Supreme Court dismisses civil appeal for jurisdictional error regarding public utility insurance disputes.

Απόφαση 1575 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1575/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ (ΔΕΗ) Α.Ε.", η οποία εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου.

Της αναιρεσίβλητης: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Σωτηροπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-12-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 245/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 7972/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 27-6-2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Κουτσόπουλος ανέγνωσε την από 30-9-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 7 παρ. 1 του ν. 702/1977 "περί υπαγωγής υποθέσεων εις τα διοικητικά δικαστήρια" οι ασφαλιστικές διαφορές μεταξύ των ασφαλισμένων και των φορέων Οργανισμών Κοινωνικής Ασφαλίσεως υπήχθησαν, ως διοικητικές διαφορές ουσίας, στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων και στην καθύλη αρμοδιότητα του Τριμελούς Διοικητικού Δικαστηρίου, όταν ο ασφαλιστικός φορέας είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου.

Εξάλλου με το άρθρο 34 του ν.2773/1999 "Απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας - Ρύθμιση θεμάτων ενεργειακής πολιτικής και λοιπές διατάξεις", όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 26 του ν.2919/2001, ιδρύθηκε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Οργανισμός Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ (ΟΑΠ/ΔΕΗ) με σκοπό την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση του Προσωπικού και των συνταξιούχων της ΔΕΗ.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η αναγνώριση της έννομης σχέσης μεταξύ της ΔΕΗ και του απασχολούμενου σ' αυτή με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας προσωπικού, ώστε ο αντίστοιχος χρόνος απασχόλησης να θεωρείται ως χρόνος πραγματικής υπηρεσίας της ΔΕΗ για τον υπολογισμό ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, αποτελεί διοικητικό ζήτημα και εκφεύγει της δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων, ως υπαγόμενο στη δικαιοδοσία του άνω ΝΠΔΔ, οι από το οποίο εκδιδόμενες πράξεις, θεωρούνται ως εκτελεστές διοικητικές πράξεις, υποκείμενες σε προσφυγή ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ. 19 του ν.702/1977.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της ένδικης αγωγής, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, επικαλούμενη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας με την εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα ΔΕΗ ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι ο διαδραμών χρόνος από την ως άνω απόλυσή της με άκυρη καταγγελία της σύμβασης εργασίας της μέχρι την ανάληψη νέας εργασίας στο Νοσοκομείο Καλαμάτας, είναι χρόνος πραγματικής υπηρεσίας και ασφαλίσεως στη ΔΕΗ. Η αγωγή όμως με το άνω αίτημα της δεν επιδιώκει της ύπαρξης έννομης σχέσης του ιδιωτικού δικαίου, αλλά έννομης σχέσης (αναγνώρισης προϋπηρεσίας) αναγομένης σε διοικητικό ζήτημα που ανήκει στη δικαιοδοσία όχι των πολιτικών δικαστηρίων, αλλά του παραπάνω ΝΠΔΔ, οι αποφάσεις του οποίου, ως εκτελεστές διοικητικές πράξεις, προσβάλλονται ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων. Επομένως, το Εφετείο που με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχτηκε την ένδικη αγωγή, κατά το ως άνω αίτημά της και αναγνώρισε τον παραπάνω χρόνο, ως χρόνο πραγματικής υπηρεσίας και ασφαλίσεως της αναιρεσίβλητης στην αναιρεσείουσα, υπερέβη τη δικαιοδοσία αυτού. Επομένως, είναι βάσιμος ο εκ του άρθρου 559 αριθμ.4 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος αναιρέσεως και ως εκ τούτου πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση.

Από τις διατάξεις του άρθρου 580 παράγραφοι 1 και 3 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 4 ΚΠολΔ προκύπτει ότι εάν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση λόγω υπερβάσεως δικαιοδοσίας πρέπει περαιτέρω να απορρίψει και την αγωγή επί της οποίας εκδόθηκε η αναιρεθείσα απόφαση δι' έλλειψη δικαιοδοσίας. Επομένως, αναιρουμένης της ως άνω αποφάσεως λόγω υπερβάσεως δικαιοδοσίας πρέπει και η 5222/29-12-1999 αγωγή επί της εκδόθηκε να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ.7972/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Απορρίπτει την 5222/1999 αγωγή. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ