157/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 157 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 157/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Δ. Λ. του Ι., κατοίκου ... και 2. Της εδρεύουσας στην Αθήνα ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ", νόμιμα εκπροσωπούμενης, η οποία έφερε προηγουμένως την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ ΜΕΤΡΟΛΑΊΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και άλλαξε ως άνω η επωνυμία της με την από 31/8/2007 απόφαση της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της εταιρίας, οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Βασιλικής Νακοπούλου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ε. χήρας Π. Κ., το γένος Χ. Α., 2. Χ. Κ. και 3. Π. Κ. του Π., απάντων ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος αρχικού διαδίκου Π. Κ. του Π., κατοίκων ..., οι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Σωκράτη Χυτήρη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-12-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 13-12-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος καθώς και την από 24-10-2005 προσεπίκληση προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5026/2006 μη οριστική και 1675/2009 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και 2438/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 16-11-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 21-11-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 929 Α.Κ. προκύπτει ότι ο παθών, σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας του, δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση και για μέλλουσα ζημία, (όπως π.χ. για τη δαπάνη της μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης), η αποκατάσταση της οποίας μπορεί να αξιωθεί και πριν από την πραγματοποίησή της, αρκεί αυτή να είναι δυνατόν να προσδιοριστεί εκ των προτέρων. Η μελλοντική αυτή ζημία, όμως, αποκαθίσταται μόνον εφόσον η επέλευσή της είναι βεβαία και απλώς η πραγμάτωσή της ανάγεται σε μέλλοντα χρόνο (ΑΠ 1074/2002), ενώ αντίθετα δεν υπάρχει η αξίωση, όταν είναι βέβαιο ότι η δαπάνη η αιτούμενη, για την αποκατάσταση της μελλοντικής ζημίας, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα παραδεκτώς, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκοπούμενα διαδικαστικά έγγραφα, που αναφέρονται κατωτέρω και από το περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, προκύπτουν τα εξής: Από τον αρχικώς ενάγοντα Π. Κ. ασκήθηκε η κρινόμενη, (από 10-12-2003 αγωγή), η στρεφόμενη κατά των νυν αναιρεσειόντων, με την οποία, εκτός των άλλων κονδυλίων, εζητείτο και αποζημίωση, ποσού 47.000 ευρώ, για τη δαπάνη προς διενέργεια μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης, προς αποκατάσταση των συνεπειών εκ του τραυματισμού του, που προκλήθηκε κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, από υπαιτιότητα του πρώτου εκ των εναγομένων-νυν αναιρεσειόντων, οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, του ασφαλισμένου στη δεύτερη εξ αυτών. Το δικάσαν την αγωγή Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ανέβαλε την έκδοση οριστικής απόφασης και με την υπ'αριθμ. 5026/2006 απόφασή του, διέταξε την διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, προκειμένου ο διορισθείς ως πραγματογνώμων ιατρός να αποφανθεί για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα και για την αναγκαιότητα της διενέργειας της χειρουργικής επέμβασης. Πλην όμως, η διαταχθείσα αυτή πραγματογνωμοσύνη δεν κατέστη δυνατόν να διενεργηθεί, διότι, εν τω μεταξύ, την 10-6-2006, απεβίωσε ο ενάγων-παθών Π. Κ., την διακοπείσα δε, λόγω του θανάτου αυτού, δίκη συνέχισαν οι κληρονόμοι αυτού -νυν αναιρεσίβλητοι (σύζυγος και τέκνα αυτού). Με την εκδοθείσα, μετά τη συνέχιση της δίκης, από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, υπ' αριθμ. 1657/2009 οριστική απόφασή του, κρίθηκε απορριπτέο το αίτημα της αγωγής, για τη δαπάνη προς διενέργεια μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης του αρχικώς ενάγοντα, με την αιτιολογία ότι: "δεν υφίσταται η αρχική αξίωση, αφού αυτή αφορά μη μέλλουσα να πραγματοποιηθεί εγχείρηση". Το Εφετείο, αντίθετα, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, συνεκδικάζοντας την ασκηθείσα και από τους εναγόμενους έφεση, και την από τους ενάγοντες αντέφεση, κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, έκρινε ότι το κονδύλιο αυτό είναι βάσιμο και ότι πρέπει να επιδικασθεί στους συνεχίζοντες τη δίκη κληρονόμους του αρχικώς ενάγοντα, με την αιτιολογία ότι: "Το ποσό αυτό δικαιούται να αξιώσει ο Π. Κ. ως μελλοντική αποζημίωση, καθόσον είχε εκδηλώσει την επιθυμία της αποκατάστασης, αν και η επιτυχία της κινητικής του λειτουργίας θα ήταν περιορισμένη, ενώ δεν είχε προβεί στην εγχείρηση λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Ο επακολουθήσας θάνατος του Π. Κ. δεν επηρέασε τις ασκηθείσες αξιώσεις του, καθόσον κρίσιμος χρόνος για τη σχετική με αυτές κρίση είναι αυτός της πρώτης συζήτησης της υπόθεσης. Είναι αδιάφορο το γεγονός, ότι ο τελευταίος δεν κατέστη δυνατόν να υποβληθεί στην επέμβαση, καθόσον δικαιούνταν να ζητήσει την επιδίκαση της σχετικής δαπάνης πριν από την πραγματοποίηση της επέμβασης αμέσως μετά την προσβολή του σώματός του από της οποίας γεννάται η αξίωση, ενώ η ζημία αυτού, παθόντος από το ατύχημα, συνίσταται στην υπάρχουσα ανάγκη για την πραγματοποίηση της δαπάνης και όχι στην ίδια την πραγματοποίηση αυτής." Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο παρεβίασε (με εσφαλμένη εφαρμογή), τις διατάξεις των άρθ. 914,929,297,298 ΑΚ, σχετικά με το αγωγικό αίτημα για το ως άνω κονδύλιο, αφού, στη συγκεκριμένη περίπτωση, λόγω του εν τω μεταξύ επισυμβάντος θανάτου του αρχικώς ενάγοντα-παθόντα, καθίσταται βέβαιο, ότι η δαπάνη για την αποκατάσταση της ως άνω ζημίας δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί και κατά συνέπεια δεν υπάρχει αξίωση, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν και στην προηγηθείσα νομική σκέψη. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίον αποδίδεται η από το άρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ. πλημμέλεια, για παραβίαση των ως άνω ουσιαστικού δικαίου, διατάξεων είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων (άρθ. 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2438/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση σο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ