Supreme Court allows appeal against labor court for failure to consider submitted evidence on salary amount.

Απόφαση 1579 / 2018 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1579/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πηνελόπη Ζωντανού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Θεόδωρο Τζανάκη, Νικόλαο Πιπιλίγκα, Λουκά Μόρφη - Εισηγητή και Γεώργιο Δημάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 15 Μαΐου 2018, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρίας με την επωνυμία "...", η οποία εδρεύει στο ..., νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Σιάμο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Π. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Θεοχάρη Παυλάκη, που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/10/2012 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2249/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 730/2015 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα εταιρεία με την από 26/6/2015 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λουκάς Μόρφης ανέγνωσε την από 24/4/2018 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της υπ' αριθμόν 730/2015 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, η υπό κρίση από 26ης Ιουνίου 2015 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμόν 730/2015 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, δια της οποίας απερρίφθη η από 16ης Σεπτεμβρίου 2013 έφεση της αναιρεσειούσης κατά της υπ' αριθμόν 2249/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, καθ' ο μέρος είχε γίνει δι' αυτής δεκτή η από 1ης Οκτωβρίου 2012 αγωγή του αναιρεσιβλήτου κατά της αναιρεσειούσης, αφορώσα εργατική διαφορά, έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 552, 553, 556, 558, 564 και 566 ΚΠολΔ, πρέπει συνεπώς κατά την διάταξη του άρθρου 577 παρ. 3 ιδίου Κώδικος να εξετασθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο του λόγου της.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του ως προς τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπ' όψιν πάντα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία οι διάδικοι νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν, όμως δεν απαιτείται να μνημονεύει στο σκεπτικό της αποφάσεως ειδικώς ένα έκαστο αποδεικτικό μέσον, αλλά αρκεί να αναφέρει το είδος αυτών ως και ότι έλαβε υπ' όψιν όλα τα νομίμως μετ' επικλήσεως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να υφίσταται ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως ενός εκάστου και διακρίσεως εάν παρέχει άμεση απόδειξη ή αποτελεί δικαστικό τεκμήριο.

Εάν όμως από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως καταλείπεται αμφιβολία εάν ελήφθη υπ' όψιν συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο αφορών ουσιώδη πραγματικό ισχυρισμό, ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως της διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπ' όψιν νομίμως μετ' επικλήσεως προσκομισθέν αποδεικτικό μέσον.

Περαιτέρω, η αναίρεση αφορά τα προσβληθέντα κεφάλαια αλλά και τα τελούντα σε σχέση ουσιαστικής συναφείας προς αυτά κατά τρόπον ώστε να μην είναι δυνατό να αποχωρισθούν, όπως είναι το κεφάλαιο περί δικαστικών εξόδων, το οποίο έχει παρακολουθηματικό χαρακτήρα, οπότε συναναιρούνται και αυτά. Εάν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση εξ οιουδήποτε άλλου λόγου εκτός της υπερβάσεως δικαιοδοσίας και της παραβιάσεως των περί αρμοδιότητος διατάξεων, δύναται συμφώνως προς τις διατάξεις του άρθρου 580 παρ. 1 - 3 ΚΠολΔ, να κρατήσει την υπόθεση και να επιληφθεί της εκδικάσεως αυτής, εάν κατά την κρίση του η υπόθεση δεν χρήζει περαιτέρω διευκρινίσεως, άλλως παραπέμπει την υπόθεση, προκειμένου να συζητηθεί σε νέα δικάσιμο, και προκειμένου περί των υπ' αριθμ. 1, 2, 3, 6 έως 17, 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγων, δύναται να παραπέμψει την υπόθεση ενώπιον άλλου δικαστηρίου ισοβάθμου και ομοειδούς προς το εκδώσαν την αναιρεθείσα απόφαση ή ενώπιον του ιδίου, εάν είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός των εκδωσάντων την αναιρεθείσα απόφαση.

Εν προκειμένω, επί της ως άνω αγωγής του αναιρεσιβλήτου εξεδόθη η προαναφερομένη υπ' αριθμόν 2249/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία επεδικάσθησαν υπέρ του αναιρεσιβλήτου δεδουλευμένοι μισθοί και επιδόματα εορτών και αδείας, ενώ η κατά της αποφάσεως αυτής ασκηθείσα έφεση της αναιρεσειούσης απερρίφθη με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση.

Το Εφετείο εδέχθη ότι ο καθαρός μηνιαίος μισθός του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος είχε προσληφθεί υπό σύμβαση εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ως γενικός διευθυντής της αναιρεσειούσης, ανήρχετο στο ιστορηθέν με την αγωγή ως συμφωνηθέν ποσόν των 5500 ευρώ. Η αναιρεσείουσα δια των ενώπιον του Εφετείου προτάσεών της ισχυρίσθη ότι ο μικτός μηνιαίος μισθός του αναιρεσιβλήτου ανήρχετο στο ποσόν των 2000 ευρώ και επεκαλέσθη και προσεκόμισε προς απόδειξη τούτου εκτός άλλων και αντίγραφα του κατατεθέντος στην αρμοδία Υπηρεσία του Υπουργείου Εργασίας πίνακος προσωπικού ως και των μηχανογραφημένων αποδείξεων εισπράξεως αποδοχών του αναιρεσιβλήτου των μηνών Μαρτίου και Απριλίου 2011 και επιδόματος εορτών Πάσχα 2011, στα οποία έγγραφα, φέροντα την υπογραφή του ιδίου του αναιρεσιβλήτου, ανεγράφετο ως μηνιαίος μισθός αυτού το ποσόν των 2000 ευρώ (σελ. 6 των προτάσεών της ενώπιον του Εφετείου).

Στο σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Εφετείο αναφέρει μεν ότι προς σχηματισμό της κρίσεώς του έλαβε υπ' όψιν όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία προσεκόμισαν μετ' επικλήσεως οι διάδικοι, όμως δεν προέβη περαιτέρω σε ειδική αξιολόγηση των προαναφερομένων εγγράφων (πίνακος προσωπικού - αποδείξεων), ούτε εποιήθη μνεία εάν τυχόν η αναιρεσείουσα δεν προσεκόμισε τα εν λόγω έγγραφα, τα οποία επεκαλέσθη, παρ' ότι τα έγγραφα αυτά ήσαν αποδεικτικώς σημαντικά εν σχέσει προς το διαμφισβητούμενο ουσιώδες ως εκ του αντικειμένου της διαφοράς πραγματικό περιστατικό του ποσού του συμφωνηθέντος μισθού του αναιρεσιβλήτου.

Εν όψει αυτών καταλείπεται αμφιβολία εάν το Μονομελές Εφετείο έλαβε πράγματι υπ' όψιν προς σχηματισμό της κρίσεώς του τα εν λόγω έγγραφα, ιδρύεται δε ως εκ τούτου η αναιρετική πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ κατά τον βάσιμο μόνο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, δια του οποίου προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπ' όψιν προς σχηματισμό της κρίσεώς του τα προαναφερόμενα έγγραφα.

Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτός ο εν λόγω λόγος και συμφώνως προς τα ανωτέρω να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλον Δικαστή εκτός του εκδώσαντος την εν λόγω απόφαση. Eπειδή, συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος ως ηττώμενος στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσειούσης, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος αυτής, ως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμόν 730/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, συντιθεμένου από άλλον Δικαστή εκτός του εκδώσαντος την εν λόγω απόφαση. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσειούσης ποσού δύο χιλιάδων τριακοσίων (2300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Νοεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ