1582/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1582 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1582/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. Ε. Τ. του Μ. και 2. Σ. Τ. του Ε., κατοίκων ..., εκ των ανωτέρω ο 1ος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Βασίλειου Οικονομίδη και ο 2ος εκπροσωπήθηκε από τον ως άνω πληρεξούσιο και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία"ΡΕΝΩ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ ΕΜΠΟΡΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε." και το διακριτικό τίτλο "ΡΕΜΕΣ Α.Ε." η οποία εδρεύει στον Γέρακα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Γρατσία και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/1/2008 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 408/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 362/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8-4-2010 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 14-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή αμφοτέρων των λόγων της από 8-4-2010 και με αριθμό κατάθεσης 288/2011 αίτησης αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθ. 363/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 362/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών (άρθρ. 647 επ. Κ.Πολ.Δ.), αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής :

Οι ήδη αναιρεσείοντες είχαν εγείρει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 31.1.2008 και με αριθμό κατάθεσης 719/2008 αγωγή, στρεφομένη κατά της ήδη αναιρεσίβλητης, με την οποία ιστορούσαν ότι δυνάμει του από 1.6.2001 ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης εξεμίσθωσαν στην τελευταία, για το από 1.6.2001 μέχρι 31.5.2013 χρονικό διάστημα και αντί αρχικού μηνιαίου μισθώματος 2.620.339 δραχμών και ήδη 7.689,92 ευρώ, αναπροσαρμοζομένου μετά το πρώτο έτος της μίσθωσης, σύμφωνα με τα ειδικότερον σ' αυτήν εκτιθέμενα, και καταβαλλομένου εντός του πρώτου πενθημέρου εκάστου ημερολογιακού μηνός, το εις την αγωγή αυτή ειδικότερα περιγραφόμενο κατάστημα, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από την μισθώτρια για την άσκηση της εμπορικής της δραστηριότητας, ήτοι ως χώρος έκθεσης και πώλησης αυτοκινήτων κατασκευής εργοστασίου "ΡΕΝΩ" και γενικότερα εξυπηρέτησης τέτοιων αυτοκινήτων.

Ότι συμφωνήθηκε το μίσθωμα να βαρύνεται με ολόκληρο το από 3,6% τέλος χαρτοσήμου και από το ήμισυ του συμπληρωματικού φόρου, ήτοι 1,5% επί του εκάστοτε καταβαλλομένου μισθώματος, και ανήλθε, κατόπιν γενομένων αναπροσαρμογών, για μεν την από 1.6.2006 μέχρι 30.5.2007 μισθωτική περίοδο σε 9.018,96 ευρώ, πλέον τέλους χαρτοσήμου από 324,69 ευρώ και του ημίσεως του συμπληρωματικού φόρου από 135,28 ευρώ, για δε την από 1.6.2007 μέχρι 31.5.2008 περίοδο και με βάση τους ίδιους υπολογισμούς, στο συνολικό ποσό των 9.753,83 ευρώ.

Ότι η εναγόμενη - νυν αναιρεσίβλητη, με την από 11.6.2007 εξώδικη δήλωσή της προς αυτούς, η οποία τους επιδόθηκε στις 19.6.2007, προέβη στην κατ' άρθρο 43 του ΠΔ/τος 34/1995 καταγγελία, λόγω μεταμελείας της, της ένδικης μίσθωσης, η οποία και έληξε στις 20.12.2007 και ότι μολονότι, στις 19.12.2007, η ως άνω μισθώτρια τους παρέδωσε και αυτοί παρέλαβαν το μίσθιο ακίνητο, εντούτοις αρνείται να τους καταβάλει α) το οφειλόμενο μίσθωμα, πλέον χαρτοσήμου και συμπληρωματικού φόρου, της χρονικής περιόδου των δεκαεννέα (19) ημερών, ήτοι από 1.12.2007 μέχρι 19.12.2007, που αυτή παρέμενε στο μίσθιο κάνοντας χρήση αυτού και το οποίο ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 6.177,43 ευρώ και β) την εκ τεσσάρων μηνιαίων μισθωμάτων οφειλομένη εκ του ως άνω άρθρου 43 του ΠΔ/τος 34/1995 αποζημίωση, που ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 37.122,04 ευρώ.

Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησαν όπως υποχρεωθεί η εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη να καταβάλει σ' αυτούς, κατά τα εκεί αναφερόμενα ποσοστά συγκυριότητάς τους επί του μισθίου ακινήτου, τα ως άνω ποσά με τον νόμιμο τόκο, σύμφωνα με τα ειδικότερον σ' αυτήν εκτιθέμενα. Επί της αγωγής αυτής, η οποία συζητήθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 408/2009 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, αφού απορρίφθηκε, μεταξύ άλλων ισχυρισμών της εναγόμενης, και ο ασκών ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της προκειμένης δίκης και συνιστών ένσταση ισχυρισμός αυτής, ότι στην καταγγελία της ένδικης μίσθωσης προέβη ένεκα ύπαρξης σπουδαίου λόγου, έγινε δεκτή η αγωγή.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησε η εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη την από 18.3.2009 και με αριθμό κατάθεσης 2810/2009 έφεσή της, επί της οποίας, συζητήσεως γενομένης κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε η ήδη προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 362/2010 οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία, αφού κρίθηκε ότι η εκ μέρους της εκκαλούσας μισθώτριας γενομένη καταγγελία της ένδικης σύμβασης μίσθωσης οφειλόταν σε σπουδαίο λόγο και ότι, ένεκα τούτου, δεν όφειλε αυτή την προβλεπόμενη από το άνω άρθρο 43 του ΠΔ/τος 34/1995 προβλεπόμενη αποζημίωση, ούτε και το προαναφερόμενο μέρος μισθώματος, έγινε δεκτός ο ταύτα υποστηρίζων δεύτερος λόγος της έφεσης και αφού εξαφανίσθηκε η κατά τα άνω αντιθέτως κρίνασα πληττόμενη πρωτόδικη απόφαση, κρατήθηκε και δικάσθηκε κατ' ουσία η υπόθεση και απορρίφθηκε η αγωγή ως αβάσιμη κατ' ουσία.

Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνονται οι ηττηθέντες ενάγοντες - εφεσίβλητοι και ήδη αναιρεσείοντες με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους διατυπούμενους δι' αυτής λόγους, οι οποίοι και ερευνώνται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω ειδικότερον εκτιθέμενα.-

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 43 του ΠΔ/τος 34/1995 "Κωδικοποίηση Διατάξεων Νόμων Περί Εμπορικών Μισθώσεων", όπως αυτή ίσχυε πριν την αντικατάστασή της με την § 1 του άρθρου 17 του Ν. 3853/2010, η οποία θεσπίσθηκε για την προστασία του εκμισθωτή από τον κίνδυνο πρόωρης και αιφνίδιας λύσης της μίσθωσης, ο μισθωτής μπορεί μετά την πάροδο διετίας από την έναρξη της σύμβασης να καταγγείλει εγγράφως τη μίσθωση και τα αποτελέσματά της επέρχονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από αυτή, οπότε οφείλει στον εκμισθωτή ως αποζημίωση το καταβαλλόμενο κατά το χρόνο της καταγγελίας μίσθωμα τεσσάρων μηνών.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η ως άνω αποζημίωση δεν οφείλεται, όταν ο μισθωτής καταγγείλει προώρως τη μίσθωση, σύμφωνα με τα άρθρα 281, 288, 588, 672 και 766 του Α.Κ. για σπουδαίο λόγο, οπότε τα συγκροτούντα το λόγο αυτό περιστατικά πρέπει να αποτελούν και το περιεχόμενο της καταγγελίας. Έτσι, εναγόμενος ο μισθωτής, προς καταβολή της ως άνω αποζημίωσης για την πρόωρη από αυτόν καταγγελία της μίσθωσης, μπορεί να προβάλει κατ' ένσταση ότι η καταγγελία της μίσθωσης έγινε για σπουδαίο λόγο, οπότε δεν υποχρεούται σε αποζημίωση του εκμισθωτή (ΑΠ 1455/2009, ΑΠ 330/2004, ΑΠ 861/1999).

Περαιτέρω, η συνδρομή ή μη σπουδαίου λόγου αξιολογείται με κριτήρια αντικειμενικά, δεν απαιτείται δηλαδή καταρχήν πταίσμα εκείνου προς τον οποίο απευθύνεται η καταγγελία. Προκειμένου ειδικά για την πρόωρη καταγγελία της εμπορικής μίσθωσης, η οποία είναι διαρκής ενοχική σχέση, το περιεχόμενο του σπουδαίου λόγου πρέπει να προσδιορίζεται στενά και τούτο διότι ο νόμος έχει θεσπίσει και ειδικούς λόγους καταγγελίας για αμφότερα τα μέρη, οι οποίοι καλύπτουν ευρύ φάσμα περιπτώσεων.

Επιβάλλεται, λοιπόν, να γίνει δεκτό ότι σπουδαίος λόγος συντρέχει στις περιπτώσεις που τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά καθιστούν την εξακολούθηση της μίσθωσης για το συμβαλλόμενο που την καταγγέλει μη αξιώσιμη, σύμφωνα με την καλή πίστη. Τα πραγματικά δε περιστατικά που συνθέτουν τον σπουδαίο λόγο δεν είναι απαραίτητο να αφορούν μόνο εκείνον προς τον οποίο απευθύνεται η καταγγελία, δηλαδή να αφορούν το πρόσωπό του ή να εμπίπτουν στη σφαίρα των κινδύνων του - χωρίς, όμως, να απαιτείται και πταίσμα αυτού - αλλά, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να αναφέρονται και στη σφαίρα συμφερόντων του καταγγέλοντος, ή και μόνον του καταγγέλοντος, υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν οφείλονται σε υπαιτιότητά του και τούτο διότι κατά γενική αρχή του δικαίου, κανείς δεν μπορεί να αποκομίσει ωφελήματα από την παράνομη ή ανήθικη συμπεριφορά του ή από δικό του πταίσμα.

Και ναι μεν η συνδρομή ή όχι των συνιστώντων τον σπουδαίο λόγο πραγματικών περιστατικών ανήκει στην ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, πλην όμως το εάν τα δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά συγκροτούν ή όχι την αόριστη νομική έννοια του σπουδαίου λόγου υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, ο οποίος γίνεται δια του αριθμού 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

Εξάλλου, ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδάφ. α' του ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (ΟλΑΠ 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 8/2006, ΑΠ 1702/2011).- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, αναφορικά με την ύπαρξη σπουδαίου λόγου δικαιολογούντος την πρόωρη καταγγελία της σύμβασης μίσθωσης εκ μέρους της αναιρεσίβλητης μισθώτριας και την υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης στους αναιρεσείοντες εκμισθωτές, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του και κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου της (άρθρ. 561 § 2 Κ.Πολ.Δ.), τα ακόλουθα :

Δυνάμει του από 1.6.2001 ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων, οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες εκμίσθωσαν στην εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία, για το από 1.6.2001 μέχρι 31.5.2013 χρονικό διάστημα και αντί αρχικού μηνιαίου μισθώματος 7.689,92 ευρώ, αναπροσαρμοζομένου μετά το πρώτο έτος της μίσθωσης, σύμφωνα με τα ειδικότερον στην προσβαλλόμενη απόφαση εκτιθέμενα, και καταβαλλομένου εντός του πρώτου πενθημέρου εκάστου ημερολογιακού μηνός, ένα κατάστημα, κείμενο στην Αγία Παρασκευή Αττικής και επί της Λεωφόρου Μεσογείων, αριθμός 458, αποτελούμενο από ισόγειο, εμβαδού 250 τ.μ., πατάρι, 140 τ.μ., υπόγειο, 250 τ.μ και από ένα ακάλυπτο χώρο (πρασιά), εμβαδού 106 τ.μ., ο οποίος ευρίσκεται έμπροσθεν του καταστήματος αυτού, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από την μισθώτρια για την άσκηση της εμπορικής της δραστηριότητας, ήτοι ως χώρος έκθεσης και πώλησης αυτοκινήτων κατασκευής εργοστασίου "ΡΕΝΩ" και γενικότερα εξυπηρέτησης τέτοιων αυτοκινήτων.

Περαιτέρω, στις 19.6.2007, η εναγόμενη μισθώτρια επέδωσε στους ενάγοντες εκμισθωτές την από 11.6.2007 εξώδικη δήλωση - καταγγελία της, με την οποία τους καθιστούσε γνωστή την για σπουδαίο λόγο επιθυμία της για λύση της κατά τα άνω υφισταμένης μεταξύ αυτής και εκείνων μίσθωσης, τους δήλωνε ότι θα τους παραδώσει τη χρήση του μισθίου στις 31.10.2007 και τους καλούσε να παραλάβουν κατά την ημερομηνία αυτή τα κλειδιά του μισθίου.

Ο για την καταγγελία αυτή επικαλούμενος από την μισθώτρια ανώνυμη εταιρία σπουδαίος λόγος συνίσταται στο ότι στις 19.9.2003 είχε καταρτισθεί μεταξύ αυτής και της μοναδικής εισαγωγέα στην Ελλάδα των αυτοκινήτων "ΡΕΝΩ", ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "MAVA A.E.", σύμβαση συνεργασίας και η τελευταία, μέχρι τον Απρίλιο του έτους 2007, επανειλημμένως είχε προσάψει στην εναγόμενη ότι οι κείμενες στην Αγία Παρασκευή και επί του ως άνω μισθίου καταστήματος εγκαταστάσεις της, δεν πληρούσαν τα καθορισμένα από το εργοστάσιο "ΡΕΝΩ" και από αυτήν (ως άνω εισαγωγέα) ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια του συστήματος επιλεκτικής διανομής, ένεκα του ότι οι εγκαταστάσεις αυτές δεν διέθεταν το εμβαδόν το οποίο απαιτείτο α) για την έκθεση και παράδοση των καινούργιων αυτοκινήτων "ΡΕΝΩ" και β) για το συνεργείο συντήρησης και επισκευής των εν λόγω αυτοκινήτων, ήτοι χρήσεις για τις οποίες και είχε μισθώσει αυτή το προαναφερόμενο μίσθιο.

Εξέθετε δε ακόμη αυτή (εναγόμενη) στην καταγγελία της ότι είχε ζητήσει από την ως άνω "MAVA A.E." όπως της χορηγηθεί πίστωση χρόνου (προφανώς για εύρεση νέου καταλλήλου καταστήματος και εγκατάστασή της σ' αυτό) και στις 2.5.2007 έλαβε την από 30.4.2007 επιστολή - ύστατη όχληση της "MAVA A.E.", ότι η ανωτέρω κατάσταση δεν μπορεί να παραταθεί.

Στην έχουσα λοιπόν αυτό το περιεχόμενο εξώδικη δήλωση της εναγόμενης μισθώτριας, απάντησαν οι ενάγοντες εκμισθωτές με την από 25.6.2007 εξώδικη δήλωσή τους με την οποία της καθιστούσαν γνωστό ότι θεωρούν την καταγγελία αυτή ως ερειδόμενη επί της διάταξης του άρθρου 43 του ΠΔ/τος 34/1995, ότι τα αποτελέσματά της (δηλ.

η λύση της σύμβασης μίσθωσης) θα επέλθουν μετά την πάροδο έξι μηνών, ήτοι στις 20.12.2007, και ότι υποχρεούται αυτή να τους καταβάλει αφενός τα μισθώματα του χρονικού αυτού διαστήματος των έξι μηνών και αφετέρου την προβλεπόμενη από το προαναφερόμενο άρθρο αποζημίωση των τεσσάρων μηνιαίων μισθωμάτων. Παρακατιόν περαιτέρω το Εφετείο και ασχολούμενο με την εν λόγω καταγγελία, δέχεται ότι "Όπως όμως προέκυψε από όλο το αποδεικτικό υλικό, η καταγγελία της εναγομένης δεν ερείδεται στη διάταξη του άρθρου 43 του Π.Δ. 34/1995, όπως οι ενάγοντες ισχυρίζονται, αλλά σε σπουδαίο λόγο, ο οποίος συνίσταται στην ακαταλληλότητα του μισθίου ακινήτου για την ενάσκηση της εμπορικής δραστηριότητας της εναγομένης εταιρίας, ως εξουσιοδοτημένου διανομέα και επισκευαστή αυτοκινήτων εργοστασίου κατασκευής Renault.

Ειδικότερα μετά τη θέση σε ισχύ του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1400/2002 για τη διανομή, εμπορία και επισκευή αυτοκινήτων και τη συνακόλουθη υιοθέτηση από όλα τα εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων και από τις αντίστοιχες εισαγωγικές εταιρίες αυτοκινήτων, του συστήματος "επιλεκτικής διανομής", το οποίο λειτουργεί με βάση αυστηρά ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια, κατέστη υποχρεωτική για όλους τους επίσημους διανομείς και επισκευαστές αυτοκινήτων, οι οποίοι ετύγχαναν επίσημα μέλη των δικτύων διανομής αυτοκινήτων, η απαρέγκλιτη τήρηση όλων των ποιοτικών και ποσοτικών όρων και κριτηρίων που τέθηκαν μονομερώς από τα εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων και τις αντίστοιχες εισαγωγικές εταιρίες, σχετικά με τη διανομή αυτοκινήτων και την παροχή τεχνικής υποστήριξης αυτών.

Με την ισχύ του ως άνω Ευρωπαϊκού Κανονισμού οι εισαγωγικές εταιρίες αυτοκινήτων επέβαλαν νέους όρους και προϋποθέσεις στους επίσημους διανομείς. Την 19.9.2003 καταρτίσθηκε μεταξύ της εναγομένης και της εταιρίας με την επωνυμία "MAVA A.E.", η οποία είναι η μοναδική εισαγωγέας των αυτοκινήτων Renault στην Ελλάδα, νέα σύμβαση, δια της οποίας η εταιρία "MAVA A.E." επέβαλε την τήρηση από την εναγομένη των ανωτέρω αυστηρών ποσοτικών και ποιοτικών κριτηρίων, προκειμένου αυτή (εναγομένη) να παραμείνει στο Δίκτυο Διανομής των αυτοκινήτων εργοστασίου Renault.

Στο πλαίσιο αυτό, η εταιρία "MAVA A.E." μετά την κατάρτιση της ανωτέρω από 19.9.2003 σύμβασης, επανειλημμένως έχει επισημάνει στην εναγόμενη εταιρία ότι οι κείμενες επί της Λεωφ. Μεσογείων αρ. 458 στην Αγ. Παρασκευή Αττικής εγκαταστάσεις, δεν πληρούν τα καθορισμένα από το εργοστάσιο RENAULT ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια του συστήματος επιλεκτικής διανομής, ένεκα του ότι οι εν λόγω εγκαταστάσεις δεν διαθέτουν το εμβαδόν το οποίο απαιτείται :

α) για την έκθεση και την παράδοση των καινούργιων αυτοκινήτων Renault και β) για το συνεργείο συντήρησης και επισκευής αυτοκινήτων Renault. Στις επανειλημμένες οχλήσεις της εταιρίας "MAVA A.E." η εναγομένη είχε ζητήσει πίστωση χρόνου, προκειμένου να συμμορφωθεί με τις ως άνω οδηγίες, πλην όμως την 2.5.2007 η εναγομένη έλαβε την από 30.4.2007 επιστολή της "MAVA A.E.", στην οποία η τελευταία της επεσήμαινε, μεταξύ άλλων, ότι οι εγκαταστάσεις της στην Λεωφ.

Μεσογείων 458, δεν πληρούν τα προβλεπόμενα ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια που υπαγορεύονται από τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1400/2002, και κάλεσε την εναγομένη να μεταστεγαστεί από το ανωτέρω μίσθιο ακίνητο, σε άλλους χώρους, οι οποίοι να πληρούν τα κριτήρια αυτά. Επίσης έθεσε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της ισχύος της μεταξύ των καταρτισθείσας από 19.9.2003 σύμβασης συνεργασίας (δια της οποίας ορίστηκε η εναγομένη εξουσιοδοτημένος έμπορος και επισκευαστής αυτοκινήτων Renault), την πραγματοποίηση και ολοκλήρωση της μεταστέγασης της εναγομένης μέχρι την 31.10.2007, άλλως δήλωσε ότι θα καταγγείλει την ανωτέρω σύμβαση συνεργασίας με την εναγομένη.

Μετά την επιστολή αυτή και δεδομένου ότι η εταιρία "MAVA A.E." είναι ο μοναδικός εισαγωγέας αυτοκινήτων εργοστασίου Renault, η μη συμμόρφωση στους τιθέμενους από αυτήν όρους συνεπάγεται τη διακοπή της συνεργασίας της εναγομένης με το δίκτυο της Renault, με συνεπακόλουθο την οικονομική της καταστροφή. Ως εκ τούτου συντρέχει σπουδαίος λόγος εκ μέρους της εναγομένης για την καταγγελία της μίσθωσης, λόγω της ακαταλληλότητας του μισθίου ακινήτου για την ενάσκηση της εμπορικής δραστηριότητας της εναγομένης ως εξουσιοδοτημένου διανομέα και επισκευαστή αυτοκινήτων εργοστασίου Renault και επισήμου μέλους του δικτύου διανομής αυτοκινήτων Renault στην Ελλάδα.

Ο ως άνω σπουδαίος λόγος, δεν ήταν γνωστός στην εναγομένη κατά τη σύναψη της επίδικης σύμβασης μίσθωσης την 1.6.2001, καθότι προέκυψε μετά την θέση σε ισχύ του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1400/2002 για τη διανομή, εμπορία και επισκευή αυτοκινήτων". Στη συνέχεια δε το Εφετείο, με βάση τα ανωτέρω δεκτά γενόμενα υπ' αυτού ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, οδηγήθηκε στην κρίση ότι "Μετά την από 11.6.2007 καταγγελία της επίδικης μίσθωσης η εναγομένη ένεκα του προαναφερθέντος σπουδαίου λόγου, δεν οφείλει αποζημίωση στους ενάγοντες, ούτε το μίσθωμα του χρονικού διαστήματος από 1 έως 19.12.2007, που αντιστοιχούν στα αγωγικά αιτήματα της κρινόμενης από 31.1.2008 αγωγής.

Επομένως έσφαλε η εκκαλουμένη απόφαση που απέρριψε την ένσταση της εναγομένης περί καταγγελίας ένεκα σπουδαίου λόγου, και έκανε δεκτή κατ' ουσίαν την αγωγή, ως ερειδόμενη στη διάταξη του άρθρου 43 του Π.Δ. 34/1995". Κατόπιν δε τούτων το δικαστήριο εκείνο έκανε δεκτό τον σχετικό δεύτερο λόγο της έφεσης της εναγομένης - νυν αναιρεσίβλητης εταιρίας, εξαφάνισε την αντιθέτως κρίνασα εκκαλούμενη απόφαση και αφού κράτησε την υπόθεση, δίκασε και απέρριψε κατ' ουσία την αγωγή.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο εσφαλμένα υπήγαγε τα υπ' αυτού δεκτά γενόμενα ως άνω πραγματικά περιστατικά στη νομική έννοια του σπουδαίου λόγου και κατά συνέπεια εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προεκτεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 281, 288, 672 και 766 του ΑΚ, καθώς και εκείνη του άρθρου 43 του ΠΔ/τος 34/1995.

Τούτο δε (ήτοι η μη υπαγωγή των ως άνω πραγματικών περιστατικών στην νομική έννοια του σπουδαίου λόγου) διότι τα εν λόγω περιστατικά εμπίπτουν στη σφαίρα του επιχειρηματικού κινδύνου της εναγόμενης και ήδη αναιρεσίβλητης και δεν δικαιολογούν την εκ μέρους αυτής καταγγελία της σύμβασης μίσθωσης και την αζήμια γι' αυτή λύση της.

Κατά συνέπεια, ο κατ' εκτίμηση του όλου περιεχομένου του ταύτα προβάλλων πρώτος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.-

ΙΙΙ.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, β) να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.) και γ) να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των εχόντων καταθέσει και προτάσεις αναιρεσειόντων (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθμ. 362/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.-

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.-

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2014

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Ιουλίου 2014

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ