Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds and failure to cite specific facts.

Απόφαση 157 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 157/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2005, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Λ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπρο-σωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Μπακόλα.

Του αναιρεσίβλητου: Οργανισμού Κοινής Ωφέλειας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΕΛ.ΤΑ."), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του 'Αννα Λυκούδη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8 Σεπτεμβρίου 1997 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3714/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2927/2003 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25 Μαϊου 2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 26 Ιουλίου 2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος.

Συνεπώς δεν είναι πράγματα υπό την άνω έννοια οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, ούτε τα νομικά επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι για την υποστήριξη των απόψεών τους σε σχέση με νομικά ζητήματα ή οι ισχυρισμοί τους που αναφέρονται στην ορθή ερμηνεία του νόμου, ούτε τα αποδεικτικά μέσα. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. γιατί δεν έλαβε υπόψη πραγματικά περιστατικά που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι προσελήφθη με την ιδιότητα του ταχυδρομικού διανομέα του κλάδου διανομέων και όχι εκείνη του οδηγού και συνεπώς η ανάθεση σ' αυτόν των καθηκόντων του οδηγού ήταν εκτός των υπηρεσιακών του υποχρεώσεων. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απαράδεκτος, αφού ο ως άνω ισχυρισμός συνιστά άρνηση της αγωγής. Κατά τα λοιπά ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί υπό την επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. πλήττει την εκτίμηση από το Εφετείο των συνιστώντων την ουσία της υποθέσεως πραγματικών περιστατικών, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

ΙΙ. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά τα αναγκαία για την κρίση στην συγκεκριμένη περίπτωση ως προς τη συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εξ άλλου είναι αόριστος ο μνημονευθείς λόγος αναιρέσεως αν δεν διαλαμβάνει: 1) τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή τη μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας, 2) τον ισχυρισμό (αγωγικό, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφασή του και η σύνδεσή του με το διατακτικό και 3) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία ποιά επί πλέον περιστατικά έπρεπε ν' αναφέρονται ή, ως προς τι υπάρχει έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες ποιες είναι αυτές, σε τί συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση, ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες στο θέμα της αναγωγικής αναζήτησης των καταβληθέντων από το αναιρεσίβλητο στην ασφαλιστική εταιρία συνεπεία απαλλακτικού όρου της ασφαλιστικής συμβάσεως, ήτοι οδηγήσεως του υπηρεσιακού αυτοκινήτου της εν μέθη.

Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, γιατί δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι πλήρεις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και τα περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωση του αγωγικού ισχυρισμού.

ΙΙΙ. Για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, πρέπει, να αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια: 1) ο φερόμενος ως παραβιασθείς κανόνας ουσιαστικού δικαίου και μάλιστα ενάριθμα, 2) οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές της ελάσσονος προτάσεως) που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού και η έννομη συνέπεια που βάσει αυτών καταγνώσθηκε και 3) το νομικό σφάλμα, δηλαδή που βρίσκεται η παραβίαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο αναιρετικό λόγο προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση η αιτίαση, ότι παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 937 και 927 Α.Κ. (όπως εκτιμάται από το Δικαστήριο και όχι τις διατάξεις των άρθρων 537 και 527 Α.Κ. που αναγράφονται στο δικόγραφο της αναιρέσεως) για το λόγο ότι απαίτησε λιγότερα στοιχεία από όσα απαιτούνται σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 927 Α.Κ.

και συγκεκριμένα όσον αφορά στο χρόνο καταβολής της καθορισθείσης αποζημιώσεως στους τρίτους και την ασφαλιστική εταιρία. Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί στο αναιρετήριο δεν διαλαμβάνονται οι πλήρεις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, ούτε εξειδικεύεται σε τί συνίσταται το νομικό σφάλμα της αποφάσεως κατά την ερμηνεία και εφαρμογή των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ήτοι των διατάξεων των άρθρων 937 και 927 Α.Κ.

που εφάρμοσε. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη σε βάρος του ηττηθέντος αναιρεσείοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25 Μαΐου 2004 αίτηση του Δ. Λ. για αναίρεση της 2927/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Οκτωβρίου 2005.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ