Supreme Court dismisses appeal for vague Article 560 Civil Procedure Code violation claim regarding evidence assessment.

Απόφαση 1578 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1578/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Απριλίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1) .... , 2).... και 3) ......., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Πάντο, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων:1) .... , 2) ..... και 3).... , που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Παπαγεωργίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-7-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Καλαμπάκας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:13/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 108/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 11-10-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 23-3-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 11-10-2004 αιτήσεως αναιρέσεως της 108/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά τις διατάξεις του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1)αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ΄ αυτούς. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης, του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3)αν το δικαστήριο έχει υπερβεί την δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ΄ ύλη αρμοδιότητα, και 4) αν παράνομα αποκλείσθηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι ανωτέρω λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προς τους οποίους δεν ταυτίζονται απολύτως και η απαρίθμησή τους στην προαναφερόμενη διάταξη είναι, όπως συνάγεται και από τη λέξη "μόνο", περιοριστική (Ολ. ΑΠ 45/1988). Συνακόλουθα, οι με τους αριθ. 2, 3, 4 και 5 λόγοι της υπό κρίση αιτήσεως, από τους αριθ. 8, 10, 11, 12 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, οι οποίοι δεν συμπεριλαμβάνονται στους περιοριστικώς, κατά τα ανωτέρω, προβλεπομένους, από τις διατάξεις του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ, το οποίο έχει εν προκειμένω εφαρμογή, αφού η προσβαλλομένη απόφαση εκδόθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων σε έφεση κατ΄ αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Καλαμπάκας, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΙΙ.- Με τον λόγο του αριθ. 1 του παραπάνω άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ ελέγχεται η απόφαση του Πρωτοδικείου, που δίκασε ως Εφετείο, για παραβίαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου τόσο για ψευδή ερμηνεία όσο και για εσφαλμένη εφαρμογή (Ολ. ΑΠ 23/1994). Ο λόγος αυτός αφορά μόνο την ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και όχι και την εκ πλαγίου (παραβίαση) και ο έλεγχος της παραβιάσεως γίνεται αποκλειστικά με βάση τις παραδοχές της αποφάσεως.

Είναι δε απαράδεκτος, όταν, με την επίφαση συνδρομής των προϋποθέσεων της παραπάνω διατάξεως, πλήττεται η ανέλεγκτη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ. ΑΠ 1/1995), ή με τον λόγο αυτό παραπονείται ουσιαστικά ο αναιρεσείων για παραμόρφωση ή ερμηνεία του περιεχομένου εγγράφου ή για την εκτίμηση εν γένει των αποδείξεων εκ μέρους του δικαστηρίου της ουσίας, δηλαδή για λόγο, που δεν προβλέπεται από το πιο πάνω άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ.

Η έρευνα, δηλαδή, περιορίζεται μόνο στο αν οι πραγματικές διαπιστώσεις του δικαστηρίου της ουσίας επιφέρουν τη διαγνωσθείσα έννομη συνέπεια. Περαιτέρω, για να είναι ορισμένος ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρονται, με σαφήνεια, στο αναιρετήριο: α)Ο φερόμενος ότι παραβιάσθηκε κανόνας και μάλιστα εναρίθμως, β)οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές) της ελάσσονος προτάσεως, που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού (Ολ.

ΑΠ 27/1998) και η έννομη συνέπεια, η οποία καταγνώσθηκε με βάση αυτές και γ)το νομικό σφάλμα, δηλαδή που ακριβώς εντοπίζεται η παραβίαση, κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα (Ολ. ΑΠ 32/1996, Ολ. ΑΠ 1/1995). Δεν αρκεί δε η αόριστη αναφορά ότι "παρέβη τις διατάξεις περί πωλήσεως" ή "δεν υπήγαγε σωστά τα περιστατικά στο νόμο", ή "παρεβίασε τις περί νομής διατάξεις", ή "παρέβη τις κείμενες διατάξεις".

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αιτήσεως παραπονούνται, μεταξύ άλλων, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή από το, ως εφετείο δικάσαν, Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, της διατάξεως του άρθρου 281 ΑΚ, κατά παραβίαση της οποίας (διατάξεως του 281 ΑΚ) το μεν έγινε δεκτή σχετική ένσταση των εναγομένων - αναιρεσιβλήτων, το δε "απορρίφθηκε χωρίς αιτιολογία αντένστασή τους" (αναιρεσειόντων-εναγόντων) για καταχρηστική, εκ μέρους των αναιρεσιβλήτων, προβολή της ανωτέρω ενστάσεώς τους.

Ο λόγος, όμως, αυτός αναιρέσεως, όπως είναι διατυπωμένος στο αναιρετήριο, είναι αόριστος, αφού δεν μνημονεύονται αφενός οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, με βάση τα οποία το δικαστήριο της ουσίας το μεν δέχθηκε την ένσταση των αναιρεσιβλήτων, το δε απέρριψε την αντένσταση των αναιρεσειόντων (που θεμελιώνονται και οι δύο στη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ) και αφετέρου που ακριβώς έγκειται το σφάλμα, στην ερμηνεία ή εφαρμογή της παραπάνω διατάξεως.

Αντιθέτως, οι αναιρεσείοντες, με τον λόγο αυτό, πλήττουν ουσιαστικώς την εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία, κατά την γνώμη τους, είναι εσφαλμένη και παραπονούνται, επίσης, απαραδέκτως, για πλημμέλειες της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, θεμελιούμενες στις διατάξεις των αριθ. 8 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί και ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 11 Οκτωβρίου 2004, αίτηση των .... και .... , για αναίρεση της 108/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 28 Ιουλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ