Δικαστήριο επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών πρέπει, όπως προαναφέρθηκε, να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Στο σημείο αυτό σημειώνεται ότι η έννοια της αναλογικότητας είναι έννοια αυστηρότερη του "ευλόγου" και συνακόλουθα το "εύλογο" εμπεριέχεται αναγκαίως στο "ανάλογο". Άλλωστε την αρχή αυτή, υπό την προεκτεθείσα έννοια, εκφράζει και η υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη του άρθρου 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, υπό την έννοια ότι πρέπει να υπάρχει μια ανεκτή σχέση αναλογικότητας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του σκοπού που επιδιώκει κάθε μέτρο, το οποίο αποστερεί ένα άτομο από θεμελιακό δικαίωμά του, όπως από την ιδιοκτησία του.

Ενόψει όλων αυτών η κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, ως προς το ύψος του ποσού της επιδικασθείσης χρηματικής ικανοποίησης, πρέπει να ελέγχεται αναιρετικά, για το αν παραβιάζεται ευθέως ή εκ πλαγίου (άρθρο 559 ΚΠολΔ αναλόγως από τους αρ. 1 ή 19), η αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 2 παρ. 1 και 25 του Συντάγματος) υπό την προεκτεθείσα έννοια, αλλά και όταν διαπιστώνεται υπέρβαση από το Δικαστήριο της ουσίας των ακραίων ορίων ης διακριτικής του ευχέρειας (Ολ.ΑΠ 9/2015).

Εξάλλου, ο από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας αυτός παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, η οποία υπάρχει, αν ο κανόνας δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε ή αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ.

ΑΠ 7/2006, ΑΠ 1299/2009). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, αναφορικά με την χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων της από 9-7-2015 αίτησης αναίρεσης, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Με βάση τις συνθήκες του ατυχήματος, η αιφνίδια θανάτωση του Σ.

Μ., γεννηθέντος το έτος 1984, στην Αλβανία, τέκνου των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφού των τρίτου, τέταρτης και πέμπτου εναγόντων και εγγονού της έκτης ενάγουσας, συνετάραξε κυρίως το συναισθηματικό και ψυχικό κόσμο αυτών (εναγόντων), οι οποίοι διατηρούσαν άριστες σχέσεις με το θύμα και αποτελούσαν μία οικογένεια.

Λαμβανομένων περαιτέρω υπόψη τις συνθήκες τέλεσης του αδικήματος, την αποκλειστική υπαιτιότητα της οδηγού του ζημιογόνου οχήματος, την κοινωνική θέση και οικονομική κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων και τα διδάγματα της ανθρώπινης εμπειρίας και των εν γένει προσδιοριστικών του άρθρου 932 ΑΚ στοιχείων, αυτοί υπέστησαν ψυχική οδύνη για τη θανάτωση του συγγενούς τους, γι’ αυτό και πρέπει να επιδικασθεί ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης α) το ποσό των 55.000 ευρώ σε καθένα από τους πρώτο και δεύτερη ενάγοντες, β) ανά 20.000 ευρώ σε καθένα από τους τρίτο, τέταρτη και πέμπτο ενάγοντες και γ) το ποσό των 7.000 ευρώ στην πέμπτη ενάγουσα, ποσά στα οποία δεν υπολογίζονται 45 ευρώ, όσον αφορά τους τέσσερεις πρώτους ενάγοντες, που επιφυλάχθηκαν να ζητήσουν, ασκώντας πολιτική αγωγή ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που με την εκκαλούμενη απόφασή του επιδίκασε ανά 100.000 ευρώ σε καθένα από τους πρώτο και δεύτερη ενάγοντες, ανά 70.000 ευρώ σε καθένα από τους τρίτο, τέταρτη και πέμπτο ενάγοντες και το ποσό των 15.000 ευρώ στην έκτη ενάγουσα, έσφαλε στην κρίση του αυτή, κατά το βάσιμο περί τούτου λόγο της έφεσης, απορριπτομένου ως αβασίμου του περί του αντιθέτου λόγου της αντέφεσης...".

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες της από 9-7-2015 αίτησης αναίρεσης πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια κατ’ ορθότερο χαρακτηρισμό από τον αριθ. 1 και όχι και από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ως προς το αγωγικό κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ψυχικής οδύνης, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο επιδικάζοντας σε καθένα από τους δύο πρώτους αναιρεσείοντες το ποσό των 55.000 ευρώ και σε καθένα από τους λοιπούς το ποσό των 20.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, την οποία υπέστησαν από τον θάνατο του ηλικίας 26 ετών Σ.

Μ., υιού των δύο πρώτων εξ αυτών και αδελφού των λοιπών υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και την αρχή της αναλογικότητας. Ο. λόγος αυτός πρέπει ν’ απορριφθεί, καθόσον με τις ανωτέρω κρίσεις και παραδοχές ως προς το αγωγικό κονδύλιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, το Εφετείο δεν υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, αφού τα εν λόγω ποσά, κατά την κοινή πείρα, την δικαστηριακή πρακτική και την περί δικαίου συνείδηση δεν υπολείπονται και μάλιστα καταφανώς των συνήθως επιδικαζόμενων σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Με τον δεύτερο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο της από 9-7-2015 αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών κατά τον προσδιορισμό της νομικής έννοιας της ψυχικής οδύνης και του ευλόγου, διότι η χρηματική ικανοποίηση, που επιδικάσθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι εύλογη αλλά πολύ χαμηλή. Ο λόγος αυτός πρέπει ν’ απορριφθεί, καθόσον, από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία γιατί καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και με πληρότητα και σαφήνεια, χωρίς να χρειαζόταν οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω παραδοχή, το πραγματικό της εφαρμοσθείσας εδώ διάταξης ουσιαστικού δικαίου, του άρθρου 932 ΑΚ, την οποία η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε με ανεπαρκή αιτιολογία, αφού κατά τον προσδιορισμό της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ψυχικής οδύνης, έλαβε υπόψη του τις συνθήκες τελέσεως του ατυχήματος, την αποκλειστική υπαιτιότητα της οδηγού του ζημιογόνου οχήματος, την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων, αλλά και τα διδάγματα της ανθρώπινης εμπειρίας.

Με τον τρίτο λόγο της από 9-7-2015 αίτησης αναίρεσης πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της αόριστης έννοιας του ευλόγου σε σχέση με τον πόνο και την θλίψη, που οι αναιρεσείοντες της εν λόγω αναίρεσης δοκίμασαν εξαιτίας της απώλειας του συγγενούς τους. Ο λόγος αυτός θα πρέπει ν’ απορριφθεί, διότι η έννοια της αναλογικότητας είναι έννοια αυστηρότερη του "ευλόγου" και συνακόλουθα το "εύλογο" εμπεριέχεται αναγκαίως στο "ανάλογο", η οποία, σύμφωνα, με τα εκτιθέμενα ανωτέρω ορθώς δεν παραβιάσθηκε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή. Κατόπιν αυτών η από 9-7-2015 αίτηση αναίρεσης θα πρέπει ν’ απορριφθεί. Με τον πρώτο από τους αριθ. 1 και 14 του άρθρου 559 ΚπολΔ λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα της από 16-9-2016 αίτησης αναίρεσης ασφαλιστική εταιρία πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 516, 532 και 534 ΚΠολΔ, κατά το μέρος, που απέρριψε για έλλειψη εννόμου συμφέροντος την επικουρική έφεση, που άσκησε ενώπιον του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείου κατά της 355/2013 πρωτόδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο λόγος, κατά το πρώτο τμήμα, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 516, 532, 534 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος διότι οι αναφερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις των άρθρων 516, 532, 534 ΚΠολΔ είναι διατάξεις δικονομικού χαρακτήρα κανόνων, που καθορίζουν τον τρόπο, τα όργανα και την μορφή της ένδικης προστασίας και μπορεί να θεμελιώσουν κάποιον από τους λόγους των αριθ. 2-18 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αλλά όχι λόγο από τον αριθ. 1 του άρθρου 559.

Ο ίδιος λόγος κατά το δεύτερο τμήμα, με το οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση του αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι, παρά τον νόμο, μετά την παραδοχή της κύριας εφέσεως της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, της εξαφάνισης της πρωτόδικης απόφασης ως προς τις εν λόγω κύριες αγωγές, και την απόρριψη των αντεφέσεων, που άσκησαν με τις προτάσεις τους οι κυρίως ενάγοντες απορρίφθηκε για έλλειψη εννόμου συμφέροντος η επικουρική της έφεση, θα πρέπει ν’ απορριφθεί και τούτο διότι η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία μετά την παραδοχή της από 29-4-2013 ασκηθείσας κύριας έφεσής της και την μείωση των επιδικασθέντων με την πρωτόδικη απόφαση ποσών της χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ψυχικής οδύνης, δεν θα υποστεί καμία βλάβη σε σχέση με τις παρεμπίπτουσες αγωγές, που η ίδια άσκησε κατά της παρεμπιπτόντως εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, διότι η τελευταία οδηγούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος, δεν θα υποχρεωθεί να καταβάλει μεγαλύτερα ποσά, ήτοι εκείνα, που επιδικάσθηκαν με την πρωτόδικη απόφαση, αλλά τα επιδικασθέντα με την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, τα οποία εν προκειμένω είναι μικρότερα από τα πρωτοδίκως επιδικασθέντα.

Κατόπιν αυτών μετά την απόρριψη του πρώτου λόγου της από 16-9-2016 αναίρεσης της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, αλλά και την απόρριψη της συνεκδικασθείσας, κατά τα ανωτέρω, από 9-7-2015 αίτησης αναίρεσης των εναγόντων συγγενών του θανόντος κατά το ένδικο ατύχημα Σ. Μ., θα πρέπει η ανωτέρω από 16-9-2016 αίτηση αναίρεσης, κατά το δεύτερο τμήμα της που ασκείται επικουρικά για την περίπτωση, που η αντίθετη από 9-7-2015 αίτηση αναίρεσης γίνει δεκτή, μετά την απόρριψη της τελευταίας ν’ απορριφθεί και ως προς το δεύτερο τμήμα της αλλά και στο σύνολό της.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω θα πρέπει οι από 9-7-2015 και 16-9-2016 συνεκδικασθείσες αιτήσεις αναίρεσης κατά της .../ 2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών ν’ απορριφθούν και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες της από 9-7-2015 αιτήσεως αναίρεσης στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚπολΔ), όπως αυτή καθορίζεται ειδικότερα, στο διατακτικό. Αντιθέτως δεν επιβάλλεται δικαστική δαπάνη σε βάρος της αναιρεσείουσας της από 16-9-2016 αίτησης αναίρεσης, λόγω έλλειψης σχετικού αιτήματος από την αναιρεσίβλητη, που δεν εμφανίστηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από Πληρεξούσιο Δικηγόρο. Τέλος πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή των παραβόλων στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ ΚπολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει τις από 9-7-2015 και 16-9-2016 αιτήσεις αναίρεσης κατά της .../2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Απορρίπτει την από 9-7-2015 αίτηση αναίρεσης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Απορρίπτει την από 16-9-2016 αίτηση αναίρεσης. Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Σεπτεμβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ