Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility and failure to consider arguments under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1576 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1576 /2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Σακελλαρόπουλο, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων:1)... ,2)..... και 3) ..... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σταύρο -Άγγελο Πατεράκη, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-11-1988 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:173/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 191/2003 του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15-3-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 26-9-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Με τον πρώτο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως ο αναιρεσείων παραπονείται ότι το Εφετείο "με το να μη λάβει υπόψη το λόγο εφέσεως και σχετικό ισχυρισμό για αοριστία της αγωγής παρέβη τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., ενώ με το να μη κηρύξει απαράδεκτη την αγωγή εξαιτίας της μνημονευόμενης αοριστίας της, λόγω παραλείψεως αναφοράς διακατοχικών πράξεων τόσο των εναγόντων, όσο και της δικαιοπαρόχου τους, παρέβη τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ".

Όπως, όμως, προκύπτει από την αγωγή, επί της οποίας η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, οι ενάγοντες ανέφεραν ρητώς και σαφώς σ΄ αυτή (αγωγή) μεταξύ άλλων, και τα εξής: "Πρέπει δε να τονισθεί ότι τόσον η δικαιοπάροχός μας θεία μας, όσο και ο δικαιοπάροχος αυτής σύζυγός της ήταν αληθείς και πραγματικοί κύριοι, νομείς και κάτοχοι του ως άνω ακινήτου, καθώς και της υπολοίπου ακινήτου περιουσίας, διακατέχοντες αυτό διανοία κυρίου, καλή τη πίστει, ειρηνικώς, δημοσία, αδιακόπως, ως επίσης και ημείς μετά τον θάνατον της δικαιοπαρόχου μας, ενεργούντες στο συγκεκριμένο ακίνητο τας προσιδιαζούσας εις την μορφήν και την φύσιν του διακατοχικάς πράξεις, κυρίως ξυλευόμενοι".

Η ξύλευση δε είναι οπωσδήποτε υλική πράξη διακατοχής και γινόταν, όπως σαφώς από το δικόγραφο της αγωγής, προκύπτει, τόσο από τους ενάγοντες όσο και από του δικαιοπαρόχους τους. Εξάλλου, στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση διαλαμβάνεται αυτοτελής σκέψη για το ορισμένο της αγωγής, η οποία καταλήγει ως εξής: "Συνεπώς, σύμφωνα με όσα αναφέρονται παραπάνω, η αγωγή περιέχει όλα τα, κατά το άρθρο 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., απαιτούμενα, για το ορισμένο αυτής, στοιχεία, αφού αναφέρονται σ΄ αυτή τόσο τα στοιχεία της νομής και η διενέργεια υλικών πράξεων (ξύλευση), όσο και τα στοιχεία, που προσδιορίζουν την ταυτότητα του επιδίκου ακινήτου, (την οποία και δεν αμφισβήτησε ο εναγόμενος) και την έκτασή του και ο σχετικός (υπό στοιχ.

Β1) λόγος της έφεσης, που υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί". Επομένως ο ανωτέρω πρώτος λόγος αναιρέσεως από την αριθ.14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι και από τον αριθ.8 του ίδιου άρθρου, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο), πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙΙ.- Ο λόγος αναιρέσεως του αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, αν το δικαστήριο, που δίκασε, έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 12/1991). Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων προβάλλει με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεώς του ότι "ενώ με σχετικό λόγο του εφετηρίου προέβαλε ένσταση παραγραφής του δικαιώματος των εναγόντων........η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, που δεν έλαβε υπόψη της τον νόμιμα προταθέντα ισχυρισμό, που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην κρινόμενη υπόθεση έσφαλε και αναιρετέα κατέστη κατά τη διάταξη εδ. 8 άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ". Από την προσβαλλομένη απόφαση, όμως, προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτόν του αναιρεσείοντος και τον απέρριψε ως απαράδεκτο, εκτός του ότι με εκτενή σκέψη δέχθηκε ότι οι ενάγοντες είχαν συνεχώς στη νομή τους το επίδικο ακίνητο από το 1961 μέχρι την άσκηση της αγωγής (1988). Συνακόλουθα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και ο δεύτερος αυτός λόγος, δεδομένου δε ότι δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η σχετική αίτηση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την, από 15-3-2004, αίτηση του ..... για αναίρεση της 191/2003 αποφάσεως του Εφετείου Κέρκυρας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕYΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 28 Ιουλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ