Supreme Court dismisses appeal regarding Article 559 Civil Procedure Code grounds for inadmissibility and evidence review.

Απόφαση 1574 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1574/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννα Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Τεχνικής και Εμπορικής Εταιρείας "...Ο.Ε", που εδρεύει στην ..., εκπροσωπούμενη από το διαχειριστή της Βασίλειο Κόλλια. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γιώργο Μάρκου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Ζαρναβέλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-12-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 225/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 1240/2007 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 14-7-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γρηγόριος Κουτσόπουλος ανέγνωσε την από 6-3-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ως πράγματα των οποίων η λήψη ή η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή αντενστάσεως, ως και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης (ΟλΑΠ 11/1996).

Δεν συνιστούν πράγματα η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή αντενστάσεως και τα συμπεράσματα ή επιχειρήματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, όπως και η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του Δικαστηρίου. Επίσης ο από την παραπάνω διάταξη λόγος αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται αν το Δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ ΑΠ 3/1997).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχτηκε ανέλεγκτα, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του τα εξής: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος προσλήφθηκε με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου την 10-7-2000 ως φύλακας στο κατάστημα που διατηρεί η αναιρεσείουσα στην περιοχή .... Με την ιδιότητα αυτή εργάστηκε από 10-7-2000 μέχρι 10-4-2003, οπότε λύθηκε η εργασιακή σχέση με την οικειοθελή του αποχώρηση.

Η αναιρεσείουσα δεν κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο πάντοτε όλες τις νόμιμες αποδοχές του, αλλά μέρος αυτών με αποτέλεσμα να του οφείλονται τα παρακάτω ποσά. Συγκεκριμένα για διαφορές αποδοχών κατά το χρόνο που εργάστηκε στο κατάστημα της αναιρεσείουσας η τελευταία του οφείλει συνολικά 1405,22 ευρώ. Επίσης για υπερεργασία κατά το χρονικό διάστημα από 10-7-2000 έως 31-12-2000 και 1-1-2001 έως 31-3-2001 δεν έλαβε τη νόμιμη αμοιβή εκ 1287 ευρώ, όπως επίσης και για την ιδιόρρυθμη υπερωριακή απασχόλησή του κατά το χρονικό διάστημα από 1-4-2001 έως 10-4-2003 εκ 1689 ευρώ.

Επίσης ο αναιρεσίβλητος πραγματοποίησε παράνομη υπερωριακή απασχόληση κατά το χρονικό διάστημα, από 10-7-2000 μέχρι 10-4-2003, πλην όμως η αναιρεσείουσα δεν του κατέβαλε την σχετική αμοιβή του, η οποία ανέρχεται συνολικά για την αιτία αυτή στο ποσό τη 21331,60 Ευρώ. Εκτός αυτών η τελευταία του κατέβαλε μέρος του επιδόματος εορτών Χριστουγέννων 2000, και Πάσχα 2003 με αποτέλεσμα να του οφείλει την διαφορά εξ 180,45 ευρώ, ενώ για επίδομα αδείας 2001, 2002 και 2003 του οφείλεται η διαφορά εξ 151,14 ευρώ.

Τέλος για αποδοχές αδείας 2001, 2002, 2003 η αναιρεσείουσα οφείλει στον αναιρεσίβλητο 1110,38 ευρώ. Συνολικά οι αξιώσεις του τελευταίου από τις προαναφερόμενες αιτίες ανέρχονται σε 27564,79 ευρώ, ποσό το οποίο η αναιρεσείουσα δεν έχει εξοφλήσει, παρά τα αντιθέσεως υποστηριζόμενα απ' αυτήν. Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχτηκε εν μέρει την αγωγή του αναιρεσιβλήτου και επιδίκασε σ' αυτόν το ανωτέρω ποσό για τις προαναφερόμενες αιτίες.

Επομένως από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί εξοφλήσεως των ανωτέρω αξιώσεως του αναιρεσιβλήτου και τον απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμο.

Συνεπώς ο αντίθετος πρώτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Περαιτέρω η επίκληση χωρίς συγκεκριμένα περιστατικά των αριθμών ii και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως είναι παντελώς αόριστος και απορριπτέος.

Ο λόγος αναιρέσεως, του άρθρου 559 αριθμ. Ii του ΚΠολΔ για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικου επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, ιδρύεται και όταν το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη έγγραφο του αναιρεσείοντος, που είναι χρήσιμο προς άμεση ή έμμεση απόδειξη, παραδεκτού και νομικά βάσιμου ισχυρισμού και όχι όταν έλαβε μεν υπόψη τούτο, έκρινε όμως ότι δεν αποδεικνύει τον ισχυρισμό προς απόδειξη του οποίου προσκομίστηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη: ι) τις μηνιαίες αποδείξεις πληρωμής του αναιρεσιβλήτου, 2) τις υπ' αριθμ. ../04-11-2005 και .../02/11-2005 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον της συμβολαιογράφου Πατρών Κονδυλίας Παπαδημητρίου, 3) τις αποδείξεις πληρωμής των ετών 2001, 2002 και 2003 και 4) την από 10-04-2003 αναγγελία οικειοθελούς αποχωρήσεως του αναιρεσιβλήτου από την εργασία του, από τις οποίες προέκυπτε το αβάσιμο των αγωγικών αξιώσεων του τελευταίου.

Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν, αφού όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς την αγωγή του αναιρεσιβλήτου, έλαβε υπόψη του, τις υπ' αριθμ. .../04-11-2005, .../02-11-2005 και .../04-11-2005 ένορκες βεβαιώσεις, καθώς "και όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι".

Από τη διαβεβαίωση αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Εφετείο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, έλαβε υπόψη του και τα αναφερόμενα έγγραφα και τις ως άνω ένορκες βεβαιώσεις. Τέλος η επίκληση χωρίς συγκεκριμένα περιστατικά των αριθμών 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αόριστη και πρέπει ν' απορριφθεί.

Κατόπιν αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 1240/2007 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-7-2008 αίτηση περί αναιρέσεως της 1240/2007 απόφασης του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ