1574/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1574 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1574/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη, Ιωάννη Χαμηλοθώρη και Αριστείδη Πελεκάνο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 10 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΓΕΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ ΗΡΑΚΛΗΣ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μπούτσικο.

Των αναιρεσιβλήτων:1.Δ. Δ. του Β., 2.Χ. Π. του Ι., 3.Ε. Π. του Α., 4.Σ. Λ. του Β., 5.Κ. Α. του Α., 6.Α. Μ. του Β., 7.Δ. Κ. - Τ. του Β., 8. Ν. Π. του Τ., ο οποίος απεβίωσε και συνεχίζουν οι κληρονόμοι του α) Κ. χα Ν. Π. το γένος Δ. Μ., β) Τ. Π. του Ν., γ) Ι. Π. του Ν., 9 Ι. Κ. του Θ., 10.Δ. Κ. του Θ., 11.Χ. Χ. του Κ., 12.Γ. Λ. του Α., 13. Β. Κ. του Λ., 14.Κ. Μ. του Λ., 15.Θ. Ν. του Α., 16. Α. Δ. του Δ., 17.Ά. Ψ. του Γ., 18.Ε. Ε. του Ι., 19.Α. Α. του Δ., 20.Β. Μ. του Δ., 21.Ι. Χ. του Κ., ο οποίος απεβίωσε και συνεχίζουν οι κληρονόμοι του α)Α. συζ. Ι. Χ., το γένος Ν. Β., β)Ζ. Χ. του Ι. και γ)Κ. Χ. του Ι., 22.Δ. Α. του Α., 23. Ε. Μ. του Δ., 24.Χ. Π. του Γ. και 25.Α. Γ. του Π., 26. Α. Γ. του Α., απάντων κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταύρο Τηλικίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Ιουλίου 2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 643/2002 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 39/2013 του Εφετείου Ευβοίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9 Ιουλίου 2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 27 Ιανουαρίου 2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του αρθ.57 εδ. α' ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Με την διάταξη αυτή προστατεύεται το δικαίωμα της προσωπικότητας ως πλέγμα αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση του προσώπου, με τα οποία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο.

Τέτοια προστατευόμενα αγαθά είναι, μεταξύ άλλων, και η ζωή, η υγεία και η σωματική ακεραιότητα. Ως εκ τούτου, η προστασία της ΑΚ 57 επεκτείνεται και στις περιπτώσεις προσβολής των περιβαλλοντικών αγαθών, δηλαδή των αγαθών του φυσικού και του τεχνητού περιβάλλοντος, στο οποίο ανήκουν κατά μεγάλο μέρος τα κοινά σε όλους και τα κοινόχρηστα πράγματα, των οποίων η χρήση και οι ωφέλειες αφορούν άμεσα τη ζωή και την υγεία του ανθρώπου και συνιστούν βασικά στοιχεία για την εξασφάλιση ποιότητας ζωής.

Το δικαίωμα χρήσης των περιβαλλοντικών αγαθών και των ωφελειών από αυτά αναγνωρίζεται ως αυτοτελής εκδήλωση του δικαιώματος της προσωπικότητας. Προσβολή ως προς αυτή την πλευρά του δικαιώματος της προσωπικότητας μπορεί να προκαλείται και όταν διαταράσσεται η ωφέλεια από την απόλαυση του φυσικού περιβάλλοντος και ειδικότερα, όσον αφορά την ατμόσφαιρα, με την εκπομπή ρύπων και αναθυμιάσεων.

Εάν η εκπομπή είναι τόσο ισχυρή ώστε να απειλεί και την υγεία των κοινωνών τότε επέρχεται προσβολή και ως μία επιπλέον έκφανση του γενικού δικαιώματος της προσωπικότητας, εκείνης που αφορά το ειδικότερο δικαίωμα στην υγεία. Το εύρος του δικαιώματος επί της προσωπικότητας προσδιορίζεται εννοιολογικά και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ 1, 5 παρ 1 και 2 και 5, 24 παρ 1 του Συντάγματος, η δε συμπεριφορά με την οποία διαταράσσεται από τρίτους στοιχείο περιβαλλοντικό κατά τέτοιο τρόπο, ώστε είτε να αλλοιώνεται ή να καταργείται η κοινή ωφέλεια που πηγάζει από αυτό, είτε να καθίσταται αδύνατη η χρήση του στοιχείου αυτού, συνιστά παράνομη προσβολή κατά τις διατάξεις των άρθρων 57, 970 ΑΚ, όπως αυτές εμπλουτίζονται από το άρθρο 24 του Συντάγματος.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 59 ΑΚ, στην περίπτωση του άρθρου 57 του ίδιου Κώδικα, το δικαστήριο με την απόφαση του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Από την ανωτέρω διάταξη, σε συνδυασμό και με εκείνες των άρθρων 914 και 932 ΑΚ, συνάγεται ότι σε περίπτωση παράνομης και υπαίτιας προσβολής της προσωπικότητας, ο προσβληθείς δικαιούται να ζητήσει την ικανοποίηση της ηθικής του βλάβης με την επιδίκαση ορισμένου χρηματικού ποσού.

Εξάλλου, λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ για κήρυξη ή μη κήρυξη από το δικαστήριο απαραδέκτου παρά το νόμο, ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά τη μη επαρκή έκθεση στην αγωγή των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος αυτής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή όταν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 326/2012, ΑΠ480/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αφού εξαφανίστηκε η πρωτόδικη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, η από 16.7.2001 αγωγή των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων κατά της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, για επιδίκαση των 44.020,54 ευρώ στον καθένα από αυτούς, ως χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης, από την προσβολή της προσωπικότητάς τους με τη ρύπανση εκ μέρους της τελευταίας του περιβάλλοντος στην περιοχή της κατοικίας τους, έγινε κατά ένα μέρος δεκτή από ουσιαστική πλευρά η αγωγή αυτή και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση της αναιρεσείουσας να καταβάλει σε καθένα από τους αναιρεσείοντες το ποσό των 3.000 ευρώ.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ.14 του ΚΠολΔ ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την αγωγή των αναιρεσιβλήτων, λόγω της αοριστίας αυτής, την οποία (αοριστία) η ίδια επικαλέστηκε με τις προτάσεις της στον πρώτο και στο δεύτερο βαθμό. Όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της από 16.7.2001 επίμαχης αγωγής, ιστορείται σ' αυτήν ότι οι ενάγοντες είναι κάτοικοι του οικισμού ..., που βρίσκεται μέσα στα όρια του σχεδίου πόλης της Χαλκίδας, ότι σε απόσταση 600 μ.

περίπου από τη βόρεια πλευρά του οικισμού αυτού και στη θέση όρμου "..." είναι εγκατεστημένο και λειτουργεί το εργοστάσιο παραγωγής τσιμέντου της εναγομένης εταιρίας, ότι η άδεια λειτουργίας του εν λόγω εργοστασίου χορηγήθηκε στην εναγομένη με την προϋπόθεση της τήρησης των ιστορούμενων αναλυτικά στην αγωγή αυτή περιβαλλοντικών όρων, που αναφέρονται στην υπαίθρια αποθήκευση πρώτων υλών, στην αποθήκευση του παραγόμενου "κλίνκερ" (αποτελούμενου από ασβεστόλιθο, άργιλο και οξείδια σιδήρου) και στην εγκατάσταση ηλεκτροστατικών φίλτρων στα ψυγεία κλίνκερ, ότι η εναγομένη δεν έχει συμμορφωθεί προς τους όρους αυτούς και ακόμη αρνείται, όπως ειδικότερα αναφέρεται στην αγωγή, να πάρει μέτρα για την καλή συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεών της και τον καθημερινό καθαρισμό των χώρων του εργοστασίου της, που αποτελούν στοιχειώδεις συναλλακτικές υποχρεώσεις ασφαλείας και πρόνοιας, σύμφωνα με τις γενικές ρήτρες των άρθρων 281 και 288 ΑΚ, ότι από τη συνειδητή παραβίαση των πιο πάνω υποχρεώσεων της εναγομένης, η οποία θέλει να αποφύγει το κόστος των σχετικών μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος, μολύνεται το περιβάλλον στον οικισμό της ..., όπου οι ίδιοι κατοικούν, με τον τρόπο που εκθέτουν λεπτομερώς στην αγωγή τους και ειδικότερα με την επικάθηση τσιμεντόσκονης σε πάχος 1-2 εκατοστών στις πλατείες, τις οδούς, τα πεζοδρόμια, τις αυλές, τα μπαλκόνια και την εισχώρηση ακόμη στο εσωτερικό των οικιών τους, στην κοντινή παραλία, τον αιγιαλό και το βυθό της θάλασσας, ότι εξαιτίας της πιο πάνω παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς των αρμοδίων οργάνων και υπαλλήλων της εναγομένης προσβάλλεται το δικαίωμα χρήσης εκ μέρους αυτών των προαναφερόμενων κοινών σε όλους και κοινόχρηστων πραγμάτων, αφού περιορίζεται και αποκλείεται στην περιοχή της κατοικίας τους το δικαίωμα να αναπνέουν καθαρό αέρα και να απολαμβάνουν και χρησιμοποιούν καθαρές πλατείες, οδούς, παραλία, αιγιαλό και θάλασσα και παράλληλα υπονομεύεται η κατάσταση της σωματικής και ψυχικής υγείας τους με την επιβλαβή εισπνοή μολυσμένου ατμοσφαιρικού αέρα και την ψυχική στενοχώρια από τη συνεχή υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους και ότι από την εν λόγω παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητάς τους έχουν εναντίον της εναγομένης αξίωση χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης.

Με βάση τα εκτιθέμενα στην αγωγή αυτή πραγματικά περιστατικά θεμελιώνεται επαρκώς και με πληρότητα η προσβολή της προσωπικότητας των εναγόντων και η απορρέουσα από αυτή ηθική βλάβη τους με τη στέρηση της χρήση, από την πιο πάνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά των οργάνων και υπαλλήλων της εναγομένης, των προαναφερόμενων περιβαλλοντικών αγαθών, αλλά και με την απειλούμενη βλάβη της υγείας τους από την έκθεσή τους στους κίνδυνους της συγκεκριμένης περιβαλλοντικής μόλυνσης, η οποία (απειλούμενη βλάβη) είναι αρκετή και δεν απαιτείται περαιτέρω και η συντέλεση της βλάβης στην υγεία των εναγόντων για τη γέννηση της σχετικής αξίωσης χρηματικής ικανοποίησης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914 και 932 ΑΚ.

Επομένως ορθώς κρίθηκε ορισμένη η επίμαχη αγωγή και είναι αβάσιμος ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 520 παρ1.του ΚΠολΔ, το έγγραφο της έφεσης, πρέπει να περιέχει, εκτός των απαιτουμένων κατά τα άρθρα 119 έως 120 ιδίου Κώδικα στοιχείων, και τους λόγους της έφεσης. Ως λόγοι έφεσης νοούνται οι αποδιδόμενες στην εκκαλουμένη απόφαση πλημμέλειες και ελλείψεις οι συνιστάμενες, ως επί των πλείστον, σε παραδρομές του πρωτοδίκως δικάσαντος δικαστηρίου.

Οι παραδρομές του Δικαστηρίου είναι δυνατόν να ανάγονται είτε στην εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου είτε στην εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων. Ο λόγος της έφεσης πρέπει να διατυπώνεται με σαφήνεια, ώστε να διαγράφονται επακριβώς τα σφάλματα τα οποία αποδίδονται στην εκκαλουμένη και δικαιολογούν, κατά το αίτημα της έφεσης, την εξαφάνιση ή μεταρρύθμισή της.

Η αοριστία του εφετηρίου δεν μπορεί να συμπληρωθεί με τις προτάσεις, ούτε να αναπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα δικόγραφα έστω και της ίδιας δίκης. Οι αόριστοι λόγοι έφεσης εξομοιώνονται με ανύπαρκτους και απορρίπτονται ως απαράδεκτοι και με αυτεπάγγελτη εξέταση. Εξάλλου, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 118 περ.4, 529 παρ. 1, 2 και 559 αρθ.14 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ο από την τελευταία διάταξη προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης, αν το Δικαστήριο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο, ιδρύεται και στην περίπτωση μη κήρυξης από το Εφετείο, ως απαράδεκτης, λόγω αοριστίας, της έφεσης, στο δικόγραφο της οποίας δεν γίνεται μνεία ορισμένων λόγων (ΑΠ 297/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της από 20-9-2005 έφεσης των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων, την οποία το Εφετείο δέχθηκε από τυπική και ουσιαστική πλευρά και, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή, ως αόριστη, έκρινε ορισμένη και ουσιαστικά βάσιμη κατά ένα μέρος την αγωγή αυτή, περιέχονται στην έφεση αυτή συγκεκριμένες και σαφείς αιτιάσεις, με τις οποίες προσάπτεται η μορφή στην πρωτόδικη απόφαση ότι κατέληξε εσφαλμένα στην απόρριψη της αγωγής τους, ως αόριστης.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ειδική μνεία κανόνων ουσιαστικού δικαίου που παραβίασε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν ήταν αναγκαία στην έφεση. Επομένως, είναι αβάσιμος ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας του μοναδικού λόγου της και ιδίως λόγω μη αναφοράς των κανόνων ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα επιδίκασε χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, δεχόμενο ότι από την περιβαλλοντική μόλυνση τέθηκε απλώς σε κίνδυνο η υγεία των εναγόντων, διακινδύνευση για την οποία χορηγείται η συλλογική αγωγή του ν.2251/1994 και όχι ατομική αγωγή, για την οποία απαιτείται συγκεκριμένη βλάβη της υγείας, την ύπαρξη όμως της οποίας δεν διαπίστωσε. Ο λόγος αυτός αναίρεσης, ο οποίος προσιδιάζει στη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, ανεξαρτήτως της αοριστίας του, λόγω της μη αναφοράς συγκεκριμένων διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκαν και μη επαρκούς προσδιορισμού του αποδιδόμενου στο δικαστήριο της ουσίας νομικού σφάλματος ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικού νόμου, αλλά και της αλυσιτέλειάς του, εφόσον η επιδικασθείσα χρηματική ικανοποίηση αιτιολογείται και με την προσβολή της προσωπικότητας των εναγόντων από τη στέρηση της χρήσης των προαναφερόμενων περιβαλλοντικών αγαθών, που δεν πλήττεται με λόγο αναίρεσης, είναι σε κάθε περίπτωση αβάσιμος, διότι, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας επέρχεται και με την έκθεση του προσώπου σε μολυσμένο περιβάλλον, από το οποίο προκαλούνται βλάβες στην υγεία.

Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση απλώς ότι "από τις περιγραφόμενες παράνομες και υπαίτιες πράξεις και παραλείψεις των αρμόδιων οργάνων της εναγομένης εταιρίας προσβλήθηκε το δικαίωμα χρήσης των εναγόντων στα κοινά σε όλους και στα κοινόχρηστα πράγματα, καθόσον περιορίστηκε και αποκλείστηκε το δικαίωμά τους, στην περιοχή όπου κατοικούν, να αναπνέουν καθαρό αέρα, να απολαμβάνουν και χρησιμοποιούν καθαρές, πλατείες, οδούς, αιγιαλό, παραλία και θάλασσα και να ζουν σε ένα υγιεινό και καλαίσθητο περιβάλλον" και ότι "επιπλέον το είδος και το μέγεθος της ρύπανσης αποτέλεσε σοβαρή απειλή για την υγεία των εναγόντων, καθόσον η μακροχρόνια έκθεση στους συγκεκριμένους ρύπους προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα, αλλά και σοβαρές παθήσεις των πνευμόνων, όπως πνευμονοκονίωση, αποφρακτική πνευμονοπάθεια", διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες και κατέστησε ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, ως προ το ζήτημα εάν οι αναιρεσίβλητοι, για τους οποίους δεν διακριβώθηκε κάποια βλάβη της σωματικής, ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής ατομικότητας, υπέστησαν προσβολή τέτοιου μεγέθους στην προσωπικότητά τους που να τους προκαλεί σημαντική ηθική βλάβη.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης, ανεξαρτήτως του ότι η πιο πάνω αιτιολογία ενέχει σαφήνεια και πληρότητα, είναι απαράδεκτος, προεχόντως διότι δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα, στο οποίο υπέπεσε το δικαστήριο της ουσίας, δηλαδή δεν μνημονεύονται τα επιπλέον περιστατικά που έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση και μάλιστα ποιο είναι το αναγκαίο στοιχείο για την επάρκεια των αιτιολογιών, το οποίο ελλείπει.

Ύστερα από αυτά που προεκτέθηκαν πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 495 παρ.4 του ΚΠολΔ, η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-7-2013 αίτηση της ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ ΗΡΑΚΛΗΣ για την αναίρεση της απόφασης 39/2013 του Εφετείου Ευβοίας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ